ಶಬದ್ ಹಜಾರೇ — Word-by-Word Meaning

ಮಾಝ್, ಐದನೇ ಮೆಹಲ್ (ಮಹಲಾ 5), ಚೌಪದೇ, ಮೊದಲ ಘರ್: ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಗುರುವಿನ ದರ್ಶನಕ್ಕಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸುತ್ತದೆ. ಅದು ಬಾಯಾರಿದ ಚಾತಕ ಪಕ್ಷಿಯಂತೆ ರೋದಿಸುತ್ತದೆ. ಪ್ರಿಯ ಸಂತನ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ದಾಹ ತಣಿಯದು, ಶಾಂತಿ ಸಿಗದು. ॥1॥ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಸಮರ್ಪಿತ, ಪ್ರಿಯ ಸಂತ ಗುರುವಿನ ದರ್ಶನಕ್ಕೆ. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ನಿನ್ನ ಮುಖ ಎಷ್ಟು ಸುಂದರ, ನಿನ್ನ ವಾಣಿಯ ನಾದ ಸಹಜ ಜ್ಞಾನವನ್ನು ನೀಡುತ್ತದೆ. ಈ ಚಾತಕಕ್ಕೆ ಸಾರಂಗಪಾಣಿ (ಪ್ರಭು) ದರ್ಶನವಾಗಿ ಬಹುಕಾಲವಾಯಿತು. ನೀನು ನೆಲೆಸಿರುವ ಆ ದೇಶ ಧನ್ಯ, ಓ ನನ್ನ ಸಜ್ಜನ ಮಿತ್ರ ಮುರಾರಿ. ॥2॥ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ಸದಾ ಸಮರ್ಪಿತ, ನನ್ನ ಸಜ್ಜನ ಮಿತ್ರ ಮುರಾರಿ ಗುರುವಿಗೆ. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ಒಂದು ಕ್ಷಣವೂ ನಿನ್ನೊಡನೆ ಇರಲಾಗದಿದ್ದಾಗ, ನನಗೆ ಕಲಿಯುಗ ಬಂದಿತು. ಈಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಯಾವಾಗ ಭೇಟಿಯಾಗುವೆ, ಓ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಭಗವಂತ? ಗುರುವಿನ ದರ್ಬಾರಿನ ದರ್ಶನವಿಲ್ಲದೆ ನನ್ನ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯದು, ನಿದ್ರೆ ಬರದು. ॥3॥ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಸಮರ್ಪಿತ, ಆ ಸತ್ಯ ಗುರುವಿನ ದರ್ಬಾರಿಗೆ. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಎಚ್ಚೆತ್ತಿತು, ಗುರು ನನ್ನನ್ನು ಸಂತನೊಡನೆ ಸೇರಿಸಿದರು. ಅವಿನಾಶಿ ಪ್ರಭುವನ್ನು ನನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ (ಹೃದಯದಲ್ಲಿ) ಪಡೆದೆ. ಈಗ ನಿನ್ನನ್ನು ಸದಾ ಸೇವಿಸುತ್ತೇನೆ, ಕ್ಷಣವೂ ನಿನ್ನಿಂದ ಅಗಲೆನು. ದಾಸ ನಾನಕ್ ನಿನ್ನ ಸೇವಕ, ಓ ಪ್ರಿಯ ಸ್ವಾಮಿ. ॥4॥ ನಾನು ಬಲಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ, ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಸಮರ್ಪಿತ; ದಾಸ ನಾನಕ್ ನಿನ್ನ ಸೇವಕ, ಓ ಪ್ರಭು. ॥ ರಹಾಉ॥1॥8॥ ಒಂದೇ ಓಂಕಾರ. ಸತ್ಯವೇ ಆತನ ನಾಮ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಪುರುಷ. ನಿರ್ಭಯ. ನಿರ್ವೈರ. ಅಕಾಲ ಮೂರ್ತಿ. ಅಜನ್ಮ. ಸ್ವಯಂಭೂ. ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಲಭ್ಯ. ಧನಾಸರೀ, ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್ (ಮಹಲಾ 1), ಮೊದಲ ಘರ್, ಚೌಪದೇ: ಒಂದೇ ಓಂಕಾರ. ಸತ್ಯವೇ ಆತನ ನಾಮ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಪುರುಷ. ನಿರ್ಭಯ. ನಿರ್ವೈರ. ಅಕಾಲ ಮೂರ್ತಿ. ಅಜನ್ಮ. ಸ್ವಯಂಭೂ. ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಲಭ್ಯ. ನನ್ನ ಆತ್ಮ ಭಯಗೊಂಡಿದೆ; ನಾನು ಯಾರಿಗೆ ಮೊರೆಯಿಡಲಿ? ನನ್ನ ದುಃಖಗಳನ್ನು ಮರೆಸುವವನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಆತ ಸದಾಸರ್ವದಾ ದಾತ. ॥1॥ ನನ್ನ ಸಾಹಿಬ್ ನಿತ್ಯನೂತನ; ಆತ ಸದಾಸರ್ವದಾ ದಾತ. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ಹಗಲಿರುಳು ನನ್ನ ಸಾಹಿಬ್‌ನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಕೊನೆಗೆ ಆತನೇ ಬಿಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ, ಓ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಆತ್ಮ, ನಾನು ದಾಟಿದೆ. ॥2॥ ಓ ದಯಾಳು ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ನಾಮದಿಂದ ನಾನು ದಾಟುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ಸದಾ ನಿನಗೆ ಕುರ್ಬಾನ್ ಆಗುತ್ತೇನೆ. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ಸಮಸ್ತ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಸತ್ಯ ಪ್ರಭು; ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ. ಆತನ ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿ ಯಾರ ಮೇಲೆ ಬೀಳುತ್ತದೋ ಅವನೇ ಆತನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತಾನೆ. ॥3॥ ನೀನಿಲ್ಲದೆ, ಓ ಪ್ರಿಯ, ನಾನು ಹೇಗೆ ಬದುಕಲಿ? ನಿನ್ನ ನಾಮದೊಡನೆ ಅಂಟಿಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ಅಂಥ ಹಿರಿಮೆಯನ್ನು ನೀಡು. ಮತ್ತೊಬ್ಬನಿಲ್ಲ, ಓ ಪ್ರಿಯ, ಯಾರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ನಾನು ಹೇಳಲಿ. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ನಾನು ನನ್ನ ಸಾಹಿಬ್‌ನನ್ನು ಸೇವಿಸುತ್ತೇನೆ; ಮತ್ತಾರಿಂದಲೂ ಏನನ್ನೂ ಕೇಳೆನು. ನಾನಕ್ ಆತನ ದಾಸ; ಕ್ಷಣಕ್ಷಣ, ತುಣುಕು ತುಣುಕಾಗಿ ಆತನ ಮೇಲೆ ಸಮರ್ಪಿತ. ॥