தூமாவதீ ஸ்தோத்திரம் (தூமாவத்யஷ்டகம்) PDF

प्रातर्यास्यात् कुमारी कुसुमकलिकया जापमालां जपन्ती मध्याह्ने प्रौढरूपा विकसितवदना चारुनेत्रा निशायाम्। सन्ध्यायां वृद्धरूपा गलितकुचयुगा मुण्डमालां वहन्ती सा देवी देवदेवी त्रिभुवनजननी कालिकापातु युष्मान्॥१॥

Prātar yāsyāt kumārī kusumakalikayā jāpamālāṁ japantī madhyāhne prauḍharūpā vikasitavadanā cārunetrā niśāyām। sandhyāyāṁ vṛddharūpā galitakucayugā muṇḍamālāṁ vahantī sā devī devadevī tribhuvanajananī kālikā pātu yuṣmān॥1॥

காலையில் அவள் கன்னி வடிவில் ஜபமாலை திருப்புகிறாள், நண்பகலில் முதிர்ந்த வடிவில் அழகிய முகமும் கவர்ந்திழுக்கும் கண்களும் கொண்டவளாக, மாலையில் முதிய வடிவில் தொங்கும் மார்பகங்களுடன் மண்டை மாலை அணிந்திருக்கிறாள் — அந்த தேவதேவி, மூவுலகின் தாயான காளிகா (தூமாவதி) உங்கள் அனைவரையும் காப்பாளாக.

बद्ध्वा खट्वाङ्गकोटौ कपिलवरजटामण्डलं पद्मयोनेः कृत्वा दैत्योत्तमाङ्गैः स्रजमुरसि शिरश्शेखरं तार्क्ष्यपक्षैः। पूर्णं रक्तैः सुराणां यममहिषमहाश‍ृङ्गमादाय पाणौ पायाद्वो वन्द्यमानः प्रलयमुदितया भैरवः कालरात्र्याम्॥२॥

Baddhvā khaṭvāṅgakoṭau kapilavarajaṭāmaṇḍalaṁ padmayoneḥ kṛtvā daityottamāṅgaiḥ srajam urasi śiraśśekharaṁ tārkṣyapakṣaiḥ। pūrṇaṁ raktaiḥ surāṇāṁ yamamahiṣamahāśṛṅgam ādāya pāṇau pāyādvo vandyamānaḥ pralayamuditayā bhairavaḥ kālarātryām॥2॥

பிரம்மனின் சிறந்த கபில நிற சடைகளை கட்வாங்கத்தின் நுனியில் கட்டி, மார்பில் அசுரர்களின் தலைகளின் மாலையும், கருடனின் இறகுகளின் தலையணியும் அணிந்து, கையில் தேவர்களின் ரத்தத்தால் நிறைந்த யமனின் எருமையின் பெரிய கொம்பை ஏந்தி — பிரளயகாலத்தில் வழிபடப்பட்டு மகிழ்ந்த அந்த பைரவர் காளராத்திரியில் உங்களைக் காப்பாராக.

चर्वन्तीमस्थिखण्डं प्रकटकटकटाशब्दसङ्घातमुग्रं कुर्वाणि प्रेतमध्ये कहहकहकहाहास्यमुग्रं कृशाङ्गी। नित्यं नित्यप्रसक्तां डमरुडिमडिमां स्फारयन्तीं मुखाब्जं पायान्नश्चण्डिकेयं झझमझमझमा जल्पमाना भ्रमन्ती॥३॥

Carvantīm asthikhaṇḍaṁ prakaṭakaṭakaṭāśabdasaṅghātam ugraṁ kurvāṇi pretamadhye kahahakahakahāhāsyam ugraṁ kṛśāṅgī। nityaṁ nityaprasaktāṁ ḍamaruḍimaḍimāṁ sphārayantīṁ mukhābjaṁ pāyānnaś caṇḍikeyaṁ jhajhamajhamajhamā jalpamānā bhramantī॥3॥

மெலிந்த உடலுடன், எலும்புத் துண்டுகளை கடகட ஒலியுடன் மென்று, பிசாசுகளுக்கு நடுவே 'கஹஹ-கஹகஹா' என பயங்கரமாக அட்டகாசம் செய்து, எப்போதும் தன்னிலை மறந்து, உடுக்கையை 'டிம-டிம' என ஒலித்து, முகக்கமலத்தை விரித்து 'ஜம-ஜம' என பேசி அலையும் — அந்த சண்டிகை எங்களைக் காப்பாளாக.

