ધૂમાવતી સ્તોત્રમ્ (ધૂમાવત્યષ્ટકમ્) PDF

प्रातर्यास्यात् कुमारी कुसुमकलिकया जापमालां जपन्ती मध्याह्ने प्रौढरूपा विकसितवदना चारुनेत्रा निशायाम्। सन्ध्यायां वृद्धरूपा गलितकुचयुगा मुण्डमालां वहन्ती सा देवी देवदेवी त्रिभुवनजननी कालिकापातु युष्मान्॥१॥

Prātar yāsyāt kumārī kusumakalikayā jāpamālāṁ japantī madhyāhne prauḍharūpā vikasitavadanā cārunetrā niśāyām। sandhyāyāṁ vṛddharūpā galitakucayugā muṇḍamālāṁ vahantī sā devī devadevī tribhuvanajananī kālikā pātu yuṣmān॥1॥

પ્રાતઃકાળે તે કુમારી રૂપમાં જપમાળા ફેરવે છે, મધ્યાહ્ને પ્રૌઢ રૂપમાં સુંદર મુખ અને મનોહર નેત્રોવાળી, અને સંધ્યાએ વૃદ્ધા રૂપમાં લટકતા સ્તનોવાળી મુંડમાળા ધારણ કરેલી હોય છે — તે જ દેવદેવી, ત્રિભુવનની જનની કાલિકા (ધૂમાવતી) આપ સૌની રક્ષા કરે.

बद्ध्वा खट्वाङ्गकोटौ कपिलवरजटामण्डलं पद्मयोनेः कृत्वा दैत्योत्तमाङ्गैः स्रजमुरसि शिरश्शेखरं तार्क्ष्यपक्षैः। पूर्णं रक्तैः सुराणां यममहिषमहाश‍ृङ्गमादाय पाणौ पायाद्वो वन्द्यमानः प्रलयमुदितया भैरवः कालरात्र्याम्॥२॥

Baddhvā khaṭvāṅgakoṭau kapilavarajaṭāmaṇḍalaṁ padmayoneḥ kṛtvā daityottamāṅgaiḥ srajam urasi śiraśśekharaṁ tārkṣyapakṣaiḥ। pūrṇaṁ raktaiḥ surāṇāṁ yamamahiṣamahāśṛṅgam ādāya pāṇau pāyādvo vandyamānaḥ pralayamuditayā bhairavaḥ kālarātryām॥2॥

બ્રહ્માની શ્રેષ્ઠ કપિલવર્ણ જટાઓને ખટ્વાંગની કોટિ પર બાંધી, વક્ષ પર દૈત્યોના મસ્તકોની માળા અને ગરુડની પાંખોનું શિરોભૂષણ ધારણ કરી, હાથમાં દેવતાઓના રક્તથી ભરેલું યમના મહિષનું વિશાળ શૃંગ લઈને — પ્રલયકાળમાં પૂજિત અને પ્રસન્ન તે ભૈરવ કાલરાત્રિમાં આપની રક્ષા કરે.

चर्वन्तीमस्थिखण्डं प्रकटकटकटाशब्दसङ्घातमुग्रं कुर्वाणि प्रेतमध्ये कहहकहकहाहास्यमुग्रं कृशाङ्गी। नित्यं नित्यप्रसक्तां डमरुडिमडिमां स्फारयन्तीं मुखाब्जं पायान्नश्चण्डिकेयं झझमझमझमा जल्पमाना भ्रमन्ती॥३॥

Carvantīm asthikhaṇḍaṁ prakaṭakaṭakaṭāśabdasaṅghātam ugraṁ kurvāṇi pretamadhye kahahakahakahāhāsyam ugraṁ kṛśāṅgī। nityaṁ nityaprasaktāṁ ḍamaruḍimaḍimāṁ sphārayantīṁ mukhābjaṁ pāyānnaś caṇḍikeyaṁ jhajhamajhamajhamā jalpamānā bhramantī॥3॥

કૃશકાય, અસ્થિખંડોને કટકટ શબ્દ સાથે ચાવતી, પ્રેતોની વચ્ચે 'કહહ-કહકહા'નો ભયંકર અટ્ટહાસ કરતી, સદા તલ્લીન, ડમરુને 'ડિમ-ડિમ' વગાડતી, મુખકમલને વિસ્તૃત કરતી અને 'ઝમ-ઝમ' બોલતી ફરતી — તે ચંડિકા આપણી રક્ષા કરે.

