ಸಲೋಕ್ ಮಹಲ್ಲಾ ೯ (9) PDF

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar satigur prasaadh ||

ಒಬ್ಬನೇ ಸರ್ವವ್ಯಾಪಕ ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಪರಮಾತ್ಮ. ಸದ್ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ:

ਸਲੋਕ ਮਹਲਾ ੯ ॥

salok mahalaa nauvaa ||

ಸಲೋಕ್, ಒಂಬತ್ತನೆಯ ಮಹಲ್ (ಗುರು ತೇಗ್ ಬಹಾದುರ್):

ਗੁਨ ਗੋਬਿੰਦ ਗਾਇਓ ਨਹੀ ਜਨਮੁ ਅਕਾਰਥ ਕੀਨੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜੁ ਮਨਾ ਜਿਹ ਬਿਧਿ ਜਲ ਕਉ ਮੀਨੁ ॥੧॥

gun gobi(n)dh gaio nahee janam akaarath keen || kahu naanak har bhaj manaa jeh bidh jal kau meen ||1||

ನೀನು ಗೋವಿಂದನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡದಿದ್ದರೆ, ನಿನ್ನ ಜನ್ಮವನ್ನು ವ್ಯರ್ಥಗೊಳಿಸಿದೆ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮನಸೇ, ಮೀನು ನೀರನ್ನು (ಬಯಸುವಂತೆ) ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸು. ॥೧॥

ਬਿਖਿਅਨ ਸਿਉ ਕਾਹੇ ਰਚਿਓ ਨਿਮਖ ਨ ਹੋਹਿ ਉਦਾਸੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਭਜੁ ਹਰਿ ਮਨਾ ਪਰੈ ਨ ਜਮ ਕੀ ਫਾਸ ॥੨॥

bikhian siau kaahe rachio nimakh na hoh udhaas || kahu naanak bhaj har manaa parai na jam kee faas ||2||

ನೀನು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಏಕೆ ಮುಳುಗಿರುವೆ, ಕ್ಷಣವಾದರೂ ವಿರಕ್ತನಾಗುವುದಿಲ್ಲವೇ? ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮನಸೇ, ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸು, ಆಗ ಯಮಪಾಶ ನಿನ್ನ ಮೇಲೆ ಬೀಳದು. ॥೨॥

ਤਰਨਾਪੋ ਇਉ ਹੀ ਗਇਓ ਲੀਓ ਜਰਾ ਤਨੁ ਜੀਤਿ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਭਜੁ ਹਰਿ ਮਨਾ ਅਉਧ ਜਾਤੁ ਹੈ ਬੀਤਿ ॥੩॥

taranaapo iau hee gio leeo jaraa tan jeet || kahu naanak bhaj har manaa aaudh jaat hai beet ||3||

ನಿನ್ನ ಯೌವನ ಹೀಗೆಯೇ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು, ಮುಪ್ಪು ನಿನ್ನ ದೇಹವನ್ನು ಗೆದ್ದಿತು. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮನಸೇ, ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸು, ಆಯುಷ್ಯ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ॥೩॥

ਬਿਰਧਿ ਭਇਓ ਸੂਝੈ ਨਹੀ ਕਾਲੁ ਪਹੂਚਿਓ ਆਨਿ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਨਰ ਬਾਵਰੇ ਕਿਉ ਨ ਭਜੈ ਭਗਵਾਨੁ ॥੪॥

biradh bhio soojhai nahee kaal pahoochio aan || kahu naanak nar baavare kiau na bhajai bhagavaan ||4||

ನೀನು ಮುದುಕನಾದೆ ಆದರೆ ಕಾಲ ಬಂದಿತೆಂದು ಅರಿಯೆ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮೂರ್ಖನೇ, ನೀನು ಭಗವಂತನನ್ನು ಏಕೆ ಭಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ॥೪॥

ਧਨੁ ਦਾਰਾ ਸੰਪਤਿ ਸਗਲ ਜਿਨਿ ਅਪੁਨੀ ਕਰਿ ਮਾਨਿ ॥ ਇਨ ਮੈ ਕਛੁ ਸੰਗੀ ਨਹੀ ਨਾਨਕ ਸਾਚੀ ਜਾਨਿ ॥੫॥

dhan dhaaraa sa(n)pat sagal jin apunee kar maan || ein mai kachh sa(n)gee nahee naanak saachee jaan ||5||

ಧನ, ಪತ್ನಿ, ನಿನ್ನದೆಂದು ಭಾವಿಸಿದ ಸಮಸ್ತ ಸಂಪತ್ತು — ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಬರದು. ಓ ನಾನಕ್, ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ತಿಳಿ. ॥೫॥

ਪਤਿਤ ਉਧਾਰਨ ਭੈ ਹਰਨ ਹਰਿ ਅਨਾਥ ਕੇ ਨਾਥ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਤਿਹ ਜਾਨੀਐ ਸਦਾ ਬਸਤੁ ਤੁਮ ਸਾਥਿ ॥੬॥

patit udhaaran bhai haran har anaath ke naath || kahu naanak teh jaaneeaai sadhaa basat tum saath ||6||

ಅವನು ಪತಿತರನ್ನು ಉದ್ಧರಿಸುವವನು, ಭಯವನ್ನು ಹರಿಸುವವನು, ಅನಾಥರಿಗೆ ನಾಥ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಸದಾ ನಿನ್ನೊಂದಿಗೆ ವಾಸಿಸುವ ಅವನನ್ನು ಗುರುತಿಸು. ॥೬॥

ਤਨੁ ਧਨੁ ਜਿਹ ਤੋ ਕਉ ਦੀਓ ਤਾਂ ਸਿਉ ਨੇਹੁ ਨ ਕੀਨ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਨਰ ਬਾਵਰੇ ਅਬ ਕਿਉ ਡੋਲਤ ਦੀਨ ॥੭॥

tan dhan jeh to kau dheeo taa(n) siau neh na keen || kahu naanak nar baavare ab kiau ddolat dheen ||7||

