பஜ கோவிந்தம் PDF

भज गोविन्दं भज गोविन्दं गोविन्दं भज मूढमते । सम्प्राप्ते सन्निहिते काले नहि नहि रक्षति डुकृञ्करणे ॥

Bhaja govindam bhaja govindam govindam bhaja mudhamate Samprapte sannihite kale nahi nahi rakshati dukrinkarane

கோவிந்தனை வழிபடு, கோவிந்தனை வழிபடு, கோவிந்தனை வழிபடு, ஓ மூட மனமே! மரண நேரம் நெருங்கும்போது, இலக்கண விதிகள் (டுக்ருஞ்கரணே) உன்னைச் சிறிதும் காப்பாற்றா.

मूढ जहीहि धनागमतृष्णां कुरु सद्बुद्धिं मनसि वितृष्णाम् । यल्लभसे निजकर्मोपात्तं वित्तं तेन विनोदय चित्तम् ॥

Mudha jahihi dhanagamatrishnam kuru sadbuddhim manasi vitrishnam Yallabhase nijakarmopattam vittam tena vinodaya chittam

ஓ மூடா, செல்வம் சேர்க்கும் தாகத்தை விட்டுவிடு; மனதில் தாகமற்ற நற்புத்தியை வளர்த்துக்கொள். உன் சொந்த நற்செயலால் கிடைப்பதைக் கொண்டே உன் மனதைத் திருப்திப்படுத்து.

नारीस्तनभर नाभीदेशं दृष्ट्वा मा गा मोहावेशम् । एतन्मांसवसादिविकारं मनसि विचिन्तय वारं वारम् ॥

Naristanabhara nabhidesham drishtva ma ga mohavesham Etanmamsavasadivikaram manasi vichintaya varam varam

பெண்ணின் உடலைக் கண்டு மோகத்திலும் ஆவேசத்திலும் விழாதே; இது இறைச்சி, கொழுப்பு முதலியவற்றின் வேறுபாடே என மீண்டும் மீண்டும் மனதில் சிந்தி.

नलिनीदल गतजलमतितरलं तद्वज्जीवितमतिशय चपलम् । विद्धि व्याध्यभिमानग्रस्तं लोकं शोकहतं च समस्तम् ॥

Nalinidala gatajalamatitaralam tadvajjivitamatishaya chapalam Viddhi vyadhyabhimanagrastam lokam shokahatam cha samastam

தாமரை இலையில் நடுங்கும் நீர்த்துளி போல வாழ்க்கை மிகவும் நிலையற்றது. இந்த உலகம் முழுவதும் நோய், அகங்காரம், துயரால் பீடிக்கப்பட்டுள்ளதை அறி.

यावद्वित्तोपार्जनसक्तः तावन्निजपरिवारो रक्तः । पश्चाज्जीवति जर्जरदेहे वार्तां कोऽपि न पृच्छति गेहे ॥

Yavadvittoparjanasaktah tavannijaparivaro raktah Pashchajjivati jarjaradehe vartam kopi na prichchhati gehe

நீ செல்வம் ஈட்ட வல்லவன் வரை மட்டுமே உன் குடும்பம் உன்னிடம் பற்று கொள்ளும்; பின்னர் உடல் சோர்ந்தபோது வீட்டில் யாரும் உன் நலனைக் கூட விசாரிக்க மாட்டார்கள்.

यावत्पवनो निवसति देहे तावत्पृच्छति कुशलं गेहे । गतवति वायौ देहापाये भार्या बिभ्यति तस्मिन्काये ॥

Yavatpavano nivasati dehe tavatprichchhati kushalam gehe Gatavati vayau dehapaye bharya bibhyati tasminkaye

உடலில் உயிர் இருக்கும் வரை மட்டுமே வீட்டார் உன் நலம் விசாரிப்பர்; உயிர் போய் உடல் வீழ்ந்தபின், அந்தச் சடலத்தைக் கண்டு மனைவியும் அஞ்சுவாள்.

बालस्तावत्क्रीडासक्तः तरुणस्तावत्तरुणीसक्तः । वृद्धस्तावच्चिन्तासक्तः परमे ब्रह्मणि कोऽपि न सक्तः ॥

Balastavatkridasaktah tarunastavattarunisaktah Vriddhastavachchintasaktah parame brahmani kopi na saktah

குழந்தை விளையாட்டில், இளைஞன் தன் காதலியில், முதியவன் கவலையில் மூழ்கியுள்ளனர் — ஆனால் பரப்பிரம்மத்தில் ஐயோ யாரும் ஈடுபடவில்லை.

