கர்ப்ப ஸ்துதி (கருவில் உள்ள ஸ்ரீ கிருஷ்ணரை தேவர்கள் துதித்தல்) PDF

सत्यव्रतं सत्यपरं त्रिसत्यं सत्यस्य योनिं निहितं च सत्ये । सत्यस्य सत्यमृतसत्यनेत्रं सत्यात्मकं त्वां शरणं प्रपन्नाः ॥ २६ ॥

satya-vrataṃ satya-paraṃ tri-satyaṃ satyasya yoniṃ nihitaṃ ca satye | satyasya satyam ṛta-satya-netraṃ satyātmakaṃ tvāṃ śaraṇaṃ prapannāḥ || 26 ||

உன் சரணடைகிறோம், உன் இயல்பே சத்தியம் — என்றும் சத்தியநிஷ்டை உடையவன், பரம சத்தியம், இறந்த-நிகழ்-எதிர் காலங்களின் சத்தியம், அனைத்து சத்தியத்தின் மூலம், சத்தியத்தில் மறைந்திருப்பவன், சத்தியங்களின் சத்தியம், உன் கண் தவறா சத்தியம்.

एकायनोऽसौ द्विफलस्त्रिमूल- श्चतूरसः पञ्चविधः षडात्मा । सप्तत्वगष्टविटपो नवाक्षो दशच्छदी द्विखगो ह्यादिवृक्षः ॥ २७ ॥

ekāyano 'sau dvi-phalas tri-mūlaś catū-rasaḥ pañca-vidhaḥ ṣaḍ-ātmā | sapta-tvag aṣṭa-viṭapo navākṣo daśa-cchadī dvi-khago hy ādi-vṛkṣaḥ || 27 ||

இந்த ஆதி மரத்திற்கு (பிரபஞ்சம் / உயிர் உடல்) ஒரு ஆதாரம், இரண்டு கனிகள், மூன்று வேர்கள், நான்கு சாறுகள், ஐந்து வகை அறிவு, ஆறு இயல்புகள், ஏழு பட்டைகள், எட்டு கிளைகள், ஒன்பது பொந்துகள், பத்து இலைகள், அதில் கூடு கட்டிய இரண்டு பறவைகள் உள்ளன.

त्वमेक एवास्य सतः प्रसूति- स्त्वं सन्निधानं त्वमनुग्रहश्च । त्वन्मायया संवृतचेतसस्त्वां पश्यन्ति नाना न विपश्चितो ये ॥ २८ ॥

tvam eka evāsya sataḥ prasūtis tvaṃ sannidhānaṃ tvam anugrahaś ca | tvan-māyayā saṃvṛta-cetasas tvāṃ paśyanti nānā na vipaścito ye || 28 ||

இந்த வெளிப்பட்ட பிரபஞ்சத்திற்கு நீ ஒருவனே மூலம், நீயே அதன் பராமரிப்பு, நீயே அதன் ஒடுக்கம். உன் மாயையால் மனம் மறைக்கப்பட்டவர்கள் பல்வேறு வேற்றுமையைக் காண்கிறார்கள், உண்மை அறிஞர்கள் காண்பதில்லை.

बिभर्षि रूपाण्यवबोध आत्मा क्षेमाय लोकस्य चराचरस्य । सत्त्वोपपन्नानि सुखावहानि सतामभद्राणि मुहुः खलानाम् ॥ २९ ॥

bibharṣi rūpāṇy avabodha ātmā kṣemāya lokasya carācarasya | sattvopapannāni sukhāvahāni satām abhadrāṇi muhuḥ khalānām || 29 ||

ஓ தூய அறிவு வடிவே, அசைவன அசையாதன அனைத்து உலகின் நலனுக்காக நீ பல்வேறு வடிவங்களை ஏற்கிறாய் — சத்துவ நிறைந்த, இன்பம் தரும் வடிவங்கள், சாதுக்களுக்கு மங்கலம், ஆனால் தீயவர்களுக்கு மீண்டும் மீண்டும் அழிவு.