ನಿನಗೆ ತನು, ಧನ ಕೊಟ್ಟ ಅವನ ಮೇಲೆ ನೀನು ಪ್ರೇಮ ತೋರಲಿಲ್ಲ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮೂರ್ಖನೇ, ಈಗ ದೀನನಾಗಿ ಏಕೆ ತತ್ತರಿಸುವೆ? ॥೭॥

ਤਨੁ ਧਨੁ ਸੰਪੈ ਸੁਖ ਦੀਓ ਅਰੁ ਜਿਹ ਨੀਕੇ ਧਾਮ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨੁ ਰੇ ਮਨਾ ਸਿਮਰਤ ਕਾਹਿ ਨ ਰਾਮੁ ॥੮॥

tan dhan sa(n)pai sukh dheeo ar jeh neeke dhaam || kahu naanak sun re manaa simarat kaeh na raam ||8||

ನಿನಗೆ ತನು, ಧನ, ಸಂಪತ್ತು, ಸುಖ, ಸುಂದರ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟ ಅವನು — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ನೀನು ರಾಮನನ್ನು ಏಕೆ ಸ್ಮರಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ॥೮॥

ਸਭ ਸੁਖ ਦਾਤਾ ਰਾਮੁ ਹੈ ਦੂਸਰ ਨਾਹਿਨ ਕੋਇ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨਿ ਰੇ ਮਨਾ ਤਿਹ ਸਿਮਰਤ ਗਤਿ ਹੋਇ ॥੯॥

sabh sukh dhaataa raam hai dhoosar naahin koi || kahu naanak sun re manaa teh simarat gat hoi ||9||

ಎಲ್ಲ ಸುಖಗಳ ದಾತ ರಾಮನೇ, ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಅವನ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ॥೯॥

ਜਿਹ ਸਿਮਰਤ ਗਤਿ ਪਾਈਐ ਤਿਹ ਭਜੁ ਰੇ ਤੈ ਮੀਤ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨੁ ਰੇ ਮਨਾ ਅਉਧ ਘਟਤ ਹੈ ਨੀਤ ॥੧੦॥

jeh simarat gat paieeaai teh bhaj re tai meet || kahu naanak sun re manaa aaudh ghaTat hai neet ||10||

ಯಾರ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಗತಿ (ಮುಕ್ತಿ) ಸಿಗುತ್ತದೋ, ಓ ನನ್ನ ಮಿತ್ರನೇ, ಅವನನ್ನೇ ಭಜಿಸು. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಆಯುಷ್ಯ ನಿತ್ಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ॥೧೦॥

ਪਾਂਚ ਤਤ ਕੋ ਤਨੁ ਰਚਿਓ ਜਾਨਹੁ ਚਤੁਰ ਸੁਜਾਨ ॥ ਜਿਹ ਤੇ ਉਪਜਿਓ ਨਾਨਕਾ ਲੀਨ ਤਾਹਿ ਮੈ ਮਾਨੁ ॥੧੧॥

paa(n)ch tat ko tan rachio jaanahu chatur sujaan || jeh te upajio naanakaa leen taeh mai maan ||11||

ಈ ದೇಹ ಪಂಚಭೂತಗಳಿಂದ ರಚಿತವಾಗಿದೆ — ಓ ಚತುರನೇ, ಜಾಣನೇ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿ. ಓ ನಾನಕ್, ನೀನು ಯಾರಿಂದ ಹುಟ್ಟಿದೆಯೋ ಅವನಲ್ಲೇ ಲೀನವಾಗುವೆ ಎಂದು ನಂಬು. ॥೧೧॥

ਘਟ ਘਟ ਮੈ ਹਰਿ ਜੂ ਬਸੈ ਸੰਤਨ ਕਹਿਓ ਪੁਕਾਰਿ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਤਿਹ ਭਜੁ ਮਨਾ ਭਉ ਨਿਧਿ ਉਤਰਹਿ ਪਾਰਿ ॥੧੨॥

ghaT ghaT mai har joo basai sa(n)tan kahio pukaar || kahu naanak teh bhaj manaa bhau nidh utareh paar ||12||

ಪ್ರತಿ ಹೃದಯದಲ್ಲೂ ಪ್ರಿಯ ಹರಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಾನೆ, ಸಂತರು ಕೂಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮನಸೇ, ಅವನನ್ನು ಭಜಿಸು, ಆಗ ಭವಸಾಗರವನ್ನು ದಾಟುವೆ. ॥೧೨॥

ਸੁਖੁ ਦੁਖੁ ਜਿਹ ਪਰਸੈ ਨਹੀ ਲੋਭੁ ਮੋਹੁ ਅਭਿਮਾਨੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨੁ ਰੇ ਮਨਾ ਸੋ ਮੂਰਤਿ ਭਗਵਾਨ ॥੧੩॥

sukh dhukh jeh parasai nahee lobh moh abhimaan || kahu naanak sun re manaa so moorat bhagavaan ||13||

ಸುಖ-ದುಃಖ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಅಭಿಮಾನ ಸ್ಪರ್ಶಿಸದವನು — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಅವನೇ ಭಗವಂತನ ಸ್ವರೂಪ. ॥೧೩॥

ਉਸਤਤਿ ਨਿੰਦਿਆ ਨਾਹਿ ਜਿਹਿ ਕੰਚਨ ਲੋਹ ਸਮਾਨਿ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨਿ ਰੇ ਮਨਾ ਮੁਕਤਿ ਤਾਹਿ ਤੈ ਜਾਨਿ ॥੧੪॥

ausatat ni(n)dhiaa naeh jeh ka(n)chan loh samaan || kahu naanak sun re manaa mukat taeh tai jaan ||14||

ಯಾರಿಗೆ ಸ್ತುತಿ-ನಿಂದೆ ಇಲ್ಲವೋ, ಯಾರಿಗೆ ಚಿನ್ನ, ಕಬ್ಬಿಣ ಸಮಾನವೋ — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಅವನನ್ನು ಮುಕ್ತನೆಂದು ತಿಳಿ. ॥೧೪॥

