தக்ஷிணாமூர்த்தி ஸ்தோத்திரம் PDF

मौनव्याख्याप्रकटितपरब्रह्मतत्त्वं युवानं वर्षिष्ठान्ते वसदृषिगणैरावृतं ब्रह्मनिष्ठैः । आचार्येन्द्रं करकलितचिन्मुद्रमानन्दरूपं स्वात्मारामं मुदितवदनं दक्षिणामूर्तिमीडे ॥

maunavyākhyāprakaṭitaparabrahmatattvaṃ yuvānaṃ varṣiṣṭhānte vasadṛṣigaṇairāvṛtaṃ brahmaniṣṭhaiḥ | ācāryendraṃ karakalitacinmudramānandarūpaṃ svātmārāmaṃ muditavadanaṃ dakṣiṇāmūrtimīḍe ||

அந்த தக்ஷிணாமூர்த்தியை நான் வணங்குகிறேன் — வடிவில் என்றும் இளமையானவர், எனினும் பிரம்மத்தில் நிலைத்த முதிய முனிவர்களால் சூழப்பட்டு அமர்ந்தவர்; மௌனத்தால் பரப்பிரம்ம தத்துவத்தை உபதேசிப்பவர்; ஆசிரியர்களில் சிறந்தவர், கையில் சின்முத்திரை தரித்தவர், ஆனந்த சொரூபர், தம் ஆத்மாவிலேயே மகிழ்பவர், அமைதியான முகம் கொண்டவர்.

विश्वं दर्पणदृश्यमाननगरीतुल्यं निजान्तर्गतं पश्यन्नात्मनि मायया बहिरिवोद्भूतं यथा निद्रया । यः साक्षात्कुरुते प्रबोधसमये स्वात्मानमेवाद्वयं तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ १॥

viśvaṃ darpaṇadṛśyamānanagarītulyaṃ nijāntargataṃ paśyannātmani māyayā bahirivodbhūtaṃ yathā nidrayā | yaḥ sākṣātkurute prabodhasamaye svātmānamevādvayaṃ tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 1||

இந்த உலகம் கண்ணாடியில் காணப்படும் நகரத்தைப் போன்றது — தன் ஆத்மாவுக்குள்ளேயே இருந்தாலும், மாயையால் கனவில் போல வெளியே தோன்றுவதைப் போல் தெரிகிறது. விழிப்புத் தருணத்தில் இவை யாவையும் தம் அத்வய ஆத்மாவாக நேரடியாக உணர்பவர் யாரோ — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

बीजस्यान्तरिवाङ्कुरो जगदिदं प्राङ्निर्विकल्पं पुनः मायाकल्पितदेशकालकलनावैचित्र्यचित्रीकृतम् । मायावीव विजृम्भयत्यपि महायोगीव यः स्वेच्छया तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ २॥

bījasyāntarivāṅkuro jagadidaṃ prāṅnirvikalpaṃ punaḥ māyākalpitadeśakālakalanāvaicitryacitrīkṛtam | māyāvīva vijṛmbhayatyapi mahāyogīva yaḥ svecchayā tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 2||

இந்த உலகம் தோன்றுவதற்கு முன், விதைக்குள் மறைந்த முளையைப் போல நிர்விகல்பமாக (வேறுபாடின்றி) இருந்தது; பின் மாயையால் கற்பிக்கப்பட்ட இடம்-காலம் வேறுபாட்டின் வியத்தகு பன்மையால் சித்திரிக்கப்பட்டு, மந்திரவாதியைப் போல, மகாயோகியைப் போல, தம் விருப்பத்தால் அதை விரிப்பவர் யாரோ — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

यस्यैव स्फुरणं सदात्मकमसत्कल्पार्थकं भासते साक्षात्तत्त्वमसीति वेदवचसा यो बोधयत्याश्रितान् । यत्साक्षात्करणाद्भवेन्न पुनरावृत्तिर्भवाम्भोनिधौ तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ ३॥

yasyaiva sphuraṇaṃ sadātmakamasatkalpārthakaṃ bhāsate sākṣāttattvamasīti vedavacasā yo bodhayatyāśritān | yatsākṣātkaraṇādbhavenna punarāvṛttirbhavāmbhonidhau tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 3||

யாருடைய சுயப்பிரகாச உணர்வு — தானே சத்-சொரூபமாய் — அசத் (பொய்யான) பொருட்களையும் உண்மை போல் தோற்றுவிக்கிறதோ; 'தத்துவமசி' என்னும் வேத வாக்கியத்தால் தம்மை அண்டியவர்களை உணர்த்துகிறாரோ; யாரை நேரடியாக உணர்வதால் பிறப்பு-இறப்புக் கடலில் மீண்டும் வீழ்வதில்லையோ — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

