துருவ ஸ்துதி (துருவன் செய்த விஷ்ணு ஸ்துதி) PDF

योऽन्तः प्रविश्य मम वाचमिमां प्रसुप्तां सञ्जीवयत्यखिलशक्तिधरः स्वधाम्ना । अन्यांश्च हस्तचरणश्रवणत्वगादीन् प्राणान्नमो भगवते पुरूषाय तुभ्यम् ॥ १ ॥

yo 'ntaḥ praviśya mama vācam imāṃ prasuptāṃ sañjīvayaty akhila-śakti-dharaḥ sva-dhāmnā | anyāṃś ca hasta-caraṇa-śravaṇa-tvag-ādīn prāṇān namo bhagavate puruṣāya tubhyam || 1 ||

ஓ இறைவா! நீர் அனைத்து சக்திகளையும் தாங்கும் சர்வவல்லமை படைத்தவர். என்னுள் புகுந்து, உமது ஒளியால் உறங்கிக்கிடந்த என் வாக்கை மீண்டும் உயிர்ப்பித்தீர்; என் கைகள், கால்கள், காதுகள், தோல் முதலிய புலன்களையும் உயிர்மூச்சுகளையும் சைதன்யப்படுத்தினீர். அந்த பரம்பொருளாகிய உமக்கு என் வணக்கம்.

एकस्त्वमेव भगवन्निदमात्मशक्त्या मायाख्ययोरुगुणया महदाद्यशेषम् । सृष्ट्वानुविश्य पुरुषस्तदसद्गुणेषु नानेव दारुषु विभावसुवद्विभासि ॥ २ ॥

ekas tvam eva bhagavann idam ātma-śaktyā māyākhyayoru-guṇayā mahad-ādy-aśeṣam | sṛṣṭvānuviśya puruṣas tad-asad-guṇeṣu nāneva dāruṣu vibhāvasu-vad vibhāsi || 2 ||

ஓ பகவானே! நீர் ஒருவரே; 'மாயை' எனப்படும் கடுமையான குணங்கள் கொண்ட உமது சக்தியால் மஹத்தத்துவம் முதலிய அனைத்துப் படைப்பையும் படைத்து, அதனுள் புருஷ வடிவில் புகுந்து, அதன் குணங்களில் பலராகத் தோன்றுகிறீர் — ஒரே நெருப்பு பல்வேறு விறகுகளில் பல வடிவங்களில் ஒளிர்வது போல.

त्वद्दत्तया वयुनयेदमचष्ट विश्वं सुप्तप्रबुद्ध इव नाथ भवत्प्रपन्नः । तस्यापवर्ग्यशरणं तव पादमूलं विस्मर्यते कृतविदा कथमार्तबन्धो ॥ ३ ॥

tvad-dattayā vayunayedam acaṣṭa viśvaṃ supta-prabuddha iva nātha bhavat-prapannaḥ | tasyāpavargya-śaraṇaṃ tava pāda-mūlaṃ vismaryate kṛta-vidā katham ārta-bandho || 3 ||

ஓ நாதா! நீர் அளித்த அறிவினாலேயே சரணடைந்த இந்த உயிர் உறக்கத்திலிருந்து விழித்தவன் போல் இவ்வுலகைக் காண்கிறது. ஓ துயருற்றோரின் நண்பரே! பின் விவேகி எவன் முக்திக்கு ஒரே புகலிடமான உமது திருவடித் தாமரைகளை எவ்வாறு மறப்பான்?

नूनं विमुष्टमतयस्तव मायया ते ये त्वां भवाप्ययविमोक्षणमन्यहेतोः । अर्चन्ति कल्पकतरुं कुणपोपभोग्य- मिच्छन्ति यत्स्पर्शजं निरयेऽपि नॄणाम् ॥ ४ ॥

nūnaṃ vimuṣṭa-matayas tava māyayā te ye tvāṃ bhavāpyaya-vimokṣaṇam anya-hetoḥ | arcanti kalpaka-taruṃ kuṇapopabhogyam icchanti yat sparśajaṃ niraye 'pi nṝṇām || 4 ||

நிச்சயமாக அவர்களின் அறிவை உமது மாயை கவர்ந்துவிட்டது — கல்பவிருட்சமாகிய உம்மை, பிறப்பு-இறப்பிலிருந்து விடுதலை போன்ற வேறு நோக்கங்களுக்காக வழிபடுபவர்கள்; ஏனெனில் அவர்கள் விரும்பும் தொடுதலால் வரும் இன்பங்கள் பிணம் போன்றவை, நரகத்திலும் கிடைப்பவை.