का ते कान्ता कस्ते पुत्रः संसारोऽयमतीव विचित्रः । कस्य त्वं कः कुत आयातः तत्त्वं चिन्तय तदिह भ्रातः ॥

Ka te kanta kaste putrah samsaroyamativa vichitrah Kasya tvam kah kuta ayatah tattvam chintaya tadiha bhratah

உன் மனைவி யார்? உன் மகன் யார்? இந்த சம்சாரம் மிகவும் விசித்திரமானது. நீ யாருடையவன்? எங்கிருந்து வந்தாய்? ஓ சகோதரா, அந்த உண்மையை இங்கே சிந்தி.

सत्सङ्गत्वे निस्सङ्गत्वं निस्सङ्गत्वे निर्मोहत्वम् । निर्मोहत्वे निश्चलतत्त्वं निश्चलतत्त्वे जीवन्मुक्तिः ॥

Satsangatve nissangatvam nissangatve nirmohatvam Nirmohatve nishchalatattvam nishchalatattve jivanmuktih

சத்சங்கத்தால் பற்றின்மை; பற்றின்மையால் மோகமின்மை; மோகமின்மையால் அசையா உண்மை; அசையா உண்மையால் ஜீவன்முக்தி கிடைக்கும்.

वयसि गते कः कामविकारः शुष्के नीरे कः कासारः । क्षीणे वित्ते कः परिवारः ज्ञाते तत्त्वे कः संसारः ॥

Vayasi gate kah kamavikarah shushke nire kah kasarah Kshine vitte kah parivarah jnate tattve kah samsarah

இளமை கடந்தபின் காமவிகாரம் எங்கே? நீர் வற்றியபின் ஏரி எங்கே? செல்வம் குறைந்தபின் குடும்பம் எங்கே? உண்மை அறிந்தபின் சம்சாரம் எங்கே?

मा कुरु धन यौवन गर्वं हरति निमेषात्कालः सर्वम् । मायामयमिदमखिलं हित्वा ब्रह्मपदं त्वं प्रविश विदित्वा ॥

Ma kuru dhana yauvana garvam harati nimeshatkalah sarvam Mayamayamidamakhilam hitva brahmapadam tvam pravisha viditva

செல்வம், மக்கள், இளமை குறித்துப் பெருமை கொள்ளாதே; காலம் கணப்பொழுதில் இவை அனைத்தையும் கவர்ந்து செல்லும். இந்த மாயைமயமான உலகனைத்தையும் துறந்து, பிரம்மபதத்தை அறிந்து அதில் நுழை.

दिनयामिन्यौ सायं प्रातः शिशिरवसन्तौ पुनरायातः । कालः क्रीडति गच्छत्यायुः तदपि न मुञ्चत्याशावायुः ॥

Dinayaminyau sayam pratah shishiravasantau punarayatah Kalah kridati gachchhatyayuh tadapi na munchatyashavayuh

பகல்-இரவு, மாலை-காலை, பனிக்காலம்-வசந்தம் மீண்டும் மீண்டும் வந்து செல்கின்றன; காலம் விளையாடுகிறது, ஆயுள் கழிகிறது — இருப்பினும் ஆசை எனும் காற்று விடுவதில்லை.

का ते कान्ता धनगतचिन्ता वातुल किं तव नास्ति नियन्ता । त्रिजगति सज्जनसङ्गतिरेका भवति भवार्णवतरणे नौका ॥

Ka te kanta dhanagatachinta vatula kim tava nasti niyanta Trijagati sajjanasangatireka bhavati bhavarnavatarane nauka

ஓ பித்தனே, மனைவி, செல்வம் குறித்து இந்தக் கவலை ஏன்? உனக்கு வழிகாட்டி யாரும் இல்லையா? மூவுலகிலும் சத்சங்கம் ஒன்றே பிறவிக்கடலைக் கடக்கும் படகு.

द्वादश मञ्जरिकाभिरशेषः कथितो वैयाकरणस्यैषः । उपदेशोऽभूद्विद्या निपुणैः श्रीमच्छङ्कर भगवच्छरणैः ॥

Dvadasha manjarikabhirasheshah kathito vaiyakaranasyaishah Upadeshobhudvidya nipunaih shrimachchhankara bhagavachchharanaih

பன்னிரண்டு செய்யுட்களில் (த்வாதச-மஞ்சரிகா) கூறப்பட்ட இந்த முழு உபதேசம், கல்வியில் நிறைந்த பகவான் சங்கரரின் தூய திருவடிகளால் (அந்த) இலக்கணப் புலவருக்கு அளிக்கப்பட்டது.

