பயே ப்ரகட க்ருபாலா (ஸ்ரீராம ஜன்ம ஸ்துதி) PDF

भए प्रगट कृपाला दीनदयाला कौसल्या हितकारी। हरषित महतारी मुनि मन हारी अद्भुत रूप बिचारी॥ लोचन अभिरामा तनु घनस्यामा निज आयुध भुज चारी। भूषन बनमाला नयन बिसाला सोभासिंधु खरारी॥

bhae pragaṭa kṛpālā dīnadayālā kausalyā hitakārī haraṣita mahatārī muni mana hārī adbhuta rūpa bicārī locana abhirāmā tanu ghanasyāmā nija āyudha bhuja cārī bhūṣana banamālā nayana bisālā sobhāsiṃdhu kharārī

எளியோர்மீது கருணை காட்டும், கௌசல்யாவின் நலன் விரும்பும் கருணைமிகு இறைவன் தோன்றினார். தாய் மகிழ்ந்து, முனிவர்களின் மனத்தைக் கவரும் அவரது அற்புத வடிவை எண்ணியவாறு அவரைக் கண்டாள் — கண்களுக்கு இன்பம் தரும், மேகம் போன்ற கருநிற உடல், நான்கு கைகளில் தன் ஆயுதங்களைத் தாங்கி, அணிகலன்களாலும் வனமாலையாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டு, விசாலமான கண்களுடன், அழகின் கடல், கர அரக்கனின் பகைவர் (ஸ்ரீராமர்).

कह दुइ कर जोरी अस्तुति तोरी केहि बिधि करौं अनंता। माया गुन ग्यानातीत अमाना बेद पुरान भनंता॥ करुना सुख सागर सब गुन आगर जेहि गावहिं श्रुति संता। सो मम हित लागी जन अनुरागी भयउ प्रगट श्रीकंता॥

kaha dui kara jorī astuti torī kehi bidhi karauṃ anaṃtā māyā guna gyānātīta amānā beda purāna bhanaṃtā karunā sukha sāgara saba guna āgara jehi gāvahiṃ śruti saṃtā so mama hita lāgī jana anurāgī bhayau pragaṭa śrīkaṃtā

இரு கைகளையும் கூப்பி தாய் சொன்னாள் — "ஓ அனந்தரே! நான் எவ்வாறு உம்மைப் போற்றுவேன்? வேத-புராணங்கள் உம்மை மாயை, குணம், ஞானம் ஆகியவற்றைக் கடந்தவர், அளவிடற்கரியவர் என்கின்றன. கருணை, இன்பக் கடலே, எல்லா நற்குணங்களின் இருப்பிடமே, யாரை சுருதிகளும் சான்றோரும் போற்றுகின்றனரோ, அந்த ஸ்ரீபதி (லக்ஷ்மீகாந்தர்) என் நலனுக்காகவும் பக்தர்மீது அன்பினாலும் தோன்றியுள்ளார்.

ब्रह्मांड निकाया निर्मित माया रोम रोम प्रति बेद कहै। मम उर सो बासी यह उपहासी सुनत धीर मति थिर न रहै॥ उपजा जब ग्याना प्रभु मुसुकाना चरित बहुत बिधि कीन्ह चहै। कहि कथा सुहाई मातु बुझाई जेहि प्रकार सुत प्रेम लहै॥

brahmāṃḍa nikāyā nirmita māyā roma roma prati beda kahai mama ura so bāsī yaha upahāsī sunata dhīra mati thira na rahai upajā jaba gyānā prabhu musukānā carita bahuta bidhi kīnha cahai kahi kathā suhāī mātu bujhāī jehi prakāra suta prema lahai

மாயையால் படைக்கப்பட்ட எண்ணற்ற அண்டக் கூட்டங்கள் உமது ஒவ்வொரு உரோமத்திலும் வசிக்கின்றன என்று வேதங்கள் கூறுகின்றன; அந்த இறைவனே என் கருவில் தங்கினார் — இந்தப் பரிகாசம் போன்ற சொல்லைக் கேட்டு திடசித்தம் கொண்டவர்களின் அறிவும் நிலைபெறாது." தாய்க்கு இந்த ஞானம் உதித்தபோது இறைவன் புன்னகைத்தார், ஏனெனில் அவர் பலவித லீலைகளை நிகழ்த்த விரும்பினார். பின்னர் இனிய கதையைச் சொல்லி, தாய் தம்மீது புத்திர-அன்பு கொள்ளும்படி அவளை ஆற்றுவித்தார்.