பிரம்ம ஸ்துதி PDF

श्रीब्रह्मोवाच नौमीड्य तेऽभ्रवपुषे तडिदम्बराय गुञ्जावतंसपरिपिच्छलसन्मुखाय । वन्यस्रजे कवलवेत्रविषाणवेणु- लक्ष्मश्रिये मृदुपदे पशुपाङ्गजाय ॥ १ ॥

śrī-brahmovāca naumīḍya te 'bhra-vapuṣe taḍid-ambarāya guñjāvataṃsa-paripiccha-lasan-mukhāya | vanya-sraje kavala-vetra-viṣāṇa-veṇu- lakṣma-śriye mṛdu-pade paśupāṅgajāya || 1 ||

ஸ்ரீபிரம்மா கூறினார் — ஓ வணங்கத்தக்க பிரபுவே! நான் உம்மைத் துதிக்கிறேன். உமது உடல் மேகம் போல் கருநீலம், ஆடை மின்னல் போல் ஒளிரும்; குஞ்சா குண்டலங்களாலும் மயில் இறகாலும் உமது முகம் ஒளிர்கிறது. வனப் பூமாலை அணிந்து, கையில் உணவுக் கவளம், கோல், கொம்பு, புல்லாங்குழல் கொண்டு, மென்மையான பாதங்களுடன் — நீர் கோபராஜன் நந்தனின் மகனாக விளங்குகிறீர்.

अस्यापि देव वपुषो मदनुग्रहस्य स्वेच्छामयस्य न तु भूतमयस्य कोऽपि । नेशे महि त्ववसितुं मनसान्तरेण साक्षात्तवैव किमुतात्मसुखानुभूतेः ॥ २ ॥

asyāpi deva vapuṣo mad-anugrahasya svecchā-mayasya na tu bhūta-mayasya ko 'pi | neśe mahi tv avasituṃ manasāntareṇa sākṣāt tavaiva kim utātma-sukhānubhūteḥ || 2 ||

ஓ தேவனே! பக்தர்கள் மீது அருள் புரிய உமது விருப்பத்தால் வெளிப்பட்ட இந்த தெய்வீக உடல், பௌதிக மூலகங்களால் ஆனதன்று — இதன் மகிமையைக்கூட நீண்ட மனப் பயற்சியால் எவரும் அறிய இயலாது; பின் ஆத்மசுக அனுபவ வடிவான சாக்ஷாத் உம்மை எவர் அறிய இயலும்!

ज्ञाने प्रयासमुदपास्य नमन्त एव जीवन्ति सन्मुखरितां भवदीयवार्ताम् । स्थाने स्थिताः श्रुतिगतां तनुवाङ्मनोभि- र्ये प्रायशोऽजित जितोऽप्यसि तैस्त्रिलोक्याम् ॥ ३ ॥

jñāne prayāsam udapāsya namanta eva jīvanti san-mukharitāṃ bhavadīya-vārtām | sthāne sthitāḥ śruti-gatāṃ tanu-vāṅ-manobhir ye prāyaśo 'jita jito 'py asi tais tri-lokyām || 3 ||

ஞானத்திற்கான (வறட்டு) முயற்சியைத் துறந்து, வெறுமனே வணங்கிக்கொண்டு, சாதுக்களின் வாயால் பாடப்பட்ட உமது கதைகளில் வாழ்பவர்கள் — தம் தம் நிலையில் இருந்து, உடல், சொல், மனத்தால் செவியால் பெற்ற (உமது செய்திக்கு) சமர்ப்பித்தவர்களாக — ஓ அஜிதனே! அத்தகைய பக்தர்கள் மூவுலகிலும் வெல்லப்படாத உம்மையும் வென்றுவிடுகிறார்கள்.