जटिलो मुण्डी लुञ्छितकेशः काषायाम्बर बहुकृतवेषः । पश्यन्नपि च न पश्यति मूढः उदरनिमित्तं बहुकृतवेषः ॥

Jatilo mundi lunchhitakeshah kashayambara bahukritaveshah Pashyannapi cha na pashyati mudhah udaranimittam bahukritaveshah

சடைமுடியன் ஒருவன், மொட்டையன் ஒருவன், மயிர் பறிக்கப்பட்டவன் ஒருவன், காவி ஆடையில் பல வேடங்கள் பூண்டவன் ஒருவன் — மூடன் பார்த்தும் பார்ப்பதில்லை; இந்த வேடங்கள் அனைத்தும் வயிற்றுக்காகவே.

अङ्गं गलितं पलितं मुण्डं दशनविहीनं जातं तुण्डम् । वृद्धो याति गृहीत्वा दण्डं तदपि न मुञ्चत्याशापिण्डम् ॥

Angam galitam palitam mundam dashanavihinam jatam tundam Vriddho yati grihitva dandam tadapi na munchatyashapindam

உடல் தளர்ந்தது, தலை நரைத்தது, வாய் பல்லற்றதாயிற்று; முதியவன் கைத்தடி பிடித்து நடக்கிறான் — இருப்பினும் ஆசை எனும் பிண்டத்தை விடுவதில்லை.

अग्रे वह्निः पृष्ठे भानुः रात्रौ चुबुक समर्पित जानुः । करतल भिक्षस्तरुतलवासः तदपि न मुञ्चत्याशापाशः ॥

Agre vahnih prishthe bhanuh ratrau chubuka samarpita januh Karatala bhikshastarutalavasah tadapi na munchatyashapashah

முன்னே நெருப்பு, பின்னே சூரியன்; இரவில் முழங்கால்களை மோவாயில் சேர்த்து அமர்ந்து; உள்ளங்கையில் பிச்சை, மரத்தடியில் வாசம் — இருப்பினும் ஆசை எனும் கயிறு தளர்வதில்லை.

कुरुते गङ्गासागरगमनं व्रत परिपालनमथवा दानम् । ज्ञानविहीनः सर्वमतेन भजति न मुक्तिं जन्मशतेन ॥

Kurute gangasagaragamanam vrata paripalanamathava danam Jnanavihinah sarvamatena bhajati na muktim janmashatena

கங்கைசாகர யாத்திரை செய்யலாம், விரதம் காக்கலாம் அல்லது தானம் செய்யலாம் — இருப்பினும் ஞானமின்றி, எல்லா மதங்களின்படியும், நூறு பிறவிகளிலும் முக்தி கிடைக்காது.

सुरमन्दिर निवासः शय्या भूतलमजिनं वासः । सर्व परिग्रह भोगत्यागः कस्य सुखं न करोति विरागः ॥

Suramandira nivasah shayya bhutalamajinam vasah Sarva parigraha bhogatyagah kasya sukham na karoti viragah

கோயிலில் வாசம், படுக்கையாக நிலம், ஆடையாக மான்தோல் — அனைத்துப் பற்றையும் போகத்தையும் துறப்பது: அத்தகைய வைராக்கியம் யாருக்கு இன்பம் தராது?

योगरतो वा भोगरतो वा सङ्गरतो वा सङ्गविहीनः । यस्य ब्रह्मणि रमते चित्तं नन्दति नन्दति नन्दत्येव ॥

Yogarato va bhogarato va sangarato va sangavihinah Yasya brahmani ramate chittam nandati nandati nandatyeva

யோகத்தில் ஈடுபட்டாலும், போகத்தில் ஈடுபட்டாலும், கூட்டத்தில் இருந்தாலும், தனிமையில் இருந்தாலும் — யாருடைய மனம் பிரம்மத்தில் இன்புறுகிறதோ, அவனே மகிழ்கிறான், மகிழ்கிறான், உண்மையில் மகிழ்கிறான்.

भगवद्गीता किञ्चिदधीता गङ्गाजल लवकणिका पीता । सकृदपि येन मुरारिसमर्चा क्रियते तस्य यमेन न चर्चा ॥

Bhagavadgita kinchidadhita gangajala lavakanika pita Sakridapi yena murarisamarcha kriyate tasya yamena na charcha

பகவத் கீதையைச் சிறிதேனும் கற்று, கங்கை நீரை ஒரு துளியேனும் பருகி, முராரியை ஒருமுறையேனும் வழிபட்டவனுடன் யமன் (மரணம்) வாதிட மாட்டான்.

