அஷ்டபுஜாஷ்டகம் PDF

गजेन्द्ररक्षात्वरितं भवन्तं ग्राहैरिवाहं विषयैर्विकृष्टः । अपारविज्ञानदयानुभावम् आप्तं सतामष्टभुजं प्रपद्ये ॥ १ ॥

gajendrarakṣātvaritaṃ bhavantaṃ grāhairivāhaṃ viṣayairvikṛṣṭaḥ | apāravijñānadayānubhāvam āptaṃ satāmaṣṭabhujaṃ prapadye || 1 ||

கஜேந்திரனை முதலை இழுத்ததுபோல, நான் விஷயங்களால் இழுக்கப்படுகிறேன்; கஜேந்திரனைக் காக்க விரைந்து ஓடிய, சாதுக்களின் புகலிடமான, எல்லையற்ற ஞான-கருணை-ஆற்றல் உடைய அந்த அஷ்டபுஜ பகவானை நான் சரணடைகிறேன்.

त्वदेकशेषोऽहमनात्मतन्त्रस्त्वत्पादलिप्सां दिशता त्वयैव । असत्समोऽप्यष्टभुजास्पदेश सत्ताम् इदानीम् उपलम्भितोऽस्मि ॥ २ ॥

tvadekaśeṣo'hamanātmatantrastvatpādalipsāṃ diśatā tvayaiva | asatsamo'pyaṣṭabhujāspadeśa sattām idānīm upalambhito'smi || 2 ||

நான் உம்முடையவன் மட்டுமே (உமக்கு அடிமை), சுதந்திரன் அல்லன். உம் திருவடிகளின் ஆர்வத்தை எனக்களித்த உம்மாலேயே, அசத்துக்கு நிகராயினும், இப்போது நான் சத்தை (உண்மை இருப்பை) அடைந்தேன் — ஓ அஷ்டபுஜ க்ஷேத்திர நாதனே!

स्वरूपरूपास्त्रविभूषणाद्यैः परत्वचिन्तां त्वयि दुर्निवाराम् । भोगे मृदूपक्रमताम् अभीप्सन् शीलादिभिर्वारयसीव पुंसाम् ॥ ३ ॥

svarūparūpāstravibhūṣaṇādyaiḥ paratvacintāṃ tvayi durnivārām | bhoge mṛdūpakramatām abhīpsan śīlādibhirvārayasīva puṃsām || 3 ||

உம் ஸ்வரூபம், வடிவம், ஆயுதங்கள், ஆபரணங்களால் என்னில் எழுந்த உம் பரத்வத்தின் (மேன்மையின்) தவிர்க்கவியலா எண்ணத்தை — போகத்தில் எளிமையை விரும்பி, உம் சீலம் முதலிய குணங்களால் நீர் விலக்குவதுபோல் செய்கிறீர்.

शक्तिं शरण्यान्तरशब्दभाजां सारं च सन्तोल्य फलान्तराणाम् । त्वद्दास्यहेतोस्त्वयि निर्विशङ्कं न्यस्तात्मनां नाथ बिभर्षि भारम् ॥ ४ ॥

śaktiṃ śaraṇyāntaraśabdabhājāṃ sāraṃ ca santolya phalāntarāṇām | tvaddāsyahetostvayi nirviśaṅkaṃ nyastātmanāṃ nātha bibharṣi bhāram || 4 ||

ஓ நாதனே! பிற 'சரண்' என்று சொல்லப்படுவோரின் சக்தியையும், பிற பலன்களின் சாரத்தையும் எடைபோட்டு, உம் தாஸ்யத்திற்காக தயக்கமின்றி தம்மை உம்மீது ஒப்படைத்தவர்களின் சுமையை நீர் தாங்குகிறீர்.

अभीतिहेतोरनुवर्तनीयं नाथ त्वदन्यं न विभावयामि । भयं कुतः स्यात् त्वयि सानुकम्पे रक्षा कुतः स्यात् त्वयि जातरोषे ॥ ५ ॥

abhītihetoranuvartanīyaṃ nātha tvadanyaṃ na vibhāvayāmi | bhayaṃ kutaḥ syāt tvayi sānukampe rakṣā kutaḥ syāt tvayi jātaroṣe || 5 ||

ஓ நாதனே! அபயத்திற்கு பின்பற்றத்தக்க உம்மைத் தவிர வேறொருவரை நான் நினைத்தும் பார்ப்பதில்லை. நீர் கருணையுள்ளவராயிருந்தால் பயம் எங்கே? நீரே (ஒருவேளை) சினம் கொண்டால் பாதுகாப்பு எங்கிருந்து?

त्वदेकतन्त्रं कमलासहाय स्वेनैव मां रक्षितुम् अर्हसि त्वम् । त्वयि प्रवृत्ते मम किं प्रयासैस्त्वय्यप्रवृत्ते मम किं प्रयासैः ॥ ६ ॥

tvadekatantraṃ kamalāsahāya svenaiva māṃ rakṣitum arhasi tvam | tvayi pravṛtte mama kiṃ prayāsaistvayyapravṛtte mama kiṃ prayāsaiḥ || 6 ||

ஓ கமலாஸஹாயரே (லக்ஷ்மீபதியே)! நான் உம்மீது மட்டுமே சார்ந்துள்ளேன், ஆகவே நீரே என்னைக் காக்க வேண்டும். நீர் முற்படும்போது என் முயற்சியால் என்ன பயன்? நீர் முற்படாதபோதும் என் முயற்சியால் என்ன?

समाधिभङ्गेष्वपि सम्पतत्सु शरण्यभूते त्वयि बद्धकक्ष्ये । अपत्रपे सोढुम् अकिञ्चनोऽहं दूराधिरोहं पतनं च नाथ ॥ ७ ॥

samādhibhaṅgeṣvapi sampatatsu śaraṇyabhūte tvayi baddhakakṣye | apatrape soḍhum akiñcano'haṃ dūrādhirohaṃ patanaṃ ca nātha || 7 ||

ஸமாதி கலைந்தாலும், இடையூறுகள் வந்து விழுந்தாலும், புகலிடமான நீர் இடையைக் கட்டி (காக்கத் தயாராக) இருக்கையில், நான் அகிஞ்சனன், வெட்கமற்றவன், ஓ நாதனே, கடினமான ஏற்றத்தையும் வீழ்ச்சியையும் — இரண்டையும் தாங்க முடியும்.

प्राप्ताभिलाषं त्वदनुग्रहान्माम् पद्मानिषेव्ये तव पादपद्मे । आदेहपातादपराधदूरम् आत्मान्तकैङ्कर्यरसं विधेयाः ॥ ८ ॥

prāptābhilāṣaṃ tvadanugrahānmām padmāniṣevye tava pādapadme | ādehapātādaparādhadūram ātmāntakaiṅkaryarasaṃ vidheyāḥ || 8 ||

உம் கருணையால் விரும்பியதை அடைந்து, ஓ லக்ஷ்மியால் சேவிக்கப்படும் திருவடித்தாமரை உடையவரே! இவ்வுடல் வீழும்வரை என்னை குற்றத்திலிருந்து தூரமாக வைத்து, உம் திருவடித்தாமரைகளில் அந்தரங்க கைங்கர்ய ரசத்துடன் கூடியவனாக ஆக்குவீராக.