ਹਰਖੁ ਸੋਗੁ ਜਾ ਕੈ ਨਹੀ ਬੈਰੀ ਮੀਤ ਸਮਾਨਿ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨਿ ਰੇ ਮਨਾ ਮੁਕਤਿ ਤਾਹਿ ਤੈ ਜਾਨਿ ॥੧੫॥

harakh sog jaa kai nahee bairee meet samaan || kahu naanak sun re manaa mukat taeh tai jaan ||15||

ಯಾರಿಗೆ ಹರ್ಷ-ಶೋಕ ಇಲ್ಲವೋ, ಯಾರಿಗೆ ಶತ್ರು-ಮಿತ್ರ ಸಮಾನವೋ — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಅವನನ್ನು ಮುಕ್ತನೆಂದು ತಿಳಿ. ॥೧೫॥

ਭੈ ਕਾਹੂ ਕਉ ਦੇਤ ਨਹਿ ਨਹਿ ਭੈ ਮਾਨਤ ਆਨ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨਿ ਰੇ ਮਨਾ ਗਿਆਨੀ ਤਾਹਿ ਬਖਾਨਿ ॥੧੬॥

bhai kaahoo kau dhet neh neh bhai maanat aan || kahu naanak sun re manaa giaanee taeh bakhaan ||16||

ಯಾರಿಗೂ ಭಯ ಕೊಡದವನು, ಮತ್ತಾರಿಗೂ ಭಯಪಡದವನು — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಅವನನ್ನೇ ಜ್ಞಾನಿ ಎಂದು ಕರೆ. ॥೧೬॥

ਜਿਹਿ ਬਿਖਿਆ ਸਗਲੀ ਤਜੀ ਲੀਓ ਭੇਖ ਬੈਰਾਗ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨੁ ਰੇ ਮਨਾ ਤਿਹ ਨਰ ਮਾਥੈ ਭਾਗੁ ॥੧੭॥

jeh bikhiaa sagalee tajee leeo bhekh bairaag || kahu naanak sun re manaa teh nar maathai bhaag ||17||

ಸಮಸ್ತ ವಿಷಯ-ವಾಸನೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ವೈರಾಗ್ಯದ ವೇಷ ಧರಿಸಿದವನು — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಆ ಮನುಷ್ಯನ ಹಣೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗ್ಯವಿದೆ. ॥೧೭॥

ਜਿਹਿ ਮਾਇਆ ਮਮਤਾ ਤਜੀ ਸਭ ਤੇ ਭਇਓ ਉਦਾਸੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨੁ ਰੇ ਮਨਾ ਤਿਹ ਘਟਿ ਬ੍ਰਹਮ ਨਿਵਾਸੁ ॥੧੮॥

jeh maiaa mamataa tajee sabh te bhio udhaas || kahu naanak sun re manaa teh ghaT braham nivaas ||18||

ಮಾಯೆಯ ಮಮತೆಯನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಸರ್ವದಿಂದ ವಿರಕ್ತನಾದವನು — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಅವನ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಬ್ರಹ್ಮ ನಿವಾಸ. ॥೧೮॥

ਜਿਹਿ ਪ੍ਰਾਨੀ ਹਉਮੈ ਤਜੀ ਕਰਤਾ ਰਾਮੁ ਪਛਾਨਿ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਵਹੁ ਮੁਕਤਿ ਨਰੁ ਇਹ ਮਨ ਸਾਚੀ ਮਾਨੁ ॥੧੯॥

jeh praanee haumai tajee karataa raam pachhaan || kahu naanak vahu mukat nar ieh man saachee maan ||19||

ಅಹಂಕಾರವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ ಕರ್ತ ರಾಮನನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ಪ್ರಾಣಿ — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಆ ಮನುಷ್ಯ ಮುಕ್ತ, ಓ ಮನಸೇ, ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬು. ॥೧೯॥

ਭੈ ਨਾਸਨ ਦੁਰਮਤਿ ਹਰਨ ਕਲਿ ਮੈ ਹਰਿ ਕੋ ਨਾਮੁ ॥ ਨਿਸਿ ਦਿਨੁ ਜੋ ਨਾਨਕ ਭਜੈ ਸਫਲ ਹੋਹਿ ਤਿਹ ਕਾਮ ॥੨੦॥

bhai naasan dhuramat haran kal mai har ko naam || nis dhin jo naanak bhajai safal hoh teh kaam ||20||

ಕಲಿಯುಗದಲ್ಲಿ ಹರಿಯ ನಾಮ ಭಯವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವುದು, ದುರ್ಮತಿಯನ್ನು ಹರಿಸುವುದು. ಓ ನಾನಕ್, ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲು (ಅವನನ್ನು) ಭಜಿಸುವವನ ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳು ಸಫಲವಾಗುತ್ತವೆ. ॥೨೦॥

ਜਿਹਬਾ ਗੁਨ ਗੋਬਿੰਦ ਭਜਹੁ ਕਰਨ ਸੁਨਹੁ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨਿ ਰੇ ਮਨਾ ਪਰਹਿ ਨ ਜਮ ਕੈ ਧਾਮ ॥੨੧॥

jihabaa gun gobi(n)dh bhajahu karan sunahu har naam || kahu naanak sun re manaa pareh na jam kai dhaam ||21||

ನಾಲಿಗೆಯಿಂದ ಗೋವಿಂದನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಭಜಿಸು, ಕಿವಿಗಳಿಂದ ಹರಿಯ ನಾಮ ಕೇಳು. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ನೀನು ಯಮನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುವುದಿಲ್ಲ. ॥೨೧॥

ਜੋ ਪ੍ਰਾਨੀ ਮਮਤਾ ਤਜੈ ਲੋਭ ਮੋਹ ਅਹੰਕਾਰ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਆਪਨ ਤਰੈ ਅਉਰਨ ਲੇਤ ਉਧਾਰ ॥੨੨॥

jo praanee mamataa tajai lobh moh aha(n)kaar || kahu naanak aapan tarai aauran let udhaar ||22||

ಮಮತೆ, ಲೋಭ, ಮೋಹ, ಅಹಂಕಾರ ತ್ಯಜಿಸುವ ಪ್ರಾಣಿ — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಅವನು ತಾನೇ ತರಿಸುತ್ತಾನೆ, ಇತರರನ್ನೂ ಉದ್ಧರಿಸುತ್ತಾನೆ. ॥೨೨॥