नानाच्छिद्रघटोदरस्थितमहादीपप्रभाभास्वरं ज्ञानं यस्य तु चक्षुरादिकरणद्वारा बहिः स्पन्दते । जानामीति तमेव भान्तमनुभात्येतत्समस्तं जगत् तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ ४॥

nānācchidraghaṭodarasthitamahādīpaprabhābhāsvaraṃ jñānaṃ yasya tu cakṣurādikaraṇadvārā bahiḥ spandate | jānāmīti tameva bhāntamanubhātyetatsamastaṃ jagat tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 4||

பல துளைகள் கொண்ட பானையில் வைக்கப்பட்ட பெருவிளக்கின் ஒளியைப் போல, யாருடைய ஞானம் கண் முதலிய புலன்களின் வாயில்கள் வழியே வெளியே பரவுகிறதோ; 'நான் அறிகிறேன்' என அவரே ஒளிர்ந்தால், இந்த அனைத்து உலகமும் அவரைப் பின்தொடர்ந்தே (அவர் ஒளியாலேயே) ஒளிர்கிறது — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

देहं प्राणमपीन्द्रियाण्यपि चलां बुद्धिं च शून्यं विदुः स्त्रीबालान्धजडोपमास्त्वहमिति भ्रान्ता भृशं वादिनः । मायाशक्तिविलासकल्पितमहा व्यामोहसंहारिणे तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ ५॥

dehaṃ prāṇamapīndriyāṇyapi calāṃ buddhiṃ ca śūnyaṃ viduḥ strībālāndhajaḍopamāstvahamiti bhrāntā bhṛśaṃ vādinaḥ | māyāśaktivilāsakalpitamahā vyāmohasaṃhāriṇe tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 5||

'உடல், மூச்சு, புலன்கள், நிலையற்ற புத்தி, அல்லது வெறும் சூன்யமே ஆத்மா' என்று பெண்கள், குழந்தைகள், குருடர், அறிவிலிகள் போல மயங்கியவர்கள் வலியுறுத்திக் கூறுகிறார்கள். மாயா சக்தியின் விளையாட்டால் கற்பிக்கப்பட்ட இந்த பெரும் மயக்கத்தை அழிப்பவருக்கு — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

राहुग्रस्तदिवाकरेन्दुसदृशो मायासमाच्छादनात् सन्मात्रः करणोपसंहरणतो योऽभूत्सुषुप्तः पुमान् । प्रागस्वाप्समिति प्रबोधसमये यः प्रत्यभिज्ञायते तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ ६॥

rāhugrastadivākarendusadṛśo māyāsamācchādanāt sanmātraḥ karaṇopasaṃharaṇato yo’bhūtsuṣuptaḥ pumān | prāgasvāpsamiti prabodhasamaye yaḥ pratyabhijñāyate tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 6||

ராகுவால் விழுங்கப்பட்ட சூரியன் அல்லது சந்திரனைப் போல, மனிதன் ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் புலன்கள் அடங்குவதால் மாயையால் மூடப்பட்டு வெறும் தூய இருப்பாக மட்டுமே இருக்கிறான்; விழிக்கும் வேளையில் 'நான் முன்பு (உறங்கினேன்)' என அந்த நிலையான ஆத்மாவை அறிகிறான் — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

बाल्यादिष्वपि जाग्रदादिषु तथा सर्वास्ववस्थास्वपि व्यावृत्तास्वनुवर्तमानमहमित्यन्तः स्फुरन्तं सदा । स्वात्मानं प्रकटीकरोति भजतां यो मुद्रया भद्रया तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ ७॥

bālyādiṣvapi jāgradādiṣu tathā sarvāsvavasthāsvapi vyāvṛttāsvanuvartamānamahamityantaḥ sphurantaṃ sadā | svātmānaṃ prakaṭīkaroti bhajatāṃ yo mudrayā bhadrayā tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 7||

குழந்தைப் பருவம், இளமை, முதுமை, மேலும் விழிப்பு, கனவு, ஆழ்உறக்கம் — இந்த மாறும் எல்லா நிலைகளிலும் 'நான்' என உள்ளே இடைவிடாமல் ஒளிரும் அந்த ஆத்மாவை, தம் பக்தர்களுக்கு மங்கலகரமான (பத்ர) முத்திரையால் வெளிப்படுத்துபவருக்கு — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

