ગોવિંદ દામોદર સ્તોત્રમ્ PDF

अग्रे कुरूणामथ पाण्डवानां दुःशासनेनाहृतवस्त्रकेशा। कृष्णा तदाक्रोशदनन्यनाथा गोविन्द दामोदर माधवेति॥

agre kurūṇām atha pāṇḍavānāṃ duḥśāsanenāhṛta-vastra-keśā | kṛṣṇā tadākrośad ananya-nāthā govinda dāmodara mādhaveti ||

કૌરવો અને પાંડવોની સભામાં જ્યારે દુઃશાસને દ્રૌપદીના વસ્ત્ર અને કેશ ખેંચ્યા, ત્યારે અનન્યનાથા દ્રૌપદી પોકારી ઊઠી — 'ગોવિંદ! દામોદર! માધવ!'

श्रीकृष्ण विष्णो मधुकैटभारे भक्तानुकम्पिन् भगवन् मुरारे। त्रायस्व मां केशव लोकनाथ गोविन्द दामोदर माधवेति॥

śrī-kṛṣṇa viṣṇo madhu-kaiṭabhāre bhaktānukampin bhagavan murāre | trāyasva māṃ keśava loka-nātha govinda dāmodara mādhaveti ||

'હે શ્રીકૃષ્ણ! હે વિષ્ણુ! હે મધુ-કૈટભના શત્રુ! હે ભક્તવત્સલ! હે ભગવન્! હે મુરારે! મારી રક્ષા કરો, હે કેશવ, હે લોકનાથ — ગોવિંદ, દામોદર, માધવ!'

विक्रेतुकामा किल गोपकन्या मुरारिपादार्पितचित्तवृत्तिः। दध्यादिकं मोहवशादवोचद् गोविन्द दामोदर माधवेति॥

vikretu-kāmā kila gopa-kanyā murāri-pādārpita-citta-vṛttiḥ | dadhy-ādikaṃ moha-vaśād avocad govinda dāmodara mādhaveti ||

એક ગોપકન્યા, જે દહીં વગેરે વેચવા ઇચ્છતી હતી, તેનું ચિત્ત મુરારિના ચરણોમાં લીન હતું; પ્રેમ-મોહમાં તે પોતાના સામાનને બદલે પોકારી ઊઠી — 'ગોવિંદ! દામોદર! માધવ!'

उलूखले सम्भृततण्डुलांश्च सङ्घट्टयन्त्यो मुसलैः प्रमुग्धाः। गायन्ति गोप्यो जनितानुरागा गोविन्द दामोदर माधवेति॥

ulūkhale sambhṛta-taṇḍulāṃś ca saṅghaṭṭayantyo musalaiḥ pramugdhāḥ | gāyanti gopyo janitānurāgā govinda dāmodara mādhaveti ||

ખાંડણિયામાં એકઠા કરેલા ચોખાને સાંબેલાથી ખાંડતી મુગ્ધ ગોપીઓ અનુરાગથી ભરાઈને ગાય છે — 'ગોવિંદ! દામોદર! માધવ!'

काचित्करांभोजपुटे निषण्णं क्रीडाशुकं किंशुकरक्ततुण्डम्। अध्यापयामास सरोरुहाक्षी गोविन्द दामोदर माधवेति॥

kācit karāmbhoja-puṭe niṣaṇṇaṃ krīḍā-śukaṃ kiṃśuka-rakta-tuṇḍam | adhyāpayām āsa saroruhākṣī govinda dāmodara mādhaveti ||

એક કમલનયનીએ પોતાના કર-કમળોમાં બેઠેલા, કેસૂડાંના ફૂલ સમી લાલ ચાંચવાળા ક્રીડા-શુકને આ જ શીખવ્યું — 'ગોવિંદ! દામોદર! માધવ!'

गृहे गृहे गोपवधूसमूहः प्रतिक्षणं पिञ्जरसारिकाणाम्। स्खलद्गिरं वाचयितुं प्रवृत्तो गोविन्द दामोदर माधवेति॥

gṛhe gṛhe gopa-vadhū-samūhaḥ prati-kṣaṇaṃ piñjara-sārikāṇām | skhalad-giraṃ vācayituṃ pravṛtto govinda dāmodara mādhaveti ||

ઘરે-ઘરે ગોપ-વધૂઓનો સમૂહ પ્રતિક્ષણ પોતાના પિંજરાની મેનાઓને અટકી-અટકીને આ જ બોલવાનું શીખવવામાં લાગ્યો રહે છે — 'ગોવિંદ! દામોદર! માધવ!'

जिह्वे रसज्ञे मधुरप्रिया त्वं सत्यं हितं त्वां परमं वदामि। आवर्णयेथा मधुराक्षराणि गोविन्द दामोदर माधवेति॥

jihve rasa-jñe madhura-priyā tvaṃ satyaṃ hitaṃ tvāṃ paramaṃ vadāmi | āvarṇayethā madhurākṣarāṇi govinda dāmodara mādhaveti ||

હે રસને જાણનારી જીભ! તું મધુરની પ્રેમી છે; હું તને સાચું અને પરમ હિતકારી વચન કહું છું — આ મધુર અક્ષરોનું વારંવાર ઉચ્ચારણ કર — 'ગોવિંદ! દામોદર! માધવ!'

सुखावसाने त्विदमेव सारं दुःखावसाने त्विदमेव गेयम्। देहावसाने त्विदमेव जाप्यं गोविन्द दामोदर माधवेति॥

sukhāvasāne tv idam eva sāraṃ duḥkhāvasāne tv idam eva geyam | dehāvasāne tv idam eva jāpyaṃ govinda dāmodara mādhaveti ||

સુખના અંતે આ જ સાર છે, દુઃખના અંતે આ જ ગાવા યોગ્ય છે, અને દેહના અંતે (મૃત્યુમાં) આ જ જપવા યોગ્ય છે — 'ગોવિંદ! દામોદર! માધવ!'