ਜਿਉ ਸੁਪਨਾ ਅਰੁ ਪੇਖਨਾ ਐਸੇ ਜਗ ਕਉ ਜਾਨਿ ॥ ਇਨ ਮੈ ਕਛੁ ਸਾਚੋ ਨਹੀ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਭਗਵਾਨ ॥੨੩॥

jiau supanaa ar pekhanaa aaise jag kau jaan || ein mai kachh saacho nahee naanak bin bhagavaan ||23||

ಕನಸು, (ಕಣ್ಣಿನ) ಪ್ರದರ್ಶನದಂತೆ — ಈ ಜಗತ್ತನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ತಿಳಿ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಸತ್ಯವಲ್ಲ, ಓ ನಾನಕ್, ಭಗವಂತನಿಲ್ಲದೆ. ॥೨೩॥

ਨਿਸਿ ਦਿਨੁ ਮਾਇਆ ਕਾਰਨੇ ਪ੍ਰਾਨੀ ਡੋਲਤ ਨੀਤ ॥ ਕੋਟਨ ਮੈ ਨਾਨਕ ਕੋਊ ਨਾਰਾਇਨੁ ਜਿਹ ਚੀਤਿ ॥੨੪॥

nis dhin maiaa kaarane praanee ddolat neet || koTan mai naanak kouoo naarain jeh cheet ||24||

ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲು ಮಾಯೆಯ ಕಾರಣ ಪ್ರಾಣಿ ನಿತ್ಯ ತತ್ತರಿಸುತ್ತಾನೆ. ಓ ನಾನಕ್, ಕೋಟಿಗಟ್ಟಲೆ ಜನರಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಬ್ಬನೇ ನಾರಾಯಣನನ್ನು ಚಿತ್ತದಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ॥೨೪॥

ਜੈਸੇ ਜਲ ਤੇ ਬੁਦਬੁਦਾ ਉਪਜੈ ਬਿਨਸੈ ਨੀਤ ॥ ਜਗ ਰਚਨਾ ਤੈਸੇ ਰਚੀ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨਿ ਮੀਤ ॥੨੫॥

jaise jal te budhabudhaa upajai binasai neet || jag rachanaa taise rachee kahu naanak sun meet ||25||

ನೀರಿನಲ್ಲಿ ಗುಳ್ಳೆ ಹುಟ್ಟಿ ನಿತ್ಯ ನಾಶವಾಗುವಂತೆ, ಜಗತ್ ರಚನೆ ಹಾಗೆಯೇ ರಚಿತವಾಯಿತು — ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮಿತ್ರನೇ. ॥೨೫॥

ਪ੍ਰਾਨੀ ਕਛੂ ਨ ਚੇਤਈ ਮਦਿ ਮਾਇਆ ਕੈ ਅੰਧੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਭਜਨ ਪਰਤ ਤਾਹਿ ਜਮ ਫੰਧ ॥੨੬॥

praanee kachhoo na chetiee madh maiaa kai a(n)dh || kahu naanak bin har bhajan parat taeh jam fa(n)dh ||26||

ಪ್ರಾಣಿ ಏನನ್ನೂ ಸ್ಮರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾಯೆಯ ಮದದಲ್ಲಿ ಕುರುಡ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಹರಿ ಭಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಯಮಪಾಶ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ॥೨೬॥

ਜਉ ਸੁਖ ਕਉ ਚਾਹੈ ਸਦਾ ਸਰਨਿ ਰਾਮ ਕੀ ਲੇਹ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨਿ ਰੇ ਮਨਾ ਦੁਰਲਭ ਮਾਨੁਖ ਦੇਹ ॥੨੭॥

jau sukh kau chaahai sadhaa saran raam kee leh || kahu naanak sun re manaa dhuralabh maanukh dheh ||27||

ನೀನು ಸದಾ ಸುಖ ಬಯಸಿದರೆ, ರಾಮನ ಶರಣು ಹೊಂದು. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಈ ಮಾನವ ದೇಹ ದುರ್ಲಭ. ॥೨೭॥

ਮਾਇਆ ਕਾਰਨਿ ਧਾਵਹੀ ਮੂਰਖ ਲੋਗ ਅਜਾਨ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਭਜਨ ਬਿਰਥਾ ਜਨਮੁ ਸਿਰਾਨ ॥੨੮॥

maiaa kaaran dhaavahee moorakh log ajaan || kahu naanak bin har bhajan birathaa janam siraan ||28||

ಮಾಯೆಯ ಕಾರಣ ಮೂರ್ಖರು, ಅಜ್ಞಾನಿಗಳು ಓಡಾಡುತ್ತಾರೆ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಹರಿ ಭಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಜನ್ಮ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಕಳೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ॥೨೮॥

ਜੋ ਪ੍ਰਾਨੀ ਨਿਸਿ ਦਿਨੁ ਭਜੈ ਰੂਪ ਰਾਮ ਤਿਹ ਜਾਨੁ ॥ ਹਰਿ ਜਨ ਹਰਿ ਅੰਤਰੁ ਨਹੀ ਨਾਨਕ ਸਾਚੀ ਮਾਨੁ ॥੨੯॥

jo praanee nis dhin bhajai roop raam teh jaan || har jan har a(n)tar nahee naanak saachee maan ||29||

ರಾತ್ರಿ-ಹಗಲು (ಹರಿಯನ್ನು) ಭಜಿಸುವ ಪ್ರಾಣಿಯನ್ನು ರಾಮನ ರೂಪವೆಂದು ತಿಳಿ. ಹರಿ-ಭಕ್ತನಿಗೂ ಹರಿಗೂ ಅಂತರವಿಲ್ಲ — ಓ ನಾನಕ್, ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬು. ॥೨೯॥