या निर्वृतिस्तनुभृतां तव पादपद्म- ध्यानाद्भवज्जनकथाश्रवणेन वा स्यात् । सा ब्रह्मणि स्वमहिमन्यपि नाथ मा भूत् किं‍त्वन्तकासिलुलितात्पततां विमानात् ॥ ५ ॥

yā nirvṛtis tanu-bhṛtāṃ tava pāda-padma- dhyānād bhavaj-jana-kathā-śravaṇena vā syāt | sā brahmaṇi sva-mahimany api nātha mā bhūt kiṃ tv antakāsi-lulitāt patatāṃ vimānāt || 5 ||

ஓ நாதா! உமது திருவடித் தாமரைகளை தியானிப்பதாலோ, உமது அடியார்களின் கதைகளைக் கேட்பதாலோ உயிர்களுக்குக் கிடைக்கும் ஆனந்தம் — உமது சுயமகிமையாகிய பிரம்மத்தில் (நிர்விசேஷ முக்தியில்) கலந்தாலும் கிடைக்காது போகட்டும்; பின் மரணத்தின் வாளால் விமானங்கள் அழியும் அந்த சொர்க்க இன்பங்களைப் பற்றிச் சொல்வதென்ன!

भक्तिं मुहुः प्रवहतां त्वयि मे प्रसङ्गो भूयादनन्त महताममलाशयानाम् । येनाञ्जसोल्बणमुरुव्यसनं भवाब्धिं नेष्ये भवद्गुणकथामृतपानमत्तः ॥ ६ ॥

bhaktiṃ muhuḥ pravahatāṃ tvayi me prasaṅgo bhūyād ananta mahatām amalāśayānām | yenāñjasolbaṇam uru-vyasanaṃ bhavābdhiṃ neṣye bhavad-guṇa-kathāmṛta-pāna-mattaḥ || 6 ||

ஓ அனந்தா! உம்மிடம் இடைவிடாது பக்தி பெருகும் மகான்களும், தூய்மையான உள்ளம் கொண்ட அடியார்களின் சேர்க்கை எனக்கு என்றும் கிடைக்கட்டும்; அதனால் உமது குணங்களின் கதாமிர்தத்தை அருந்தி மயங்கி, கொடிய துயரங்கள் நிறைந்த இந்த பிறவிக் கடலை எளிதில் கடப்பேன்.

ते न स्मरन्त्यतितरां प्रियमीश मर्त्यं ये चान्वदः सुतसुहृद्गृहवित्तदाराः । ये त्वब्जनाभ भवदीयपदारविन्द- सौगन्ध्यलुब्धहृदयेषु कृतप्रसङ्गाः ॥ ७ ॥

te na smaranty atitarāṃ priyam īśa martyaṃ ye cānv adaḥ suta-suhṛd-gṛha-vitta-dārāḥ | ye tv abja-nābha bhavadīya-padāravinda- saugandhya-lubdha-hṛdayeṣu kṛta-prasaṅgāḥ || 7 ||

ஓ தாமரைத் தொப்புளரே! உமது திருவடித் தாமரைகளின் நறுமணத்தில் பேராசை கொண்ட அடியார்களின் உள்ளங்களில் அன்பு கொண்டவர்கள், ஓ ஈசா! மகன், நண்பன், வீடு, செல்வம், மனைவி முதலிய இம்மண்ணுலகின் அன்புக்குரிய பொருட்களையும் நினைப்பதில்லை.

तिर्यङ्नगद्विजसरीसृपदेवदैत्य- मर्त्यादिभिः परिचितं सदसद्विशेषम् । रूपं स्थविष्ठमज ते महदाद्यनेकं नातः परं परम वेद्मि न यत्र वादः ॥ ८ ॥

tiryaṅ-naga-dvija-sarīsṛpa-deva-daitya- martyādibhiḥ paricitaṃ sad-asad-viśeṣam | rūpaṃ sthaviṣṭham aja te mahad-ādy-anekaṃ nātaḥ paraṃ parama vedmi na yatra vādaḥ || 8 ||

ஓ பிறப்பற்றவரே! விலங்குகள், மரங்கள், பறவைகள், ஊர்வன, தேவர்கள், அசுரர்கள், மனிதர்கள் முதலியோரால் நிறைந்த, உள்ளது-இல்லாதது என்ற வேறுபாடு கொண்ட உமது இந்த மஹத்தத்துவம் முதலிய பல வடிவங்கள் கொண்ட ஸ்தூல விசுவரூபத்தை நான் அறிவேன்; அதற்கு அப்பால் எந்த விவாதமும் இல்லாத அந்த பரம்பொருளையும் அறிவேன்.

