ਸ਼੍ਰੀਮਦ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ੨.੭ — ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਦੋਸ਼ੋਪਹਤਸ੍ਵਭਾਵਃ — Word-by-Word Meaning
श्रीमद्भगवद्गीता २.७ — कार्पण्यदोषोपहतस्वभावः
Every Sanskrit word explained in English
Word-by-Word Breakdown
कार्पण्यदोष
kārpaṇya-doṣha
ਕਾਇਰਤਾ ਦਾ ਦੋਸ਼ / ਦੀਨਤਾ
उपहत
upahata
ਅਭਿਭੂਤ, ਗ੍ਰਸਤ
स्वभावः
sva-bhāvaḥ
ਸੁਭਾਅ
पृच्छामि
pṛichchhāmi
ਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ
त्वाम्
tvām
ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ
धर्म
dharma
ਕਰਤੱਵ, ਧਰਮ
संमूढ
sammūḍha
ਮੋਹਿਤ, ਭ੍ਰਮਿਤ
चेताः
chetāḥ
ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ
यत्
yat
ਜੋ
श्रेयः
śhreyaḥ
ਸ਼੍ਰੇਯਸਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਹਿਤਕਾਰੀ
स्यात्
syāt
ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
निश्चितम्
niśhchitam
ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ
ब्रूहि
brūhi
ਦੱਸੋ
तत्
tat
ਉਹ
मे
me
ਮੈਨੂੰ
शिष्यः
śhiṣhyaḥ
ਸ਼ਿਸ਼
ते
te
ਆਪ ਜੀ ਦਾ
अहम्
aham
ਮੈਂ
शाधि
śhādhi
ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ
माम्
mām
ਮੈਨੂੰ
त्वाम्
tvām
ਆਪ ਜੀ ਦੀ
प्रपन्नम्
prapannam
ਸ਼ਰਨਾਗਤ
Complete Translation
ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਅ ਕਾਇਰਤਾ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਅਭਿਭੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕਰਤੱਵ ਬਾਰੇ ਮੋਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ — ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼੍ਰੇਯਸਕਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹਾਂ; ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।
Origin & History
Source: Bhagavad Gita Chapter 2, Verse 7
Author: Sage Veda Vyasa (Mahabharata, Bhishma Parva)
Period: Ancient (text compiled c. 5th–2nd century BCE)
ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਏ ਸਾਂਖਯਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸ਼ੋਕ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਾਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਅਰਜੁਨ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੰਕਟ ਇਕੱਲੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੀਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਰੰਭ ਕਰਦੇ ਹਨ।
Frequently Asked Questions
ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ੨.੭ ਨੂੰ ਮੋੜ ਕਿਉਂ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ?▼
ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਤਰਕ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੁਰਬਲਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਨਿਮਰ ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ ਦਾ ਕਾਰਜ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਿਲਾਪ ਤੋਂ ਗੀਤਾ ਦੇ ਦਿਵਯ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
'ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯ-ਦੋਸ਼' ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ?▼
'ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯ-ਦੋਸ਼' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਾਇਰਤਾ ਜਾਂ ਦੀਨਤਾਪੂਰਨ ਦੁਰਬਲਤਾ ਦਾ ਦੋਸ਼ — ਇੱਕ ਤੁੱਛ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਮਨੋਦਸ਼ਾ। ਅਰਜੁਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਸੁਭਾਅ ਇਸ ਦੁਰਬਲਤਾ ਨਾਲ ਅਭਿਭੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਬਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਪਾਉਂਦੇ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਯਸ ਵਿੱਚ ਕੀ ਫਰਕ ਹੈ?▼
ਸ਼੍ਰੇਯਸ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇ; ਪ੍ਰੇਯਸ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਸੁਖਦ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਖਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸ ਮੰਗਦੇ ਹਨ — ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ — ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸਹਾਇਕ ਹੈ?▼
ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਉਦੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਕਿਸੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ ਉਹੀ ਮੰਗ ਕੇ — ਆਪਣੀ ਹੀ ਜ਼ਿੱਦ ਉੱਤੇ ਅੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਬਜਾਏ — ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।
Ready to start chanting?
See Benefits & How to Chant →