கோபிகா கீதம் PDF

गोप्य ऊचुः - जयति तेऽधिकं जन्मना व्रजः श्रयत इन्दिरा शश्वदत्र हि । दयित दृश्यतां दिक्षु तावका- स्त्वयि धृतासवस्त्वां विचिन्वते ॥

gopya ūcuḥ - jayati te'dhikaṃ janmanā vrajaḥ śrayata indirā śaśvad-atra hi | dayita dṛśyatāṃ dikṣu tāvakās- tvayi dhṛtāsavas-tvāṃ vicinvate ||

கோபியர் கூறினர் — நீ பிறந்ததால் வ்ரஜ பூமி அனைத்திலும் மேலாக மகிமைப்பட்டது, அதனாலேயே இங்கு இந்திரை (லட்சுமி) என்றும் வசிக்கிறாள். ஓ அன்பனே! எங்கள்மீது பார்வை செலுத்து — நாங்கள் உன்னுடையவர்கள், எங்கள் உயிரை உன்னிடமே வைத்து ஒவ்வொரு திசையிலும் உன்னைத் தேடுகிறோம்.

शरदुदाशये साधुजातस- त्सरसिजोदरश्रीमुषा दृशा । सुरतनाथ तेऽशुल्कदासिका वरद निघ्नतो नेह किं वधः ॥

śarad-udāśaye sādhu-jāta-sat- sarasijodara-śrī-muṣā dṛśā | surata-nātha te'śulka-dāsikā varada nighnato neha kiṃ vadhaḥ ||

ஓ எங்கள் காதலின் நாதனே! சரத் காலக் குளத்தில் மலர்ந்த சிறந்த தாமரையின் கருவின் அழகைக் கவரும் உன் கடைக்கண்ணால் நீ எங்களைக் காயப்படுத்துகிறாய். நாங்கள் உன் விலையின்றி வாங்கப்பட்ட அடிமைப் பெண்களே — ஓ வரமளிப்பவனே! இவ்வாறு எங்களைக் கொல்வது கொலையன்றோ?

विषजलाप्ययाद्व्यालराक्षसा- द्वर्षमारुताद्वैद्युतानलात् । वृषमयात्मजाद्विश्वतोभया- दृषभ ते वयं रक्षिता मुहुः ॥

viṣa-jalāpyayād-vyāla-rākṣasād- varṣa-mārutād-vaidyutānalāt | vṛṣa-mayātmajād-viśvato-bhayād- ṛṣabha te vayaṃ rakṣitā muhuḥ ||

ஓ ஆண்களில் சிறந்தவனே! நீ மீண்டும் மீண்டும் எங்களைக் காத்தாய் — யமுனையின் விஷ நீரிலிருந்து, காளிய சர்ப்பம் மற்றும் அரக்கர்களிடமிருந்து (அக, பக முதலியோர்), இந்திரனின் கொடிய மழை-புயல் மற்றும் மின்னல்-தீயிலிருந்து, விருஷபாசுரன் மற்றும் மயனின் மகனிடமிருந்து (வ்யோமாசுரன்) — உலகின் அனைத்து அச்சங்களிலிருந்தும்.

न खलु गोपिकानन्दनो भवा- नखिलदेहिनामन्तरात्मदृक् । विखनसार्थितो विश्वगुप्तये सख उदेयिवान्सात्वतां कुले ॥

na khalu gopikā-nandano bhavān- akhila-dehinām-antarātma-dṛk | vikhanasārthito viśva-guptaye sakha udeyivān-sātvatāṃ kule ||

ஓ தோழனே! நீ உண்மையில் வெறும் கோபிகையின் (யசோதையின்) மகன் அல்ல; நீ அனைத்து உடலுயிர்களின் அந்தராத்ம சாட்சி. பிரம்மனின் பிரார்த்தனையால் நீ உலகைக் காக்க சாத்வத குலத்தில் அவதரித்தாய்.

विरचिताभयं वृष्णिधूर्य ते चरणमीयुषां संसृतेर्भयात् । करसरोरुहं कान्त कामदं शिरसि धेहि नः श्रीकरग्रहम् ॥

viracitābhayaṃ vṛṣṇi-dhūrya te caraṇam-īyuṣāṃ saṃsṛter-bhayāt | kara-saroruhaṃ kānta kāma-daṃ śirasi dhehi naḥ śrī-kara-graham ||

ஓ விருஷ்ணி குலத் தலைவனே! உலக அச்சத்தால் உன் திருவடிகளில் சரணடைவோர்க்கு உன் கைத்தாமரை அபயத்தையும் அனைத்து விருப்பங்களையும் அளிக்கிறது — ஸ்ரீயின் (லட்சுமியின்) கைப்பிடித்த அதே கை. ஓ அன்பனே! அந்தக் கையை எங்கள் தலைமீது வை.