4॥ ಓ ಸಾಹಿಬ್, ನಿನ್ನ ನಾಮಕ್ಕೆ ನಾನು ಕ್ಷಣಕ್ಷಣ, ತುಣುಕು ತುಣುಕಾಗಿ ಕುರ್ಬಾನ್. ॥1॥ ರಹಾಉ॥4॥1॥ ಒಂದೇ ಓಂಕಾರ. ಸತ್ಯಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ. ತಿಲಂಗ್, ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್ (ಮಹಲಾ 1), ಮೂರನೇ ಘರ್: ಒಂದೇ ಓಂಕಾರ. ಸತ್ಯಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ. ಈ ದೇಹ ಮಾಯೆಯಿಂದ ತೋಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಓ ಪ್ರಿಯ; ಈ ಚೋಳ ಲೋಭದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿದೆ. ನನ್ನ ಕಂತನಿಗೆ (ಪತಿ-ಪ್ರಭುವಿಗೆ) ಈ ಚೋಳ ಇಷ್ಟವಾಗದು, ಓ ಪ್ರಿಯ; ಹಾಗಾದರೆ ಆತ್ಮ-ವಧು ಆತನ ಶಯ್ಯೆಗೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ? ॥1॥ ನಾನು ಕುರ್ಬಾನ್ ಆಗುತ್ತೇನೆ, ಓ ದಯಾಳು ಪ್ರಭು; ನಾನು ನಿನಗೆ ಕುರ್ಬಾನ್. ನಿನ್ನ ನಾಮ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರಿಗೆ ನಾನು ಕುರ್ಬಾನ್. ನಿನ್ನ ನಾಮ ಸ್ವೀಕರಿಸುವವರಿಗೆ ನಾನು ಸದಾ ಕುರ್ಬಾನ್. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ದೇಹ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವ ಪಾತ್ರೆಯಾದರೆ, ಓ ಪ್ರಿಯ, ನಾಮ ಅದರಲ್ಲಿ ಮಂಜಿಷ್ಠ-ಬಣ್ಣವಾಗಿ ಹಾಕಲ್ಪಟ್ಟರೆ, ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುವವನೇ ಸಾಹಿಬ್ ಆದರೆ — ಅಂಥ ಬಣ್ಣ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಂಡಿಲ್ಲ! ॥2॥ ಯಾರ ಚೋಳಗಳು ಹಾಗೆ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿವೆಯೋ, ಓ ಪ್ರಿಯ, ಅವರ ಕಂತ ಸದಾ ಅವರೊಡನಿರುತ್ತಾನೆ. ಆ ವಿನಮ್ರ ಜನರ ಧೂಳಿ ನನಗೆ ದೊರೆಯಲಿ, ಓ ಪ್ರಭು. ನಾನಕ್ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, ಇದೇ ನನ್ನ ಅರದಾಸ್. ॥3॥ ಆತನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಾನೆ, ಆತನೇ ಬಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತಾನೆ. ಆತನೇ ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿ ನೀಡುತ್ತಾನೆ. ಓ ನಾನಕ್, ಆತ್ಮ-ವಧು ತನ್ನ ಕಂತನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ, ಆತನೇ ಅವಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಾನೆ. ॥4॥1॥3॥ ತಿಲಂಗ್, ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್ (ಮಹಲಾ 1): ಓ ಮೂಢ ಅಜ್ಞಾನ ಆತ್ಮ-ವಧುವೇ, ನೀನೇಕೆ ಇಷ್ಟು ಅಭಿಮಾನ ಪಡುತ್ತೀ? ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಪ್ರಭುವಿನ ಪ್ರೇಮವನ್ನು ಏಕೆ ಅನುಭವಿಸುವುದಿಲ್ಲ? ನಿನ್ನ ಕಂತ ಬಹಳ ಹತ್ತಿರ, ಓ ಮುಗ್ಧ ವಧುವೇ; ಆತನನ್ನು ಹೊರಗೇಕೆ ಹುಡುಕುತ್ತೀ? ಪ್ರಭು ಭಯವನ್ನು ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಗೆ ಕಾಡಿಗೆಯಾಗಿ ಹಚ್ಚು, ಪ್ರಭು ಪ್ರೇಮವನ್ನು ನಿನ್ನ ಅಲಂಕಾರವಾಗಿಸಿಕೋ. ಆಗ ನೀನು ಸುಹಾಗಿಣಿ ಎಂದು ತಿಳಿಯಲ್ಪಡುವೆ, ನಿನ್ನ ಕಂತನ ಮೇಲೆ ಪ್ರೇಮ ನಿಲ್ಲಿಸಿದಾಗ. ॥1॥ ಆ ಮುಗ್ಧ ಬಾಲೆ ಏನು ಮಾಡಬಲ್ಲಳು, ತನ್ನ ಕಂತನಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾಗದಿದ್ದರೆ? ಎಷ್ಟು ಬಾರಿ ಬೇಡಿದರೂ, ಅಂಥ ವಧು ಪ್ರಭುವಿನ ಮಹಲನ್ನು ಪಡೆಯಳು. ಶುಭ ಕರ್ಮಗಳಿಲ್ಲದೆ ಏನೂ ಸಿಗದು, ಎಷ್ಟೇ ಅಲೆದರೂ. ಅವಳು ಲೋಭ, ಅಹಂಕಾರದಲ್ಲಿ ಮತ್ತಳಾಗಿ ಮಾಯೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕಂತ ಸಿಗನು; ಆ ಆತ್ಮ-ವಧು ಮುಗ್ಧಳಾಗಿಯೇ ಉಳಿದಳು. ॥2॥ ಹೋಗಿ ಸುಹಾಗಿಣಿಯರನ್ನು ಕೇಳು, ಯಾವ ಮಾತುಗಳಿಂದ ಕಂತ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು? ಆತ ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಅದನ್ನು ಒಳ್ಳೆಯದೆಂದು ಸ್ವೀಕರಿಸು; ನಿನ್ನ ಚಾತುರ್ಯ, ಹಠ ಬಿಡು. ಯಾರ ಪ್ರೇಮದಿಂದ ಅಮೂಲ್ಯ ಸಂಪತ್ತು ಸಿಗುತ್ತದೋ ಆತನ ಚರಣಗಳಿಗೆ ಚಿತ್ತ ಲಗ್ನ ಮಾಡು. ಕಂತ ಹೇಳಿದಂತೆ ಮಾಡು, ತನು-ಮನ ಆತನಿಗೆ ಅರ್ಪಿಸು, ಅಂಥ ಸುಗಂಧವನ್ನು ನಿನಗೆ ಹಚ್ಚಿಕೋ. ಹೀಗೆ ಸುಹಾಗಿಣಿಯರು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ, ಓ ಸೋದರಿ; ಈ ಮಾತುಗಳಿಂದಲೇ ಕಂತ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ. ॥3॥ ಅಹಂಕಾರ ಬಿಟ್ಟರೇನೇ ಕಂತ ಸಿಗುತ್ತಾನೆ; ಮತ್ತಾವ ಚಾತುರ್ಯ ಪ್ರಯೋಜನ? ಕಂತ ಕೃಪಾದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡಿದ ಆ ದಿನ ಸಾರ್ಥಕ — ಆತ್ಮ-ವಧು ನವನಿಧಿಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾಳೆ. ತನ್ನ ಕಂತನಿಗೆ ಪ್ರಿಯಳಾದವಳೇ ನಿಜವಾದ ಸುಹಾಗಿಣಿ; ಓ ನಾನಕ್, ಅವಳೇ ಎಲ್ಲರ ರಾಣಿ. ಅವಳು ಅಂಥ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗೊಂಡು, ಸಹಜದಲ್ಲಿ ಮತ್ತಳಾಗಿ, ಹಗಲಿರುಳು ಆತನ ಪ್ರೇಮದಲ್ಲಿ ಲೀನಳಾಗಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳು ಸುಂದರಿ, ಸುರೂಪ, ಪ್ರವೀಣ; ಅವಳೇ ನಿಜವಾದ ಜಾಣೆ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ॥