कल्पान्त एतदखिलं जठरेण गृह्णन् शेते पुमान् स्वदृगनन्तसखस्तदङ्के । यन्नाभिसिन्धुरुहकाञ्चनलोकपद्म- गर्भे द्युमान् भगवते प्रणतोऽस्मि तस्मै ॥ ९ ॥

kalpānta etad akhilaṃ jaṭhareṇa gṛhṇan śete pumān sva-dṛg ananta-sakhas tad-aṅke | yan-nābhi-sindhu-ruha-kāñcana-loka-padma- garbhe dyumān bhagavate praṇato 'smi tasmai || 9 ||

எந்த பரம்பொருள் கல்பாந்தத்தில் இந்த அனைத்துப் படைப்பையும் தன் வயிற்றில் தாங்கி, சுயஒளியராய் அனந்தசேஷனை தோழனாக்கி அவர் மடியில் துயில்கிறாரோ, எவருடைய நாபிக் கடலிலிருந்து எழுந்த பொன்னுலகத் தாமரையின் கருவில் ஒளிமயமான பிரம்மா தோன்றுகிறாரோ — அந்த பகவானை நான் வணங்குகிறேன்.

त्वं नित्यमुक्तपरिशुद्धविबुद्ध आत्मा कूटस्थ आदिपुरुषो भगवांस्त्र्यधीशः । यद्बुद्ध्यवस्थितिमखण्डितया स्वदृष्ट्या द्रष्टा स्थितावधिमखो व्यतिरिक्त आस्से ॥ १० ॥

tvaṃ nitya-mukta-pariśuddha-vibuddha ātmā kūṭa-stha ādi-puruṣo bhagavāṃs try-adhīśaḥ | yad-buddhy-avasthitim akhaṇḍitayā sva-dṛṣṭyā draṣṭā sthitāv adhimakho vyatirikta āsse || 10 ||

நீர் நித்தியமுக்தர், பரிசுத்தர், விழித்தெழுந்த ஆத்மா, கூடஸ்தர், ஆதிபுருஷர், மூன்று குணங்கள்/மூவுலகங்களின் அதிபதியாகிய பகவான். உமது அகண்ட பார்வையால் அறிவின் ஒவ்வொரு நிலைக்கும் சாட்சியாக இருந்தாலும், படைப்பு-காப்பின் தலைவராக அனைத்திலிருந்தும் வேறுபட்டு, பற்றற்று இருக்கிறீர்.

यस्मिन् विरुद्धगतयो ह्यनिशं पतन्ति विद्यादयो विविधशक्तय आनुपूर्व्यात् । तद्ब्रह्म विश्वभवमेकमनन्तमाद्य- मानन्दमात्रमविकारमहं प्रपद्ये ॥ ११ ॥

yasmin viruddha-gatayo hy aniśaṃ patanti vidyādayo vividha-śaktaya ānupūrvyāt | tad brahma viśva-bhavam ekam anantam ādyam ānanda-mātram avikāram ahaṃ prapadye || 11 ||

எதில் வித்தை-அவித்தை முதலிய ஒன்றுக்கொன்று முரண்பட்ட கதிகள் கொண்ட பல்வேறு சக்திகள் முறையே இடைவிடாது எழுகின்றனவோ — அந்த ஒரே, அனந்த, ஆதி, ஆனந்த வடிவ, மாறுதலற்ற, விசுவத்தின் மூலமாகிய பிரம்மத்தை நான் சரணடைகிறேன்.

सत्याशिषो हि भगवंस्तव पादपद्म- माशीस्तथानुभजतः पुरुषार्थमूर्तेः । अप्येवमार्य भगवान् परिपाति दीनान् वाश्रेव वत्सकमनुग्रहकातरोऽस्मान् ॥ १२ ॥

satyāśiṣo hi bhagavaṃs tava pāda-padmam āśīs tathānubhajataḥ puruṣārtha-mūrteḥ | apy evam ārya bhagavān paripāti dīnān vāśreva vatsakam anugraha-kātaro 'smān || 12 ||

ஓ பகவானே! புருஷார்த்த வடிவமான உமது திருவடித் தாமரைகளை சேவிப்பவனுக்குக் கிடைக்கும் ஆசீர்வாதங்கள் உண்மையானவையே. ஆயினும், ஓ ஆரியரே! பகவான் தன் எளிய அடியார்களை அவர்களின் பிரார்த்தனையையும் மீறி காக்கிறார் — அன்பால் பதைக்கும் பசு தன் கையறு கன்றைப் பேணுவது போல.