त्वय्यम्बुजाक्षाखिलसत्त्वधाम्नि समाधिनावेशितचेतसैके । त्वत्पादपोतेन महत्कृतेन कुर्वन्ति गोवत्सपदं भवाब्धिम् ॥ ३० ॥

tvayy ambujākṣākhila-sattva-dhāmni samādhināveśita-cetasaike | tvat-pāda-potena mahat-kṛtena kurvanti go-vatsa-padaṃ bhavābdhim || 30 ||

ஓ தாமரைக் கண்ணா, அனைத்து சத்துவத்தின் உறைவிடமே, சிலர் சமாதியில் உன்னில் மனம் நிலைநிறுத்தி, மகான்களால் போற்றப்பட்ட உன் திருவடித் தாமரை படகை ஆதரித்து, இந்த அகண்ட பிறவிக் கடலைக் கன்றுக்குட்டியின் குளம்படி போல (எளிதாக) கடக்கிறார்கள்.

स्वयं समुत्तीर्य सुदुस्तरं द्युमन् भवार्णवं भीममदभ्रसौहृदाः । भवत्पदाम्भोरुहनावमत्र ते निधाय याताः सदनुग्रहो भवान् ॥ ३१ ॥

svayaṃ samuttīrya sudustaraṃ dyuman bhavārṇavaṃ bhīmam adabhra-sauhṛdāḥ | bhavat-padāmbhoruha-nāvam atra te nidhāya yātāḥ sad-anugraho bhavān || 31 ||

ஓ சுயஒளியே, அந்த அளவற்ற கருணை கொண்ட பக்தர்கள் இந்த கடத்தற்கரிய, பயங்கர பிறவிக் கடலைத் தாமே கடந்து, இங்கே மற்றவர்களுக்காக உன் திருவடித் தாமரை படகை விட்டுச் செல்கிறார்கள் — ஏனெனில் நீ பக்தர்கள் மீது பரம அருளுடையவன்.

येऽन्येऽरविन्दाक्ष विमुक्तमानिन- स्त्वय्यस्तभावादविशुद्धबुद्धयः । आरुह्य कृच्छ्रेण परं पदं ततः पतन्त्यधोऽनादृतयुष्मदङ्घ्रयः ॥ ३२ ॥

ye 'nye 'ravindākṣa vimukta-māninas tvayy asta-bhāvād aviśuddha-buddhayaḥ | āruhya kṛcchreṇa paraṃ padaṃ tataḥ patanty adho 'nādṛta-yuṣmad-aṅghrayaḥ || 32 ||

ஓ தாமரைக் கண்ணா, தம்மை வீணாக முக்தர்கள் என எண்ணும் மற்றவர்கள் — உன்னிடம் பக்தி இன்மையால் புத்தி தூய்மையற்றவர்கள் — பெரும் முயற்சியால் பரம பதத்தை அடைந்தாலும், உன் திருவடிகளை அலட்சியம் செய்வதால் மீண்டும் கீழே வீழ்கிறார்கள்.

तथा न ते माधव तावकाः क्वचिद् भ्रश्यन्ति मार्गात्त्वयि बद्धसौहृदाः । त्वयाभिगुप्ता विचरन्ति निर्भया विनायकानीकपमूर्धसु प्रभो ॥ ३३ ॥

tathā na te mādhava tāvakāḥ kvacid bhraśyanti mārgāt tvayi baddha-sauhṛdāḥ | tvayābhiguptā vicaranti nirbhayā vināyakānīkapa-mūrdhasu prabho || 33 ||

ஆனால் உன் சொந்த பக்தர்கள், ஓ மாதவா, உன்னில் உறுதியான அன்பால் கட்டுண்டு, பாதையிலிருந்து எப்போதும் வீழ்வதில்லை; உன்னால் காக்கப்பட்டு, அனைத்து தடைகளின் தளபதிகளின் தலைகள் மீது அடியெடுத்து வைத்து அஞ்சாது சஞ்சரிக்கிறார்கள்.