व्रजजनार्तिहन्वीर योषितां निजजनस्मयध्वंसनस्मित । भज सखे भवत्किङ्करीः स्म नो जलरुहाननं चारु दर्शय ॥

vraja-janārti-han-vīra yoṣitāṃ nija-jana-smaya-dhvaṃsana-smita | bhaja sakhe bhavat-kiṅkarīḥ sma no jala-ruhānanaṃ cāru darśaya ||

ஓ வ்ரஜவாசிகளின் துயரைப் போக்கும் வீரனே! ஓ உன் பக்தர்களின் கர்வத்தை அழிக்கும் புன்னகை உடையவனே! ஓ தோழனே! உன் அடிமைப் பெண்களாகிய எங்களை ஏற்று உன் அழகிய தாமரை முகத்தைக் காட்டு.

प्रणतदेहिनां पापकर्शनं तृणचरानुगं श्रीनिकेतनम् । फणिफणार्पितं ते पदाम्बुजं कृणु कुचेषु नः कृन्धि हृच्छयम् ॥

praṇata-dehināṃ pāpa-karśanaṃ tṛṇa-carānugaṃ śrī-niketanam | phaṇi-phaṇārpitaṃ te padāmbujaṃ kṛṇu kuceṣu naḥ kṛndhi hṛc-chayam ||

உன் திருவடித் தாமரைகள் சரணடைந்த உயிர்களின் பாவங்களை அழிக்கின்றன, பசுக்களைப் பின்தொடர்ந்து மேய்ச்சல் நிலங்களில் நடக்கின்றன, லட்சுமியின் உறைவிடம், காளியனின் படங்களின்மீது வைக்கப்பட்டன — அந்தத் திருவடிகளை எங்கள் மார்பின்மீது வைத்து எங்கள் இதயத்தின் காமத் தீயை அழித்துவிடு.

मधुरया गिरा वल्गुवाक्यया बुधमनोज्ञया पुष्करेक्षण । विधिकरीरिमा वीर मुह्यती- रधरसीधुनाप्याययस्व नः ॥

madhurayā girā valgu-vākyayā budha-manojñayā puṣkarekṣaṇa | vidhi-karīr-imā vīra muhyatīr- adhara-sīdhunāpyāyayasva naḥ ||

ஓ தாமரைக் கண்ணனே! அறிஞர்களின் மனத்தையும் மயக்கும் உன் இனிய குரலும் அழகிய சொற்களும் எங்களை மயக்குகின்றன. ஓ வீரனே! உன் இதழ்களின் அமுதத்தால் உன் இந்த அடிமைப் பெண்களை உயிர்ப்பி.

तव कथामृतं तप्तजीवनं कविभिरीडितं कल्मषापहम् । श्रवणमङ्गलं श्रीमदाततं भुवि गृणन्ति ते भूरिदा जनाः ॥

tava kathāmṛtaṃ tapta-jīvanaṃ kavibhir-īḍitaṃ kalmaṣāpaham | śravaṇa-maṅgalaṃ śrīmad-ātataṃ bhuvi gṛṇanti te bhūri-dā janāḥ ||

உன் கதையின் அமுதம் உலகத் துன்பத்தால் வெந்த உயிர்களுக்கு உயிரே; இதைக் கவிஞர்கள் பாடுகின்றனர், இது அனைத்துப் பாவங்களையும் போக்குகிறது, கேட்பதற்கு மங்கலமானது, ஸ்ரீ நிறைந்தது. இந்தக் கதைகளை நிலத்தில் பரப்புவோரே மிக உயர்ந்த தானசீலர்கள்.

प्रहसितं प्रिय प्रेमवीक्षणं विहरणं च ते ध्यानमङ्गलम् । रहसि संविदो या हृदिस्पृशः कुहक नो मनः क्षोभयन्ति हि ॥

prahasitaṃ priya prema-vīkṣaṇaṃ viharaṇaṃ ca te dhyāna-maṅgalam | rahasi saṃvido yā hṛdi-spṛśaḥ kuhaka no manaḥ kṣobhayanti hi ||

ஓ அன்பனே! உன் புன்னகை, அன்பு நிறைந்த பார்வை மற்றும் உன் லீலைகள் — இவற்றின் தியானம் மங்கலமானது; தனிமையில் இதயத்தைத் தொட்ட அந்த ரகசிய மொழிகள் எங்கள் மனத்தைக் கலக்குகின்றன, ஓ வஞ்சகனே!