वामे कर्णे मृगाङ्कं प्रलयपरिगतं दक्षिणे सूर्यबिम्बं कण्ठे नक्षत्रहारं वरविकटजटाजूटके मुण्डमालाम्। स्कन्धे कृत्वोरगेन्द्रध्वजनिकरयुतं ब्रह्मकङ्कालभारं संहारे धारयन्ती मम हरतु भयं भद्रदा भद्रकाली॥४॥

Vāme karṇe mṛgāṅkaṁ pralayaparigataṁ dakṣiṇe sūryabimbaṁ kaṇṭhe nakṣatrahāraṁ varavikaṭajaṭājūṭake muṇḍamālām। skandhe kṛtvoragendradhvajanikarayutaṁ brahmakaṅkālabhāraṁ saṁhāre dhārayantī mama haratu bhayaṁ bhadradā bhadrakālī॥4॥

இடது காதில் சந்திரன், வலதில் பிரளயத்தில் ஆழ்ந்த சூரியபிம்பம், கழுத்தில் நட்சத்திரங்களின் மாலை, பயங்கர சடைமுடியில் மண்டை மாலை, தோளில் நாகராஜக் கொடி, பிரம்மனின் எலும்புக்கூட்டின் சுமை ஏந்தி — சம்ஹாரகாலத்தில் அனைத்தையும் தாங்கும் நன்மை தரும் பத்திரகாளி என் பயத்தை நீக்குவாளாக.

धूमावत्यष्टकं पुण्यं सर्वापद्विनिवारकम्। यः पठेत् साधको भक्त्या सिद्धिं विन्दति वाञ्छिताम्॥५॥

Dhūmāvatyaṣṭakaṁ puṇyaṁ sarvāpadvinivārakam। yaḥ paṭhet sādhako bhaktyā siddhiṁ vindati vāñchitām॥5॥

இந்த புண்ணியமான தூமாவத்யஷ்டகம் அனைத்து ஆபத்துகளையும் நீக்குகிறது; எந்த சாதகன் பக்தியுடன் இதை ஓதுகிறானோ அவன் விரும்பிய சித்தியை அடைகிறான். பெரும் ஆபத்தில், பெரும் கொடிய பயத்தில், பெரும் நோயில், பெரும் போரில்; எதிரிகளை விரட்டுவதில், மாரணத்தில், உயிர்களை மயக்குவதில் — எந்த சாதகன் இந்த ஸ்தோத்திரத்தை ஓதுகிறானோ, ஓ தேவீ, அவன் எங்கும் சித்தியடைகிறான். தேவர்கள், தானவர்கள், கந்தர்வர்கள், யக்ஷர்கள், ராக்ஷசர்கள், பாம்புகள், சிங்கங்கள், புலிகள் முதலிய அனைத்தும் இந்த ஸ்தோத்திர நினைவுமாத்திரத்தால் வெகுதூரம் ஓடிவிடுகின்றன, பின் மனிதர் முதலியோர் பற்றிச் சொல்வதென்ன. ஓ தேவேசீ! இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் பூமியில் எது சித்திக்காது? எங்கும் அமைதி உண்டாகிறது, இறுதியில் உயிர் நிர்வாணத்தை அடைகிறது.

महापदि महाघोरे महारोगे महारणे। शत्रूच्चाटे मारणादौ जन्तूनां मोहने तथा॥६॥

Mahāpadi mahāghore mahāroge mahāraṇe। śatrūccāṭe māraṇādau jantūnāṁ mohane tathā॥6॥

पठेत् स्तोत्रमिदं देवि सर्वत्र सिद्धिभाग्भवेत्। देवदानवगन्धर्वा यक्षराक्षसपन्नगाः॥७॥

Paṭhet stotram idaṁ devi sarvatra siddhibhāg bhavet। devadānavagandharvā yakṣarākṣasapannagāḥ॥7॥

सिंहव्याघ्रादिकास्सर्वे स्तोत्रस्मरणमात्रतः। दूराद्दूरतरं यान्ति किं पुनर्मानुषादयः॥८॥

Siṁhavyāghrādikāssarve stotrasmaraṇamātrataḥ। dūrāddūrataraṁ yānti kiṁ punar mānuṣādayaḥ॥8॥

स्तोत्रेणानेन देवेशि किं न सिद्ध्यति भूतले। सर्वशान्तिर्भवेद्देवि ह्यन्ते निर्वाणतां व्रजेत्॥९॥

Stotreṇānena deveśi kiṁ na siddhyati bhūtale। sarvaśāntir bhaved devi hyante nirvāṇatāṁ vrajet॥9॥