वामे कर्णे मृगाङ्कं प्रलयपरिगतं दक्षिणे सूर्यबिम्बं कण्ठे नक्षत्रहारं वरविकटजटाजूटके मुण्डमालाम्। स्कन्धे कृत्वोरगेन्द्रध्वजनिकरयुतं ब्रह्मकङ्कालभारं संहारे धारयन्ती मम हरतु भयं भद्रदा भद्रकाली॥४॥

Vāme karṇe mṛgāṅkaṁ pralayaparigataṁ dakṣiṇe sūryabimbaṁ kaṇṭhe nakṣatrahāraṁ varavikaṭajaṭājūṭake muṇḍamālām। skandhe kṛtvoragendradhvajanikarayutaṁ brahmakaṅkālabhāraṁ saṁhāre dhārayantī mama haratu bhayaṁ bhadradā bhadrakālī॥4॥

ડાબા કાનમાં ચંદ્ર, જમણામાં પ્રલયગત સૂર્યબિંબ, કંઠમાં નક્ષત્રોનો હાર, વિકટ જટાજૂટ પર મુંડમાળા, ખભા પર નાગરાજ ધ્વજ અને બ્રહ્માના કંકાલનો ભાર ધારણ કરી — સંહારકાળમાં સૌને ધારણ કરનારી કલ્યાણદાયિની ભદ્રકાળી મારા ભયને હરી લે.

धूमावत्यष्टकं पुण्यं सर्वापद्विनिवारकम्। यः पठेत् साधको भक्त्या सिद्धिं विन्दति वाञ्छिताम्॥५॥

Dhūmāvatyaṣṭakaṁ puṇyaṁ sarvāpadvinivārakam। yaḥ paṭhet sādhako bhaktyā siddhiṁ vindati vāñchitām॥5॥

આ પુણ્યમય ધૂમાવત્યષ્ટક સમસ્ત આપત્તિઓનું નિવારણ કરે છે; જે સાધક ભક્તિપૂર્વક તેનો પાઠ કરે છે તે અભીષ્ટ સિદ્ધિ પ્રાપ્ત કરે છે. મહાન વિપત્તિ, મહાઘોર ભય, મહારોગ, મહાયુદ્ધમાં; શત્રુ-ઉચ્ચાટન, મારણ અને પ્રાણીઓના મોહનમાં — જે આ સ્તોત્રનો પાઠ કરે છે, હે દેવી, તે સર્વત્ર સિદ્ધિ પામે છે. દેવ, દાનવ, ગંધર્વ, યક્ષ, રાક્ષસ, સર્પ, સિંહ, વ્યાઘ્ર આદિ સૌ આ સ્તોત્રના સ્મરણમાત્રથી ઘણા દૂર ભાગી જાય છે, પછી મનુષ્યાદિની તો વાત જ શી. હે દેવેશિ! આ સ્તોત્રથી ભૂતલ પર શું સિદ્ધ નથી થતું? સર્વત્ર શાંતિ થાય છે અને અંતે જીવ નિર્વાણને પ્રાપ્ત થાય છે.

महापदि महाघोरे महारोगे महारणे। शत्रूच्चाटे मारणादौ जन्तूनां मोहने तथा॥६॥

Mahāpadi mahāghore mahāroge mahāraṇe। śatrūccāṭe māraṇādau jantūnāṁ mohane tathā॥6॥

पठेत् स्तोत्रमिदं देवि सर्वत्र सिद्धिभाग्भवेत्। देवदानवगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः॥७॥

Paṭhet stotram idaṁ devi sarvatra siddhibhāg bhavet। devadānavagandharvā yakṣarākṣasapannagāḥ॥7॥

सिंहव्याघ्रादिकास्सर्वे स्तोत्रस्मरणमात्रतः। दूराद्दूरतरं यान्ति किं पुनर्मानुषादयः॥८॥

Siṁhavyāghrādikāssarve stotrasmaraṇamātrataḥ। dūrāddūrataraṁ yānti kiṁ punar mānuṣādayaḥ॥8॥

स्तोत्रेणानेन देवेशि किं न सिद्ध्यति भूतले। सर्वशान्तिर्भवेद्देवि ह्यन्ते निर्वाणतां व्रजेत्॥९॥

Stotreṇānena deveśi kiṁ na siddhyati bhūtale। sarvaśāntir bhaved devi hyante nirvāṇatāṁ vrajet॥9॥