ਮਨੁ ਮਾਇਆ ਮੈ ਫਧਿ ਰਹਿਓ ਬਿਸਰਿਓ ਗੋਬਿੰਦ ਨਾਮੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਬਿਨੁ ਹਰਿ ਭਜਨ ਜੀਵਨ ਕਉਨੇ ਕਾਮ ॥੩੦॥

man maiaa mai fadh rahio bisario gobi(n)dh naam || kahu naanak bin har bhajan jeevan kaune kaam ||30||

ಮನಸ್ಸು ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿಕೊಂಡಿತು, ಗೋವಿಂದನ ನಾಮ ಮರೆಯಿತು. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಹರಿ ಭಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಈ ಜೀವನ ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ? ॥೩೦॥

ਪ੍ਰਾਨੀ ਰਾਮੁ ਨ ਚੇਤਈ ਮਦਿ ਮਾਇਆ ਕੈ ਅੰਧੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜਨ ਬਿਨੁ ਪਰਤ ਤਾਹਿ ਜਮ ਫੰਧ ॥੩੧॥

praanee raam na chetiee madh maiaa kai a(n)dh || kahu naanak har bhajan bin parat taeh jam fa(n)dh ||31||

ಪ್ರಾಣಿ ರಾಮನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಮಾಯೆಯ ಮದದಲ್ಲಿ ಕುರುಡ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಹರಿ ಭಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಅವನ ಮೇಲೆ ಯಮಪಾಶ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ॥೩೧॥

ਸੁਖ ਮੈ ਬਹੁ ਸੰਗੀ ਭਏ ਦੁਖ ਮੈ ਸੰਗਿ ਨ ਕੋਇ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜੁ ਮਨਾ ਅੰਤਿ ਸਹਾਈ ਹੋਇ ॥੩੨॥

sukh mai bahu sa(n)gee bhe dhukh mai sa(n)g na koi || kahu naanak har bhaj manaa a(n)t sahaiee hoi ||32||

ಸುಖದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಸಂಗಾತಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಜೊತೆಯಿಲ್ಲ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮನಸೇ, ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸು, ಅವನೇ ಅಂತ್ಯದಲ್ಲಿ ಸಹಾಯಕ. ॥೩೨॥

ਜਨਮ ਜਨਮ ਭਰਮਤ ਫਿਰਿਓ ਮਿਟਿਓ ਨ ਜਮ ਕੋ ਤ੍ਰਾਸੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜੁ ਮਨਾ ਨਿਰਭੈ ਪਾਵਹਿ ਬਾਸੁ ॥੩੩॥

janam janam bharamat firio miTio na jam ko traas || kahu naanak har bhaj manaa nirabhai paaveh baas ||33||

ಜನ್ಮಜನ್ಮ ಅಲೆದಾಡಿದ, ಆದರೆ ಯಮ ಭಯ ತೊಲಗಲಿಲ್ಲ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮನಸೇ, ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸು, ಆಗ ನಿರ್ಭಯ ನಿವಾಸ ಪಡೆಯುವೆ. ॥೩೩॥

ਜਤਨ ਬਹੁਤੁ ਮੈ ਕਰਿ ਰਹਿਓ ਮਿਟਿਓ ਨ ਮਨ ਕੋ ਮਾਨੁ ॥ ਦੁਰਮਤਿ ਸਿਉ ਨਾਨਕ ਫਧਿਓ ਰਾਖਿ ਲੇਹੁ ਭਗਵਾਨ ॥੩੪॥

jatan bahut mai kar rahio miTio na man ko maan || dhuramat siau naanak fadhio raakh leh bhagavaan ||34||

ನಾನು ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದೆ, ಆದರೆ ಮನಸ್ಸಿನ ಅಭಿಮಾನ ತೊಲಗಲಿಲ್ಲ. ಓ ಭಗವಂತ, ನಾನಕ್ ದುರ್ಮತಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ್ದಾನೆ, ರಕ್ಷಿಸು. ॥೩೪॥

ਬਾਲ ਜੁਆਨੀ ਅਰੁ ਬਿਰਧਿ ਫੁਨਿ ਤੀਨਿ ਅਵਸਥਾ ਜਾਨਿ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਭਜਨ ਬਿਨੁ ਬਿਰਥਾ ਸਭ ਹੀ ਮਾਨੁ ॥੩੫॥

baal juaanee ar biradh fun teen avasathaa jaan || kahu naanak har bhajan bin birathaa sabh hee maan ||35||

ಬಾಲ್ಯ, ಯೌವನ, ಮತ್ತೆ ಮುಪ್ಪು — ಈ ಮೂರು ಅವಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತಿಳಿ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಹರಿ ಭಜನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲ ವ್ಯರ್ಥವೆಂದು ಭಾವಿಸು. ॥೩೫॥

ਕਰਣੋ ਹੁਤੋ ਸੁ ਨਾ ਕੀਓ ਪਰਿਓ ਲੋਭ ਕੈ ਫੰਧ ॥ ਨਾਨਕ ਸਮਿਓ ਰਮਿ ਗਇਓ ਅਬ ਕਿਉ ਰੋਵਤ ਅੰਧ ॥੩੬॥

karano huto su naa keeo pario lobh kai fa(n)dh || naanak samio ram gio ab kiau rovat a(n)dh ||36||

ಮಾಡಬೇಕಾದ್ದನ್ನು ಮಾಡಲಿಲ್ಲ, ಲೋಭದ ಪಾಶದಲ್ಲಿ ಸಿಲುಕಿದ. ಓ ನಾನಕ್, ಸಮಯ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು, ಈಗ ಓ ಕುರುಡನೇ, ಏಕೆ ಅಳುವೆ? ॥೩೬॥

ਮਨੁ ਮਾਇਆ ਮੈ ਰਮਿ ਰਹਿਓ ਨਿਕਸਤ ਨਾਹਿਨ ਮੀਤ ॥ ਨਾਨਕ ਮੂਰਤਿ ਚਿਤ੍ਰ ਜਿਉ ਛਾਡਿਤ ਨਾਹਿਨ ਭੀਤਿ ॥੩੭॥

man maiaa mai ram rahio nikasat naahin meet || naanak moorat chitr jiau chhaaddit naahin bheet ||37||