पुनरपि जननं पुनरपि मरणं पुनरपि जननीजठरे शयनम् । इह संसारे बहुदुस्तारे कृपयाऽपारे पाहि मुरारे ॥

Punarapi jananam punarapi maranam punarapi jananijathare shayanam Iha samsare bahudustare kripayapare pahi murare

மீண்டும் பிறப்பு, மீண்டும் இறப்பு, மீண்டும் தாயின் கருவில் சயனம் — இந்த சம்சாரத்தைக் கடப்பது மிகக் கடினம். ஓ முராரி, உன் அளவிலா கருணையால் என்னைக் காப்பாய்!

रथ्याचर्पट विरचित कन्थः पुण्यापुण्य विवर्जित पन्थः । योगी योगनियोजित चित्तः रमते बालोन्मत्तवदेव ॥

Rathyacharpata virachita kanthah punyapunya vivarjita panthah Yogi yoganiyojita chittah ramate balonmattavadeva

தெருக் கந்தல் துணிகளால் தைத்த கந்தையைப் போர்த்தி, புண்ணிய பாவத்திற்கு அப்பாற்பட்ட பாதையில் நடந்து, யோகத்தில் மனம் ஒன்றிய யோகி குழந்தை போலவோ பித்தன் போலவோ உலவுகிறான்.

कस्त्वं कोऽहं कुत आयातः का मे जननी को मे तातः । इति परिभावय सर्वमसारं विश्वं त्यक्त्वा स्वप्नविचारम् ॥

Kastvam koham kuta ayatah ka me janani ko me tatah Iti paribhavaya sarvamasaram vishvam tyaktva svapnavicharam

நீ யார்? நான் யார்? எங்கிருந்து வந்தேன்? என் தாய் யார், தந்தை யார்? இவ்வாறு சிந்தித்து, இந்த உலகம் முழுவதையும் கனவு போல் சாரமற்றதென அறிந்து அதைத் துற.

त्वयि मयि चान्यत्रैको विष्णुः व्यर्थं कुप्यसि मय्यसहिष्णुः । भव समचित्तः सर्वत्र त्वं वाञ्छस्यचिराद्यदि विष्णुत्वम् ॥

Tvayi mayi chanyatraiko vishnuh vyartham kupyasi mayyasahishnuh Bhava samachittah sarvatra tvam vanchhasyachiradyadi vishnutvam

உன்னிலும், என்னிலும், எங்கும் ஒரே விஷ்ணு. பொறுமையின்றி நீ வீணாக என்மீது கோபம் கொள்கிறாய். விரைவில் விஷ்ணுத்வம் அடைய விரும்பினால் எங்கும் சமமனத்தவனாக இரு.

शत्रौ मित्रे पुत्रे बन्धौ मा कुरु यत्नं विग्रहसन्धौ । सर्वस्मिन्नपि पश्यात्मानं सर्वत्रोत्सृज भेदाज्ञानम् ॥

Shatrau mitre putre bandhau ma kuru yatnam vigrahasandhau Sarvasminnapi pashyatmanam sarvatrotsrija bhedajnanam

பகைவன், நண்பன், மகன், உறவினருடன் பகையோ சந்தியோ செய்ய முயலாதே. அனைவரிலும் ஆன்மாவைக் கண்டு, எங்கும் வேற்றுமை எனும் அறியாமையை விடு.

कामं क्रोधं लोभं मोहं त्यक्त्वाऽऽत्मानं पश्यति सोऽहम् । आत्मज्ञानविहीना मूढाः ते पच्यन्ते नरकनिगूढाः ॥

Kamam krodham lobham moham tyaktvatmanam pashyati soham Atmajnanavihina mudhah te pachyante narakanigudhah

காமம், கோபம், பேராசை, மோகத்தைத் துறந்து மனிதன் ஆன்மாவை 'சோஹம்' வடிவில் காண்கிறான். ஆன்ம ஞானமற்ற மூடர்கள் நரகங்களில் மறைவாக வேதனைப்படுத்தப்படுகிறார்கள்.