विश्वं पश्यति कार्यकारणतया स्वस्वामिसंबन्धतः शिष्याचार्यतया तथैव पितृपुत्राद्यात्मना भेदतः । स्वप्ने जाग्रति वा य एष पुरुषो मायापरिभ्रामितः तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ ८॥

viśvaṃ paśyati kāryakāraṇatayā svasvāmisaṃbandhataḥ śiṣyācāryatayā tathaiva pitṛputrādyātmanā bhedataḥ | svapne jāgrati vā ya eṣa puruṣo māyāparibhrāmitaḥ tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 8||

மாயையால் மயங்கிய இந்த மனிதன், கனவிலோ விழிப்பிலோ, இந்த ஒரே (ஆத்ம வடிவ) உலகை காரண-காரியம், தலைவன்-பணியாள், சீடன்-ஆசிரியன், தந்தை-மகன் முதலிய வேறுபாடுகளால் பலவாகப் பிரிந்ததாகக் காண்கிறான் — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

भूरम्भांस्यनलोऽनिलोऽम्बरमहर्नाथो हिमांशुः पुमान् इत्याभाति चराचरात्मकमिदं यस्यैव मूर्त्यष्टकम् । नान्यत्किञ्चन विद्यते विमृशतां यस्मात्परस्माद्विभोः तस्मै श्रीगुरुमूर्तये नम इदं श्रीदक्षिणामूर्तये ॥ ९॥

bhūrambhāṃsyanalo’nilo’mbaramaharnātho himāṃśuḥ pumān ityābhāti carācarātmakamidaṃ yasyaiva mūrtyaṣṭakam | nānyatkiñcana vidyate vimṛśatāṃ yasmātparasmādvibhoḥ tasmai śrīgurumūrtaye nama idaṃ śrīdakṣiṇāmūrtaye || 9||

நிலம், நீர், தீ, காற்று, ஆகாயம், சூரியன், சந்திரன், உயிர் (புருஷன்) — இந்த எட்டு வடிவங்களாக (அஷ்டமூர்த்தி) இந்த அசையும்-அசையா உலகம் தோன்றுகிறது; ஆழ்ந்து ஆராய்பவர்களுக்கு அந்த எங்கும் நிறைந்த பரம தத்துவத்தைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை — அந்த குரு வடிவான ஸ்ரீதக்ஷிணாமூர்த்திக்கு இந்த வணக்கம்.

सर्वात्मत्वमिति स्फुटीकृतमिदं यस्मादमुष्मिन् स्तवे तेनास्य श्रवणात्तदर्थमननाद्ध्यानाच्च सङ्कीर्तनात् । सर्वात्मत्वमहाविभूतिसहितं स्यादीश्वरत्वं स्वतः ततः सिद्ध्येत्तत्पुनरष्टधा परिणतं चैश्वर्यमव्याहतम् ॥ १०॥

sarvātmatvamiti sphuṭīkṛtamidaṃ yasmādamuṣmin stave tenāsya śravaṇāttadarthamananāddhyānācca saṅkīrtanāt | sarvātmatvamahāvibhūtisahitaṃ syādīśvaratvaṃ svataḥ tataḥ siddhyettatpunaraṣṭadhā pariṇataṃ caiśvaryamavyāhatam || 10||

இந்த ஸ்தோத்திரத்தில் 'அனைத்தும் ஆத்மாவே' (சர்வாத்மத்துவம்) என்னும் உண்மை தெளிவாக வெளிப்படுத்தப்பட்டது; ஆகவே இதைக் கேட்பதால், பொருளைச் சிந்திப்பதால், தியானிப்பதால், சங்கீர்த்தனம் செய்வதால் சர்வாத்மத்துவ மகா விபூதியுடன் கூடிய ஈஸ்வரத்துவம் தானாகவே கிட்டுகிறது, அதன் பின் எட்டு வகையாக வெளிப்படும் தடையற்ற ஐஸ்வர்யமும் சித்திக்கிறது.

वटविटपिसमीपे भूमिभागे निषण्णं सकलमुनिजनानां ज्ञानदातारमारात् । त्रिभुवनगुरुमीशं दक्षिणामूर्तिदेवं जननमरणदुःखच्छेददक्षं नमामि ॥

vaṭaviṭapisamīpe bhūmibhāge niṣaṇṇaṃ sakalamunijanānāṃ jñānadātāramārāt | tribhuvanagurumīśaṃ dakṣiṇāmūrtidevaṃ jananamaraṇaduḥkhacchedadakṣaṃ namāmi ||

அந்த தக்ஷிணாமூர்த்தி தேவனை நான் வணங்குகிறேன் — ஆலமரத்தடியில் தரையில் அமர்ந்தவர், கூடியிருந்த முனிவர்கள் அனைவருக்கும் ஞானம் அளிப்பவர், மூவுலகங்களின் இறைவன், குரு, பிறப்பு-இறப்புத் துன்பத்தை அறுப்பதில் வல்லவர்.