ಮನಸ್ಸು ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ರಮಿಸುತ್ತಿದೆ, ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವುದಿಲ್ಲ, ಓ ಮಿತ್ರನೇ. ಓ ನಾನಕ್, ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರಿಸಿದ ಮೂರ್ತಿ ಗೋಡೆಯನ್ನು ಬಿಡದಂತೆ. ॥೩೭॥

ਨਰ ਚਾਹਤ ਕਛੁ ਅਉਰ ਅਉਰੈ ਕੀ ਅਉਰੈ ਭਈ ॥ ਚਿਤਵਤ ਰਹਿਓ ਠਗਉਰ ਨਾਨਕ ਫਾਸੀ ਗਲਿ ਪਰੀ ॥੩੮॥

nar chaahat kachh aaur aaurai kee aaurai bhiee || chitavat rahio Thagaur naanak faasee gal paree ||38||

ಮನುಷ್ಯ ಬೇರೆ ಏನನ್ನೋ ಬಯಸುತ್ತಾನೆ, ಆದರೆ ನಡೆಯುವುದು ಬೇರೆಯೇ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಇತರರನ್ನು ವಂಚಿಸಲು ಯೋಚಿಸಿದ, ಆದರೆ ಕುಣಿಕೆ ಅವನ ಕೊರಳಿಗೇ ಬಿತ್ತು. ॥೩೮॥

ਜਤਨ ਬਹੁਤ ਸੁਖ ਕੇ ਕੀਏ ਦੁਖ ਕੋ ਕੀਓ ਨ ਕੋਇ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਸੁਨਿ ਰੇ ਮਨਾ ਹਰਿ ਭਾਵੈ ਸੋ ਹੋਇ ॥੩੯॥

jatan bahut sukh ke ke'ee dhukh ko keeo na koi || kahu naanak sun re manaa har bhaavai so hoi ||39||

ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ಬಹಳ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದರು, ಆದರೆ ದುಃಖಕ್ಕಾಗಿ ಯಾರೂ ಏನೂ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಕೇಳು ಓ ಮನಸೇ, ಹರಿಗೆ ಒಪ್ಪಿಗೆಯಾದದ್ದೇ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ॥೩೯॥

ਜਗਤੁ ਭਿਖਾਰੀ ਫਿਰਤੁ ਹੈ ਸਭ ਕੋ ਦਾਤਾ ਰਾਮੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਮਨ ਸਿਮਰੁ ਤਿਹ ਪੂਰਨ ਹੋਵਹਿ ਕਾਮ ॥੪੦॥

jagat bhikhaaree firat hai sabh ko dhaataa raam || kahu naanak man simar teh pooran hoveh kaam ||40||

ಜಗತ್ತು ಭಿಕ್ಷುಕನಾಗಿ ತಿರುಗುತ್ತಿದೆ, ಆದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ದಾತ ರಾಮನೇ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಓ ಮನಸೇ, ಅವನನ್ನು ಸ್ಮರಿಸು, ನಿನ್ನ ಕೆಲಸಗಳು ಪೂರ್ಣವಾಗುತ್ತವೆ. ॥೪೦॥

ਝੂਠੈ ਮਾਨੁ ਕਹਾ ਕਰੈ ਜਗੁ ਸੁਪਨੇ ਜਿਉ ਜਾਨੁ ॥ ਇਨ ਮੈ ਕਛੁ ਤੇਰੋ ਨਹੀ ਨਾਨਕ ਕਹਿਓ ਬਖਾਨਿ ॥੪੧॥

jhooThai maan kahaa karai jag supane jiau jaan || ein mai kachh tero nahee naanak kahio bakhaan ||41||

ಸುಳ್ಳು ಅಭಿಮಾನ ಏಕೆ ಮಾಡುವೆ, ಜಗತ್ತನ್ನು ಕನಸಿನಂತೆ ತಿಳಿ. ಇವುಗಳಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ನಿನ್ನದಲ್ಲ — ನಾನಕ್ ಹೇಳಿ ತಿಳಿಸಿದ್ದಾನೆ. ॥೪೧॥

ਗਰਬੁ ਕਰਤੁ ਹੈ ਦੇਹ ਕੋ ਬਿਨਸੈ ਛਿਨ ਮੈ ਮੀਤ ॥ ਜਿਹਿ ਪ੍ਰਾਨੀ ਹਰਿ ਜਸੁ ਕਹਿਓ ਨਾਨਕ ਤਿਹਿ ਜਗੁ ਜੀਤਿ ॥੪੨॥

garab karat hai dheh ko binasai chhin mai meet || jeh praanee har jas kahio naanak teh jag jeet ||42||

ನೀನು ದೇಹದ ಗರ್ವ ಮಾಡುವೆ, ಆದರೆ ಓ ಮಿತ್ರನೇ, ಇದು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿ ಹರಿಯ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ಹಾಡಿದನೋ, ಓ ನಾನಕ್, ಅವನೇ ಜಗತ್ತನ್ನು ಗೆದ್ದ. ॥೪೨॥

ਜਿਹ ਘਟਿ ਸਿਮਰਨੁ ਰਾਮ ਕੋ ਸੋ ਨਰੁ ਮੁਕਤਾ ਜਾਨੁ ॥ ਤਿਹਿ ਨਰ ਹਰਿ ਅੰਤਰੁ ਨਹੀ ਨਾਨਕ ਸਾਚੀ ਮਾਨੁ ॥੪੩॥

jeh ghaT simaran raam ko so nar mukataa jaan || teh nar har a(n)tar nahee naanak saachee maan ||43||

ಯಾರ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ರಾಮ ಸ್ಮರಣೆ ಇದೆಯೋ, ಆ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಮುಕ್ತನೆಂದು ತಿಳಿ. ಆ ಮನುಷ್ಯನಿಗೂ ಹರಿಗೂ ಅಂತರವಿಲ್ಲ — ಓ ನಾನಕ್, ಇದನ್ನು ಸತ್ಯವೆಂದು ನಂಬು. ॥೪೩॥