सत्त्वं विशुद्धं श्रयते भवान् स्थितौ शरीरिणां श्रेयउपायनं वपुः । वेदक्रियायोगतपःसमाधिभि- स्तवार्हणं येन जनः समीहते ॥ ३४ ॥

sattvaṃ viśuddhaṃ śrayate bhavān sthitau śarīriṇāṃ śreya-upāyanaṃ vapuḥ | veda-kriyā-yoga-tapaḥ-samādhibhis tavārhaṇaṃ yena janaḥ samīhate || 34 ||

உலகங்களைப் பராமரிக்கும் செயலில் நீ விசுத்த சத்துவ வடிவை ஏற்கிறாய், இது உடல் கொண்டோருக்குப் பரம நன்மையை அளிக்கும் வடிவம் — அதை வேத கர்மம், யோகம், தவம், சமாதியால் வழிபட்டு மக்கள் தம் நலனுக்காக முயற்சிக்கிறார்கள்.

सत्त्वं न चेद्धातरिदं निजं भवेद् विज्ञानमज्ञानभिदापमार्जनम् । गुणप्रकाशैरनुमीयते भवान् प्रकाशते यस्य च येन वा गुणः ॥ ३५ ॥

sattvaṃ na ced dhātar idaṃ nijaṃ bhaved vijñānam ajñāna-bhidāpamārjanam | guṇa-prakāśair anumīyate bhavān prakāśate yasya ca yena vā guṇaḥ || 35 ||

ஓ படைப்பவனே, அறியாமை இருளைப் போக்கும் அறிவான உன் இந்த விசுத்த சத்துவ வடிவம் வெளிப்படாவிட்டால், உன் இருப்பு குணங்களின் செயல்களால் மட்டுமே ஊகிக்கப்படும்; ஏனெனில் எந்தக் குணத்தால் அனைத்தும் ஒளிர்கிறதோ அதே குணத்தால் நீ அறியப்படுகிறாய்.

न नामरूपे गुणजन्मकर्मभि- र्निरूपितव्ये तव तस्य साक्षिणः । मनोवचोभ्यामनुमेयवर्त्मनो देव क्रियायां प्रतियन्त्यथापि हि ॥ ३६ ॥

na nāma-rūpe guṇa-janma-karmabhir nirūpitavye tava tasya sākṣiṇaḥ | mano-vacobhyām anumeya-vartmano deva kriyāyāṃ pratiyanty athāpi hi || 36 ||

குணம், பிறப்பு, செயல்களால் வரையறுக்க முடியாத உன் நாம-ரூபத்தை சாதாரண வழியில் நிர்ணயிக்க முடியாது, ஏனெனில் நீ அவற்றுக்குச் சாட்சி, உன் பாதை மனம், வாக்கு (பக்தியால் நிறைந்த) வழியே மட்டுமே ஊகிக்கத்தக்கது; ஆயினும் உன் லீலைகளால் மக்கள் உன்னை அறிகிறார்கள்.

शृण्वन्गृणन्संस्मरयंश्च चिन्तयन् नामानि रूपाणि च मङ्गलानि ते । क्रियासु यस्त्वच्चरणारविन्दयो- राविष्टचेता न भवाय कल्पते ॥ ३७ ॥

śṛṇvan gṛṇan saṃsmarayaṃś ca cintayan nāmāni rūpāṇi ca maṅgalāni te | kriyāsu yas tvac-caraṇāravindayor āviṣṭa-cetā na bhavāya kalpate || 37 ||

எந்தச் செயலில் ஈடுபட்டாலும், உன் மங்கல நாம-ரூபங்களைக் கேட்டு, பாடி, நினைத்து, தியானித்து உன் திருவடித் தாமரைகளில் மனம் ஆழ்ந்தவன் இனி பிறவிக்கு உரியவன் அல்லன்.