4॥2॥4॥ ಸೂಹೀ, ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್ (ಮಹಲಾ 1): ಯಾವ ತಕ್ಕಡಿ, ಯಾವ ತೂಕದ ಕಲ್ಲುಗಳು, ಯಾವ ಸರಾಫನನ್ನು ನಿನಗಾಗಿ ಕರೆಯಲಿ, ಓ ಪ್ರಭು? ಯಾವ ಗುರುವಿನಿಂದ ದೀಕ್ಷೆ ಪಡೆಯಲಿ? ಯಾರಿಂದ ನಿನ್ನ ಮೌಲ್ಯ ಕಟ್ಟಿಸಲಿ? ॥1॥ ಓ ನನ್ನ ಪ್ರಿಯ ಲಾಲ್ ಪ್ರಭು, ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯ ತಿಳಿಯದು. ನೀನು ಜಲ, ಸ್ಥಲ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೀ; ನೀನೇ ಸ್ವತಃ ಸರ್ವತ್ರ ತುಂಬಿದ್ದೀ. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ಮನಸ್ಸು ತಕ್ಕಡಿ, ಚಿತ್ತ ತೂಕದ ಕಲ್ಲುಗಳು, ನಿನ್ನ ಸೇವೆ ಮಾಡುವುದೇ ಸರಾಫ. ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಕಂತನನ್ನು ತೂಗುತ್ತೇನೆ; ಈ ವಿಧಾನದಿಂದ ನನ್ನ ಚಿತ್ತವನ್ನು ಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತೇನೆ. ॥2॥ ನೀನೇ ಮುಳ್ಳು, ತೂಕ, ತಕ್ಕಡಿ; ನೀನೇ ತೂಗುವವನು. ನೀನೇ ನೋಡುತ್ತೀ, ನೀನೇ ಗ್ರಹಿಸುತ್ತೀ, ನೀನೇ ವ್ಯಾಪಾರಿ. ॥3॥ ಕುರುಡ, ನೀಚಜಾತಿಯ, ಪರದೇಶಿ ಜೀವಿ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಬಂದು, ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಸಂಗದಲ್ಲೇ ನಾನಕ್ ಇರುತ್ತಾನೆ; ಆ ಮೂರ್ಖ ಪ್ರಭುವನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಡೆಯುತ್ತಾನೆ? ॥4॥2॥9॥ ಒಂದೇ ಓಂಕಾರ. ಸತ್ಯವೇ ಆತನ ನಾಮ. ಸೃಷ್ಟಿಕರ್ತ ಪುರುಷ. ನಿರ್ಭಯ. ನಿರ್ವೈರ. ಅಕಾಲ ಮೂರ್ತಿ. ಅಜನ್ಮ. ಸ್ವಯಂಭೂ. ಗುರುವಿನ ಕೃಪೆಯಿಂದ ಲಭ್ಯ. ರಾಗ್ ಬಿಲಾವಲ್, ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್ (ಮಹಲಾ 1), ಚೌಪದೇ, ಮೊದಲ ಘರ್: ನೀನು ಸುಲ್ತಾನ, ನಾನು ನಿನ್ನನ್ನು ಮೀಆ ಎಂದು ಕರೆದರೆ — ಅದರಿಂದ ನಿನ್ನ ಹಿರಿಮೆಗೆ ಏನು ಸೇರುತ್ತದೆ? ನೀನು ಕೊಡುವುದನ್ನೇ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಓ ಸ್ವಾಮಿ; ನಾನು ಮೂರ್ಖ, ಹೇಳಲು ತಿಳಿಯದು. ॥1॥ ನಾನು ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುವಂತೆ ನನಗೆ ಅಂಥ ತಿಳಿವಳಿಕೆ ನೀಡು. ನಿನ್ನ ರಜಾದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸುವಂತೆ. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ಏನು ನಡೆದರೂ ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನಿಂದಲೇ. ಎಲ್ಲವೂ ನಿನ್ನ ಅರಿವೇ. ನಿನ್ನ ಅಂತ್ಯ ತಿಳಿಯದು, ಓ ನನ್ನ ಸಾಹಿಬ್; ನಾನು ಕುರುಡ, ನನ್ನಲ್ಲಿ ಏನು ಚಾತುರ್ಯ? ॥2॥ ನಾನೇನು ಹೇಳಲಿ? ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೇಳಿ ನೋಡಿದೆ, ಆದರೆ ಆ ಅಕಥ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಲಾಗದು. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದನ್ನೇ ನಾನು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ; ಇದು ನಿನ್ನ ಹಿರಿಮೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಎಳ್ಳಷ್ಟು. ॥3॥ ಇಷ್ಟು ನಾಯಿಗಳಲ್ಲಿ ನಾನು ಪರಕೀಯ; ನನ್ನ ದೇಹದ ಹೊಟ್ಟೆಗಾಗಿ ಬೊಗಳುತ್ತೇನೆ. ನಾನಕ್ ಭಕ್ತಿಹೀನನಾದರೂ, ಖಸಮ್ (ಸ್ವಾಮಿ) ನಾಮ ಅವನಿಂದ ತೊಲಗದು. ॥4॥1॥ ಬಿಲಾವಲ್, ಮೊದಲ ಮೆಹಲ್ (ಮಹಲಾ 1): ನನ್ನ ಮನಸ್ಸೇ ಮಂದಿರ, ನನ್ನ ದೇಹವೇ ವಿನಮ್ರ ಸಾಧಕನ ಸಾದಾ ವೇಷ; ನನ್ನ ಹೃದಯದಲ್ಲೇ ತೀರ್ಥದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ. ಶಬದ್‌ನ ಒಂದೇ ಶಬ್ದ ನನ್ನ ಪ್ರಾಣದಲ್ಲಿ ನೆಲೆಸಿದೆ; ನಾನು ಮತ್ತೆ ಜನ್ಮಕ್ಕೆ ಬರೆನು. ॥1॥ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ದಯಾಳು ಪ್ರಭುವಿನಿಂದ ಚುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದೆ, ಓ ನನ್ನ ತಾಯಿ! ಬೇರೆಯವರ ನೋವನ್ನು ಯಾರು ಅರಿಯಬಲ್ಲರು? ನಾನು ಪ್ರಭುವಿನ ಹೊರತು ಮತ್ತಾರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಚಿಂತಿಸೆನು. ॥1॥ ರಹಾಉ॥ ಓ ಅಗಮ್ಯ, ಅಗೋಚರ, ಅಲಕ್ಷ್ಯ, ಅಪಾರ: ನನ್ನ ಚಿಂತೆಯನ್ನು ನೀನೇ ವಹಿಸು! ಜಲ, ಸ್ಥಲ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ನೀನು ಪರಿಪೂರ್ಣವಾಗಿ ವ್ಯಾಪಿಸಿದ್ದೀ. ಪ್ರತಿ ಹೃದಯದಲ್ಲೂ ನಿನ್ನ ಜ್ಯೋತಿಯೇ ಇದೆ. ॥2॥ ಸಮಸ್ತ ಶಿಕ್ಷಣ, ಮತಿ, ಬುದ್ಧಿ ನಿನ್ನದೇ; ಮಂದಿರಗಳು, ನೆರಳುಗಳೂ ನಿನ್ನವೇ. ನೀನಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತಾರನ್ನೂ ನಾನು ಅರಿಯೆನು, ಓ ನನ್ನ ಸಾಹಿಬ್; ನಾನು ನಿತ್ಯ ನಿನ್ನ ಗುಣಗಳನ್ನು ಹಾಡುತ್ತೇನೆ. ॥3॥ ಸಮಸ್ತ ಜೀವಜಂತುಗಳು ನಿನ್ನ ಶರಣಿನಲ್ಲಿವೆ; ಅವುಗಳ ಸಮಸ್ತ ಚಿಂತೆ ನಿನ್ನ ಬಳಿಯೇ. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟವಾದುದೇ ಒಳ್ಳೆಯದು; ಇದೇ ನಾನಕ್‌ನ ಒಂದೇ ಅರದಾಸ್. ॥4॥2॥