ਏਕ ਭਗਤਿ ਭਗਵਾਨ ਜਿਹ ਪ੍ਰਾਨੀ ਕੈ ਨਾਹਿ ਮਨਿ ॥ ਜੈਸੇ ਸੂਕਰ ਸੁਆਨ ਨਾਨਕ ਮਾਨੋ ਤਾਹਿ ਤਨੁ ॥੪੪॥

ek bhagat bhagavaan jeh praanee kai naeh man || jaise sookar suaan naanak maano taeh tan ||44||

ಭಗವಂತನ ಒಂದು ಭಕ್ತಿಯಾದರೂ ಯಾವ ಪ್ರಾಣಿಯ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲವೋ — ಓ ನಾನಕ್, ಅವನ ಶರೀರ ಹಂದಿ, ನಾಯಿಯಂತೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸು. ॥೪೪॥

ਸੁਆਮੀ ਕੋ ਗ੍ਰਿਹੁ ਜਿਉ ਸਦਾ ਸੁਆਨ ਤਜਤ ਨਹੀ ਨਿਤ ॥ ਨਾਨਕ ਇਹ ਬਿਧਿ ਹਰਿ ਭਜਉ ਇਕ ਮਨਿ ਹੁਇ ਇਕ ਚਿਤਿ ॥੪੫॥

suaamee ko girahu jiau sadhaa suaan tajat nahee nit || naanak ieh bidh har bhajau ik man hui ik chit ||45||

ನಾಯಿ ಯಜಮಾನನ ಮನೆಯನ್ನು ನಿತ್ಯ ಬಿಡದಂತೆ — ಓ ನಾನಕ್, ಇದೇ ರೀತಿ ಏಕಮನಸ್ಸಿನಿಂದ, ಏಕಚಿತ್ತದಿಂದ ಹರಿಯನ್ನು ಭಜಿಸು. ॥೪೫॥

ਤੀਰਥ ਬਰਤ ਅਰੁ ਦਾਨ ਕਰਿ ਮਨ ਮੈ ਧਰੈ ਗੁਮਾਨੁ ॥ ਨਾਨਕ ਨਿਹਫਲ ਜਾਤ ਤਿਹ ਜਿਉ ਕੁੰਚਰ ਇਸਨਾਨੁ ॥੪੬॥

teerath barat ar dhaan kar man mai dharai gumaan || naanak nihafal jaat teh jiau ku(n)char isanaan ||46||

ತೀರ್ಥ, ವ್ರತ, ದಾನ ಮಾಡಿ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಭಿಮಾನ ಧರಿಸುವವನು — ಓ ನಾನಕ್, ಅವನದೆಲ್ಲ ನಿಷ್ಫಲವಾಗುತ್ತದೆ, ಆನೆಯ ಸ್ನಾನದಂತೆ. ॥೪೬॥

ਸਿਰੁ ਕੰਪਿਓ ਪਗ ਡਗਮਗੇ ਨੈਨ ਜੋਤਿ ਤੇ ਹੀਨ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਇਹ ਬਿਧਿ ਭਈ ਤਊ ਨ ਹਰਿ ਰਸਿ ਲੀਨ ॥੪੭॥

sir ka(n)pio pag ddagamage nain jot te heen || kahu naanak ieh bidh bhiee tuoo na har ras leen ||47||

ತಲೆ ನಡುಗಿತು, ಕಾಲುಗಳು ತತ್ತರಿಸಿದವು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಬೆಳಕನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವು. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಈ ದಶೆ ಬಂದಿತು, ಆದರೂ ಹರಿ-ರಸದಲ್ಲಿ ಲೀನವಾಗಲಿಲ್ಲ. ॥೪೭॥

ਨਿਜ ਕਰਿ ਦੇਖਿਓ ਜਗਤੁ ਮੈ ਕੋ ਕਾਹੂ ਕੋ ਨਾਹਿ ॥ ਨਾਨਕ ਥਿਰੁ ਹਰਿ ਭਗਤਿ ਹੈ ਤਿਹ ਰਾਖੋ ਮਨ ਮਾਹਿ ॥੪੮॥

nij kar dhekhio jagat mai ko kaahoo ko naeh || naanak thir har bhagat hai teh raakho man maeh ||48||

ನಾನು ಜಗತ್ತನ್ನು ನನ್ನದೆಂದು ಭಾವಿಸಿ ನೋಡಿದೆ, ಆದರೆ ಯಾರೂ ಯಾರಿಗೂ ಸೇರಿದವರಲ್ಲ. ಓ ನಾನಕ್, ಹರಿ ಭಕ್ತಿಯೇ ಸ್ಥಿರ, ಅದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟುಕೊ. ॥೪೮॥

ਜਗ ਰਚਨਾ ਸਭ ਝੂਠ ਹੈ ਜਾਨਿ ਲੇਹੁ ਰੇ ਮੀਤ ॥ ਕਹਿ ਨਾਨਕ ਥਿਰੁ ਨਾ ਰਹੈ ਜਿਉ ਬਾਲੂ ਕੀ ਭੀਤਿ ॥੪੯॥

jag rachanaa sabh jhooTh hai jaan leh re meet || keh naanak thir naa rahai jiau baaloo kee bheet ||49||

ಜಗತ್ ರಚನೆ ಎಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು — ಓ ಮಿತ್ರನೇ, ಇದನ್ನು ತಿಳಿ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಇದು ಸ್ಥಿರವಾಗಿರದು, ಮರಳಿನ ಗೋಡೆಯಂತೆ. ॥೪೯॥

ਰਾਮੁ ਗਇਓ ਰਾਵਨੁ ਗਇਓ ਜਾ ਕਉ ਬਹੁ ਪਰਵਾਰੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਥਿਰੁ ਕਛੁ ਨਹੀ ਸੁਪਨੇ ਜਿਉ ਸੰਸਾਰੁ ॥੫੦॥

raam gio raavan gio jaa kau bahu paravaar || kahu naanak thir kachh nahee supane jiau sa(n)saar ||50||

ರಾಮ ಹೋದ, ದೊಡ್ಡ ಪರಿವಾರವಿದ್ದ ರಾವಣ ಹೋದ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಯಾವುದೂ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ, ಸಂಸಾರ ಕನಸಿನಂತೆ. ॥೫೦॥