दिष्ट्या हरेऽस्या भवतः पदो भुवो भारोऽपनीतस्तव जन्मनेशितुः । दिष्ट्याङ्कितां त्वत्पदकैः सुशोभनै- र्द्रक्ष्याम गां द्यां च तवानुकम्पिताम् ॥ ३८ ॥

diṣṭyā hare 'syā bhavataḥ pado bhuvo bhāro 'panītas tava janmaneśituḥ | diṣṭyāṅkitāṃ tvat-padakaiḥ suśobhanair drakṣyāma gāṃ dyāṃ ca tavānukampitām || 38 ||

ஓ ஹரியே, நல்வாய்ப்பால் இந்த பூமியின் சுமை இப்போது அதன் இறைவனாக உன் பிறப்பால் நீக்கப்பட்டது; நல்வாய்ப்பால் உன் திருவடிகளின் மங்கல அடையாளங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, உன் கருணையால் ஒளிரும் இந்த பூமியையும், வானத்தையும் நாங்கள் காண்போம்.

न तेऽभवस्येश भवस्य कारणं विना विनोदं बत तर्कयामहे । भवो निरोधः स्थितिरप्यविद्यया कृता यतस्त्वय्यभयाश्रयात्मनि ॥ ३९ ॥

na te 'bhavasyeśa bhavasya kāraṇaṃ vinā vinodaṃ bata tarkayāmahe | bhavo nirodhaḥ sthitir apy avidyayā kṛtā yatas tvayy abhayāśrayātmani || 39 ||

ஓ இறைவா, பிறப்பற்ற உன் அவதாரத்திற்கு உன் தெய்வீக விளையாட்டைத் தவிர வேறு காரணம் நாங்கள் கருத முடியவில்லை; ஏனெனில் படைப்பு, அழிவு, நிலைபேறு அவித்தையால் நிகழ்ந்தாலும், அவை அபய ஆதாரமான உன்னிலேயே நிலைபெற்றுள்ளன.

मत्स्याश्वकच्छपनृसिंहवराहहंस- राजन्यविप्रविबुधेषु कृतावतारः । त्वं पासि नस्त्रिभुवनं च यथाधुनेश भारं भुवो हर यदूत्तम वन्दनं ते ॥ ४० ॥

matsyāśva-kacchapa-nṛsiṃha-varāha-haṃsa- rājanya-vipra-vibudheṣu kṛtāvatāraḥ | tvaṃ pāsi nas tri-bhuvanaṃ ca yathādhuneśa bhāraṃ bhuvo hara yadūttama vandanaṃ te || 40 ||

மீன், குதிரை, ஆமை, நரசிம்மம், வராகம், அன்னம் வடிவில், அரசர்கள், அந்தணர்கள், தேவர்களிடையே அவதரிக்கும் ஓ இறைவா! இப்போது நீ எங்களையும், மூவுலகையும் காப்பது போல, ஓ யதுக்களின் சிறந்தவனே, பூமியின் சுமையை நீக்குக. உனக்கு எங்கள் வணக்கம்.

दिष्ट्याम्ब ते कुक्षिगतः परः पुमा- नंशेन साक्षाद्भगवान् भवाय नः । माभूद्भयं भोजपतेर्मुमूर्षो- र्गोप्ता यदूनां भविता तवात्मजः ॥ ४१ ॥

diṣṭyāmba te kukṣi-gataḥ paraḥ pumān aṃśena sākṣād bhagavān bhavāya naḥ | mābhūd bhayaṃ bhoja-pater mumūrṣor goptā yadūnāṃ bhavitā tavātmajaḥ || 41 ||

ஓ தாயே தேவகி, நல்வாய்ப்பால் சாட்சாத் பரம புருஷனான இறைவன் தன் முழு வடிவில் நம் நலனுக்காக உன் கருவில் நுழைந்தான். மரண நிலையிலுள்ள போஜராஜன் (கம்சன்) குறித்து சிறிதும் அஞ்சாதே — உன் மகன் யது வம்சத்தின் காவலன் ஆவான்.