ஏகதந்த ஸ்தோத்ரம் (ஏகதந்த ஶரணாகதி ஸ்தோத்ரம்) PDF

श्रीगणेशाय नमः । देवर्षय ऊचुः । सदात्मरूपं सकलादिभूतम् अमायिनं सोऽहमचिन्त्यबोधम् । अनादिमध्यान्तविहीनमेकं तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥१॥

śrī gaṇeśāya namaḥ । devarṣaya ūchuḥ । sadātma-rūpaṁ sakalādi-bhūtam amāyinaṁ so'ham achintya-bodham । anādi-madhyānta-vihīnam ekaṁ tam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥1॥

ஶ்ரீகணேஶனுக்கு நமஸ்காரம். தேவர்களும் ரிஷிகளும் கூறினர்:

अनन्तचिद्रूपमयं गणेशम् अभेदभेदादिविहीनमाद्यम् । हृदि प्रकाशस्य धरं स्वधीस्थं तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥२॥

ananta-chid-rūpam ayaṁ gaṇeśam abheda-bhedādi-vihīnam ādyam । hṛdi prakāśasya dharaṁ svadhī-sthaṁ tam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥2॥

எப்போதும் சத்ஸ்வரூபர், அனைத்துக்கும் ஆதிகாரணர், மாயையற்றவர், அசிந்திய போதஸ்வரூபமான 'ஸோ஽ஹம்', ஆதி-மத்திய-அந்தம் அற்ற ஏகைகர் — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

समाधिसंस्थं हृदि योगिनां यं प्रकाशरूपेण विभातमेतम् । सदा निरालम्बसमाधिगम्यं तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥३॥

samādhi-saṁsthaṁ hṛdi yogināṁ yaṁ prakāśa-rūpeṇa vibhātam etam । sadā nirālamba-samādhi-gamyaṁ tam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥3॥

அனந்த சித்ரூபமயமான கணேஶர், பேத-அபேதம் முதலியவற்றற்ற ஆதிபுருஷர், இதயத்தில் ஒளியைத் தாங்குபவர், எங்கள் புத்தியில் நிலைபெற்றவர் — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

स्वबिम्बभावेन विलासयुक्तां प्रत्यक्षमायां विविधस्वरूपाम् । स्ववीर्यकं तत्र ददाति यो वै तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥४॥

svabimba-bhāvena vilāsa-yuktāṁ pratyakṣa-māyāṁ vividha-svarūpām । sva-vīryakaṁ tatra dadāti yo vai tam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥4॥

யோகிகள் இதய சமாதியில் ஒளிரூபமாக விளங்கக் காண்பவர், எப்போதும் நிராலம்ப சமாதியால் அடையத்தக்கவர் — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

त्वदीयवीर्येण समर्थभूत- स्वमायया संरचितं च विश्वम् । तुरीयकं ह्यात्मप्रतीतिसंज्ञं तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥५॥

tvadīya-vīryeṇa samartha-bhūta- sva-māyayā saṁrachitaṁ cha viśvam । turīyakaṁ hy ātma-pratīti-saṁjñaṁ tam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥5॥

தன் பிம்பபாவத்தால் விளக்கம் பெற்ற, பிரத்யக்ஷ விவிதரூபமான மாயைக்குத் தன் வீர்யத்தை (சக்தியை) அளிப்பவர் — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

त्वदाज्ञया भान्ति ग्रहाश्च सर्वे प्रकाशरूपाणि विभान्ति खे वै । भ्रमन्ति नित्यं स्वविहारकार्या- स्तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥१४॥

tvad-ājñayā bhānti grahāś cha sarve prakāśa-rūpāṇi vibhānti khe vai । bhramanti nityaṁ sva-vihāra-kāryā- stam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥14॥

எவருடைய வீர்யத்தால் சமர்த்தமான ஸ்வமாயையால் இந்த விஶ்வம் படைக்கப்பட்டதோ, துரீயர் அதாவது ஆத்மப்ரதீதி-ஸம்ஜ்ஞகர் — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

त्वदाज्ञया सृष्टिकरो विधाता त्वदाज्ञया पालक एव विष्णुः । त्वदाज्ञया संहरको हरोऽपि तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥१५॥

tvad-ājñayā sṛṣṭi-karo vidhātā tvad-ājñayā pālaka eva viṣṇuḥ । tvad-ājñayā saṁharako haro'pi tam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥15॥

உம் ஆணையால் அனைத்து கிரகங்களும் ஒளிர்கின்றன, ஆகாயத்தில் ஜோதிகள் விளங்குகின்றன, நித்தியம் தம் விஹாரக் காரியத்தில் சுழல்கின்றன — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

यदाज्ञया देवगणा दिविस्था ददन्ति वै कर्मफलानि नित्यम् । यदाज्ञया शैलगणाः स्थिरा वै तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥१७॥

yad-ājñayā deva-gaṇā divisthā dadanti vai karma-phalāni nityam । yad-ājñayā śaila-gaṇāḥ sthirā vai tam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥17॥

உம் ஆணையால் விதாதா (பிரம்மா) படைக்கிறார், உம் ஆணையால் விஷ்ணு பாதுகாக்கிறார், உம் ஆணையால் ஹரர் (சிவன்) அழிக்கிறார் — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

