தேவ்யா யயா ததமிதம் ஜகத் (சக்ராதி ஸ்துதியின் தொடக்கம்) PDF

ऋषिरुवाच शक्रादयः सुरगणा निहतेऽतिवीर्ये तस्मिन्दुरात्मनि सुरारिबले च देव्या । तां तुष्टुवुः प्रणतिनम्रशिरोधरांसा वाग्भिः प्रहर्षपुलकोद्गमचारुदेहाः ॥

ṛṣiruvāca śakrādayaḥ suragaṇā nihate'tivīrye tasmindurātmani surāribale ca devyā tāṃ tuṣṭuvuḥ praṇatinamraśirodharāṃsā vāgbhiḥ praharṣapulakodgamacārudehāḥ

ரிஷி கூறினார் — அந்த மாபெரும் பராக்கிரமம் கொண்ட துராத்மாவான மகிஷாசுரனும், தேவர்களின் பகைவர் சேனையும் தேவியால் அழிக்கப்பட்டபோது, இந்திராதி தேவர்கள் — வணக்கத்தால் தாழ்ந்த தலை, கழுத்து, தோள்கள் கொண்டவர்களாக, மகிழ்ச்சி மயிர்க்கூச்செறிப்பால் ஒளிரும் உடல் கொண்டவர்களாக — இந்த வசனங்களால் அவளைப் போற்றத் தொடங்கினர்: 'எந்த தேவி தம் ஆத்மசக்தியால் இந்த உலகை வியாபித்தாரோ, எவர் அனைத்து தேவர்களின் சக்திகளின் கூட்டத்தின் வடிவமோ, எவர் அனைத்து தேவர்களாலும் மகரிஷிகளாலும் பூஜிக்கத்தக்கவரோ — அந்த அம்பிகையை நாங்கள் பக்தியுடன் வணங்குகிறோம்; அவர் எங்களுக்கு நன்மை செய்வாராக. எவருடைய ஒப்பற்ற பிரபாவத்தையும் பலத்தையும் வர்ணிக்க பகவான் அனந்தர் (விஷ்ணு), பிரம்மா, ஹரர் (சிவன்) கூட சக்தியற்றவரோ — அந்த சண்டிகை சம்பூர்ண உலகின் காவலுக்கும், அசுபத்தின் அச்ச நாசத்திற்கும் சங்கல்பம் செய்வாராக.'

देव्या यया ततमिदं जगदात्मशक्त्या निःशेषदेवगणशक्तिसमूहमूर्त्या । तामम्बिकामखिलदेवमहर्षिपूज्यां भक्त्या नताः स्म विदधातु शुभानि सा नः ॥

devyā yayā tatamidaṃ jagadātmaśaktyā niḥśeṣadevagaṇaśaktisamūhamūrtyā tāmambikāmakhiladevamaharṣipūjyāṃ bhaktyā natāḥ sma vidadhātu śubhāni sā naḥ

यस्याः प्रभावमतुलं भगवाननन्तो ब्रह्मा हरश्च न हि वक्तुमलं बलं च । सा चण्डिकाखिलजगत्परिपालनाय नाशाय चाशुभभयस्य मतिं करोतु ॥

yasyāḥ prabhāvamatulaṃ bhagavānananto brahmā haraśca na hi vaktumalaṃ balaṃ ca sā caṇḍikākhilajagatparipālanāya nāśāya cāśubhabhayasya matiṃ karotu