गेयं गीता नामसहस्रं ध्येयं श्रीपति रूपमजस्रम् । नेयं सज्जन सङ्गे चित्तं देयं दीनजनाय च वित्तम् ॥

Geyam gita namasahasram dhyeyam shripati rupamajasram Neyam sajjana sange chittam deyam dinajanaya cha vittam

கீதையும், (விஷ்ணு) சகஸ்ரநாமமும் பாடத்தக்கவை; ஶ்ரீபதியின் வடிவத்தை இடைவிடாது தியானிக்க வேண்டும்; மனதை சத்சங்கத்தில் ஈடுபடுத்த வேண்டும்; செல்வத்தை ஏழைகளுக்கு அளிக்க வேண்டும்.

सुखतः क्रियते कामाभोगः पश्चादन्त शरीरे रोगः । यद्यपि लोके मरणं शरणं तदपि न मुञ्चति पापाचरणम् ॥

Sukhatah kriyate kamabhogah pashchadanta sharire rogah Yadyapi loke maranam sharanam tadapi na munchati papacharanam

இன்பமாகப் போகம் அனுபவிக்கப்படுகிறது — ஆனால் பின்னர், ஐயோ, உடலில் நோய் வந்துசேர்கிறது. இவ்வுலகில் மரணமே அனைவரின் முடிவென்றாலும், மனிதன் பாவச் செயலை விடுவதில்லை.

अर्थमनर्थं भावय नित्यं नास्तिततः सुखलेशः सत्यम् । पुत्रादपि धनभाजां भीतिः सर्वत्रैषा विहिता रीतिः ॥

Arthamanartham bhavaya nityam nastitatah sukhaleshah satyam Putradapi dhanabhajam bhitih sarvatraisha vihita ritih

செல்வம் தீங்கானது என எப்போதும் சிந்தி; உண்மையில் அதில் இன்பத்தின் துளியும் இல்லை. செல்வந்தர்களுக்குத் தம் மகனிடமும் அச்சம் — எங்கும் இதே நிலை.

प्राणायामं प्रत्याहारं नित्यानित्य विवेकविचारम् । जाप्यसमेतसमाधिविधानं कुर्ववधानं महदवधानम् ॥

Pranayamam pratyaharam nityanitya vivekavicharam Japyasametasamadhividhanam kurvavadhanam mahadavadhanam

பிராணாயாமம், பிரத்யாகாரம், நித்திய-அநித்திய விவேக விசாரம், ஜபத்துடன் கூடிய சமாதி அனுஷ்டானம் — இவற்றை மிகுந்த கவனத்துடன், மிகுந்த ஒருமைப்பாட்டுடன் செய்.

गुरुचरणाम्बुज निर्भरभक्तः संसारादचिराद्भव मुक्तः । सेन्द्रियमानस नियमादेवं द्रक्ष्यसि निजहृदयस्थं देवम् ॥

Gurucharanambuja nirbharabhaktah samsaradachiradbhava muktah Sendriyamanasa niyamadevam drakshyasi nijahridayastham devam

குருவின் திருவடித் தாமரைகளில் முழு பக்தி கொண்டவனாகி சம்சாரத்திலிருந்து விரைவில் விடுபடு. இவ்வாறு புலன், மன அடக்கத்தால் உன் இதயத்தில் வீற்றிருக்கும் தெய்வத்தைக் காண்பாய்.

मूढः कश्चन वैयाकरणो डुःकृङ्करणाध्ययनधुरीणः । श्रीमच्छङ्कर भगवच्छिष्यैः बोधित आसीच्छोधित करणः ॥

Mudhah kashchana vaiyakarano duhkrinkaranadhyayanadhurinah Shrimachchhankara bhagavachchhishyaih bodhita asichchhodhita karanah

இலக்கண விதிகளின் ('டுக்ருங்கரண') அத்தியயனத்தில் மூழ்கிய ஒரு மூட இலக்கணப் புலவனை, பகவான் சங்கரரின் சீடர்கள் உணர்த்தி அவனது புத்தியைச் சுத்தம் (சரிசெய்) செய்தனர்.

भज गोविन्दं भज गोविन्दं गोविन्दं भज मूढमते । नामस्मरणादन्यमुपायं नहि पश्यामो भवतरणे ॥

Bhaja govindam bhaja govindam govindam bhaja mudhamate Namasmaranadanyamupayam nahi pashyamo bhavatarane

கோவிந்தனை வழிபடு, கோவிந்தனை வழிபடு, கோவிந்தனை வழிபடு, ஓ மூட மனமே! பிறவிக்கடலைக் கடக்க, நாமஸ்மரணத்தைத் தவிர வேறு வழியை நாம் காணோம்.