श्रेयःसृतिं भक्तिमुदस्य ते विभो क्लिश्यन्ति ये केवलबोधलब्धये । तेषामसौ क्लेशल एव शिष्यते नान्यद्यथा स्थूलतुषावघातिनाम् ॥ ४ ॥

śreyaḥ-sṛtiṃ bhaktim udasya te vibho kliśyanti ye kevala-bodha-labdhaye | teṣām asau kleśala eva śiṣyate nānyad yathā sthūla-tuṣāvaghātinām || 4 ||

ஓ விபுவே! நன்மையின் வழியான பக்தியைத் துறந்து, வெறும் நிர்விசேஷ ஞானத்தை அடைய துன்பப்படுபவர்களுக்கு வெறும் துன்பமே எஞ்சுகிறது — வெறும் உமியை இடிப்பவர்களுக்கு உழைப்பைத் தவிர வேறெதுவும் கிட்டாதது போல.

पुरेह भूमन्बहवोऽपि योगिन- स्त्वदर्पितेहा निजकर्मलब्धया । विबुध्य भक्त्यैव कथोपनीतया प्रपेदिरेऽञ्जोऽच्युत ते गतिं पराम् ॥ ५ ॥

pureha bhūman bahavo 'pi yoginas tvad-arpitehā nija-karma-labdhayā | vibudhya bhaktyaiva kathopanītayā prapedire 'ñjo 'cyuta te gatiṃ parām || 5 ||

ஓ பூமன்! இவ்வுலகில் முன்பு பல யோகிகள், தம் கர்மங்களால் பெற்ற சாதனங்களால் உம்மிடம் முயற்சியை சமர்ப்பித்து, கதா-ஶ்ரவணத்தால் பிறந்த பக்தியாலேயே விழித்தெழுந்து, ஓ அச்யுதனே! எளிதாக உமது பரமகதியை அடைந்தனர்.

तथापि भूमन्महिमागुणस्य ते विबोद्धुमर्हत्यमलान्तरात्मभिः । अविक्रियात्स्वानुभवादरूपतो ह्यनन्यबोध्यात्मतया न चान्यथा ॥ ६ ॥

tathāpi bhūman mahimāguṇasya te viboddhum arhaty amalāntar-ātmabhiḥ | avikriyāt svānubhavād arūpato hy ananya-bodhyātmatayā na cānyathā || 6 ||

இருப்பினும், ஓ பூமன்! தெய்வீக குணங்கள் கொண்ட உமது மகிமையை நிர்மல அந்தக்கரணம் உள்ளவர்களே அறிய இயலும் — தம் நிர்விகார, அரூப, ஆத்மானுபவத்தால், அதில் நீர் மட்டுமே அறியத்தக்கவர் — வேறு எவ்விதத்திலும் அன்று.

गुणात्मनस्तेऽपि गुणान्विमातुं हितावतीर्णस्य क ईशिरेऽस्य । कालेन यैर्वा विमिताः सुकल्पैर् भूपांशवः खे मिहिका द्युभासः ॥ ७ ॥

guṇātmanas te 'pi guṇān vimātuṃ hitāvatīrṇasya ka īśire 'sya | kālena yair vā vimitāḥ su-kalpair bhū-pāṃśavaḥ khe mihikā dyu-bhāsaḥ || 7 ||

அனைத்து குணங்களுக்கும் தலைவராயினும் உலக நலனுக்காக அவதரித்த உமது குணங்களை அளக்க எவர் வல்லவர்? எந்த வல்லவனும் காலப்போக்கில் பூமியின் அணுக்களை, வானின் பனித்துளிகளை, நக்ஷத்திர ஒளித் துகள்களை எண்ணிவிடலாம், ஆனால் உமது மகிமையை அன்று.

तत्तेऽनुकम्पां सुसमीक्षमाणो भुञ्जान एवात्मकृतं विपाकम् । हृद्वाग्वपुर्भिर्विदधन्नमस्ते जीवेत यो मुक्तिपदे स दायभाक् ॥ ८ ॥

tat te 'nukampāṃ su-samīkṣamāṇo bhuñjāna evātma-kṛtaṃ vipākam | hṛd-vāg-vapurbhir vidadhan namas te jīveta yo mukti-pade sa dāya-bhāk || 8 ||

உமது அருளை நன்கு எதிர்பார்த்து, தன் முற்பிறவிக் கர்மங்களின் பலனைப் பொறுமையுடன் அனுபவித்து, இதயம், சொல், உடலால் உம்மை வணங்கி வாழும் மனிதனே முக்திபதத்தின் உண்மையான உரிமையாளன் (வாரிசு).