यदन्तरे संस्थितमेकदन्त- स्तदाज्ञया सर्वमिदं विभाति । अनन्तरूपं हृदि बोधकं य- स्तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥२०॥

yad-antare saṁsthitam ekadanta- stad-ājñayā sarvam idaṁ vibhāti । ananta-rūpaṁ hṛdi bodhakaṁ ya- stam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥20॥

எவருடைய ஆணையால் சுவர்க்கத்தில் உள்ள தேவர்கள் நித்தியம் கர்மபலன்களை அளிக்கின்றனரோ, எவருடைய ஆணையால் மலைகள் ஸ்திரமாக நிற்கின்றனவோ — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

सुयोगिनो योगबलेन साध्यं प्रकुर्वते कः स्तवनेन स्तौति । अतः प्रणामेन सुसिद्धिदोऽस्तु तमेकदन्तं शरणं व्रजामः ॥२१॥

su-yogino yoga-balena sādhyaṁ prakurvate kaḥ stavanena stauti । ataḥ praṇāmena su-siddhido'stu tam ekadantaṁ śaraṇaṁ vrajāmaḥ ॥21॥

எவருக்குள் ஏகதந்தர் நிலைபெற்றுள்ளாரோ, எவருடைய ஆணையால் இவை அனைத்தும் விளங்குகின்றனவோ, அனந்தரூபர், இதயத்தில் போதம் ஊட்டுபவர் — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

एकदन्त उवाच । स्तोत्रेणाऽहं प्रसन्नोऽस्मि सुराः सर्षिगणाः किल । वरदं भो वृणुत वो दास्यामि मनसीप्सितम् ॥२४॥

ekadanta uvācha । stotreṇā'haṁ prasanno'smi surāḥ sarṣi-gaṇāḥ kila । varadaṁ bho vṛṇuta vo dāsyāmi manasīpsitam ॥24॥

சுயோகிகள் யோகபலத்தால் சாத்தியத்தைச் சாதிக்கின்றனர், அவர்களின் துதியால் யார் ஸ்தோத்திரம் செய்ய முடியும்? எனவே பிரணாமத்தாலேயே சுசித்தி அளிப்பவராகுக — அந்த ஏகதந்தரை நாங்கள் சரணடைகிறோம்.

भवत्कृतं मदीयं यत्स्तोत्रं प्रीतिप्रदं च तत् । भविष्यति न सन्देहः सर्वसिद्धिप्रदायकम् ॥२५॥

bhavat-kṛtaṁ madīyaṁ yat stotraṁ prīti-pradaṁ cha tat । bhaviṣyati na sandehaḥ sarva-siddhi-pradāyakam ॥25॥

ஏகதந்தர் கூறினார்: தேவர்களே, ரிஷிகணங்களே! இந்த ஸ்தோத்திரத்தால் நான் மகிழ்ந்தேன். வரம் கேளுங்கள், உங்கள் மனோவாஞ்சிதத்தை அளிப்பேன்.

एकविंशतिवारं यः श्लोकानेवैकविंशतीन् । पठेच्च हृदि मां स्मृत्वा दिनानि त्वेकविंशतिः ॥२९॥

ekaviṁśati-vāraṁ yaḥ ślokān evaikaviṁśatīn । paṭhech cha hṛdi māṁ smṛtvā dināni tv ekaviṁśatiḥ ॥29॥

நீங்கள் இயற்றிய என் இந்த ஸ்தோத்திரம் பிரீதியளிப்பது, அனைத்து சித்திகளையும் அளிப்பதாகும் — இதில் சந்தேகமில்லை.

न तस्य दुर्लभं किञ्चित्त्रिषु लोकेषु वै भवेत् । असाध्यं साधयेन्मर्त्यः सर्वत्र विजयी भवेत् ॥३०॥

na tasya durlabhaṁ kiñchit triṣu lokeṣu vai bhavet । asādhyaṁ sādhayen martyaḥ sarvatra vijayī bhavet ॥30॥

இந்த இருபத்தொரு ஶ்லோகங்களை இருபத்தொரு முறை, இதயத்தில் என்னை நினைத்து, இருபத்தொரு நாட்கள் படிக்கும் மனிதனுக்கு —

नित्यं यः पठति स्तोत्रं ब्रह्मभूतः स वै नरः । तस्य दर्शनतः सर्वे देवाः पूता भवन्ति च ॥३१॥

nityaṁ yaḥ paṭhati stotraṁ brahma-bhūtaḥ sa vai naraḥ । tasya darśanataḥ sarve devāḥ pūtā bhavanti cha ॥31॥

மூன்று உலகங்களிலும் எதுவும் துர்லபமாக இராது; அவன் அசாத்தியத்தையும் சாதிப்பான், எங்கும் வெற்றியாளனாவான்.

इति श्रीमुद्गलपुराणे एकदन्तशरणागतिस्तोत्रं सम्पूर्णम् ॥

iti śrī-mudgala-purāṇe ekadanta-śaraṇāgati-stotraṁ sampūrṇam ॥

எவன் நித்தியம் இந்த ஸ்தோத்திரத்தைப் படிக்கிறானோ, அந்த மனிதன் பிரம்மரூபனாகிறான், அவன் தரிசனத்தால் அனைத்து தேவர்களும் பவித்திரமாகின்றனர்.