ਚਿੰਤਾ ਤਾ ਕੀ ਕੀਜੀਐ ਜੋ ਅਨਹੋਨੀ ਹੋਇ ॥ ਇਹੁ ਮਾਰਗੁ ਸੰਸਾਰ ਕੋ ਨਾਨਕ ਥਿਰੁ ਨਹੀ ਕੋਇ ॥੫੧॥

chi(n)taa taa kee keejeeaai jo anahonee hoi || eih maarag sa(n)saar ko naanak thir nahee koi ||51||

ಆಗದ್ದು ಆದರೆ ಮಾತ್ರ ಚಿಂತಿಸಬೇಕು. ಓ ನಾನಕ್, ಸಂಸಾರದ ಮಾರ್ಗ ಇದೇ, ಇಲ್ಲಿ ಯಾವುದೂ ಸ್ಥಿರವಲ್ಲ. ॥೫೧॥

ਜੋ ਉਪਜਿਓ ਸੋ ਬਿਨਸਿ ਹੈ ਪਰੋ ਆਜੁ ਕੈ ਕਾਲਿ ॥ ਨਾਨਕ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਇ ਲੇ ਛਾਡਿ ਸਗਲ ਜੰਜਾਲ ॥੫੨॥

jo upajio so binas hai paro aaj kai kaal || naanak har gun gai le chhaadd sagal ja(n)jaal ||52||

ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ, ಇಂದೋ ನಾಳೆಯೋ ಬೀಳುತ್ತದೆ. ಓ ನಾನಕ್, ಹರಿಯ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡು, ಸಮಸ್ತ ಜಂಜಾಟ ಬಿಡು. ॥೫೨॥

ਦੋਹਰਾ ॥

dhoharaa ||

ದೋಹಾ:

ਬਲੁ ਛੁਟਕਿਓ ਬੰਧਨ ਪਰੇ ਕਛੂ ਨ ਹੋਤ ਉਪਾਇ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਅਬ ਓਟ ਹਰਿ ਗਜ ਜਿਉ ਹੋਹੁ ਸਹਾਇ ॥੫੩॥

bal chhuTakio ba(n)dhan pare kachhoo na hot upai || kahu naanak ab oT har gaj jiau hoh sahai ||53||

ಬಲ ಹೋಯಿತು, ಬಂಧನಗಳು ಬಿದ್ದವು, ಯಾವ ಉಪಾಯವೂ ನಡೆಯದು. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಈಗ ಹರಿಯೇ ಆಶ್ರಯ, ಗಜೇಂದ್ರನಂತೆ ನೀನು ಸಹಾಯ ಮಾಡು. ॥೫೩॥

ਬਲੁ ਹੋਆ ਬੰਧਨ ਛੁਟੇ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਹੋਤ ਉਪਾਇ ॥ ਨਾਨਕ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤੁਮਰੈ ਹਾਥ ਮੈ ਤੁਮ ਹੀ ਹੋਤ ਸਹਾਇ ॥੫੪॥

bal hoaa ba(n)dhan chhuTe sabh kichh hot upai || naanak sabh kichh tumarai haath mai tum hee hot sahai ||54||

ಬಲ ಬಂದಿತು, ಬಂಧನಗಳು ಕಳಚಿದವು, ಈಗ ಎಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯ. ಓ ನಾನಕ್, ಎಲ್ಲ ನಿನ್ನ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ, ನೀನೇ ಸಹಾಯಕ. ॥೫೪॥

ਸੰਗ ਸਖਾ ਸਭਿ ਤਜਿ ਗਏ ਕੋਊ ਨ ਨਿਬਹਿਓ ਸਾਥਿ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਇਹ ਬਿਪਤਿ ਮੈ ਟੇਕ ਏਕ ਰਘੁਨਾਥ ॥੫੫॥

sa(n)g sakhaa sabh taj ge kouoo na nibahio saath || kahu naanak ieh bipat mai Tek ek raghunaath ||55||

ಸಂಗಡಿಗರು, ಮಿತ್ರರು ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟುಹೋದರು, ಯಾರೂ ಜೊತೆ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಈ ವಿಪತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ರಘುನಾಥನೇ ಆಧಾರ. ॥೫೫॥

ਨਾਮੁ ਰਹਿਓ ਸਾਧੂ ਰਹਿਓ ਰਹਿਓ ਗੁਰੁ ਗੋਬਿੰਦੁ ॥ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਇਹ ਜਗਤ ਮੈ ਕਿਨ ਜਪਿਓ ਗੁਰ ਮੰਤੁ ॥੫੬॥

naam rahio saadhoo rahio rahio gur gobi(n)dh || kahu naanak ieh jagat mai kin japio gur ma(n)t ||56||

ನಾಮ ಉಳಿಯಿತು, ಸಾಧು ಉಳಿದ, ಗುರು ಗೋವಿಂದ ಉಳಿದ. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ — ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಅಪರೂಪಕ್ಕೊಬ್ಬನೇ ಗುರು-ಮಂತ್ರವನ್ನು ಜಪಿಸಿದ. ॥೫೬॥

ਰਾਮ ਨਾਮੁ ਉਰ ਮੈ ਗਹਿਓ ਜਾ ਕੈ ਸਮ ਨਹੀ ਕੋਇ ॥ ਜਿਹ ਸਿਮਰਤ ਸੰਕਟ ਮਿਟੈ ਦਰਸੁ ਤੁਹਾਰੋ ਹੋਇ ॥੫੭॥੧॥

raam naam ur mai gahio jaa kai sam nahee koi || jeh simarat sa(n)kaT miTai dharas tuhaaro hoi ||57||1||

ನಾನು ರಾಮ ನಾಮವನ್ನು ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಧರಿಸಿದೆ, ಅದಕ್ಕೆ ಸಮಾನವಾದದ್ದಿಲ್ಲ. ಯಾರ ಸ್ಮರಣೆಯಿಂದ ಸಂಕಟಗಳು ತೊಲಗುತ್ತವೋ, ನಿನ್ನ ದರ್ಶನ ಸಿಗುತ್ತದೋ. ॥೫೭॥೧॥