கோவிந்த தாமோதர ஸ்தோத்திரம் PDF

अग्रे कुरूणामथ पाण्डवानां दुःशासनेनाहृतवस्त्रकेशा। कृष्णा तदाक्रोशदनन्यनाथा गोविन्द दामोदर माधवेति॥

agre kurūṇām atha pāṇḍavānāṃ duḥśāsanenāhṛta-vastra-keśā | kṛṣṇā tadākrośad ananya-nāthā govinda dāmodara mādhaveti ||

கௌரவர்கள், பாண்டவர்களின் சபையில் துச்சாசனன் திரௌபதியின் ஆடையையும் கூந்தலையும் இழுத்தபோது, வேறு புகலிடமற்ற திரௌபதி கதறினாள் — 'கோவிந்த! தாமோதர! மாதவ!'

श्रीकृष्ण विष्णो मधुकैटभारे भक्तानुकम्पिन् भगवन् मुरारे। त्रायस्व मां केशव लोकनाथ गोविन्द दामोदर माधवेति॥

śrī-kṛṣṇa viṣṇo madhu-kaiṭabhāre bhaktānukampin bhagavan murāre | trāyasva māṃ keśava loka-nātha govinda dāmodara mādhaveti ||

'ஓ ஸ்ரீகிருஷ்ணா! ஓ விஷ்ணுவே! ஓ மது-கைடப விரோதியே! ஓ பக்தவத்சலா! ஓ பகவானே! ஓ முராரியே! என்னைக் காப்பாற்று, ஓ கேசவா, அனைத்து உலகங்களின் நாதனே — கோவிந்த, தாமோதர, மாதவ!'

विक्रेतुकामा किल गोपकन्या मुरारिपादार्पितचित्तवृत्तिः। दध्यादिकं मोहवशादवोचद् गोविन्द दामोदर माधवेति॥

vikretu-kāmā kila gopa-kanyā murāri-pādārpita-citta-vṛttiḥ | dadhy-ādikaṃ moha-vaśād avocad govinda dāmodara mādhaveti ||

ஒரு கோபகன்னி, தயிர் முதலியன விற்க விரும்பி, அவள் மனம் முராரியின் பாதங்களில் லயித்து; காதல்-மயக்கத்தில் தன் சரக்குக்குப் பதிலாகக் கூவினாள் — 'கோவிந்த! தாமோதர! மாதவ!'

उलूखले सम्भृततण्डुलांश्च सङ्घट्टयन्त्यो मुसलैः प्रमुग्धाः। गायन्ति गोप्यो जनितानुरागा गोविन्द दामोदर माधवेति॥

ulūkhale sambhṛta-taṇḍulāṃś ca saṅghaṭṭayantyo musalaiḥ pramugdhāḥ | gāyanti gopyo janitānurāgā govinda dāmodara mādhaveti ||

உரலில் சேர்த்த அரிசியை உலக்கையால் இடிக்கும் மயங்கிய கோபியர் அன்போடு பாடுகிறார்கள் — 'கோவிந்த! தாமோதர! மாதவ!'

काचित्करांभोजपुटे निषण्णं क्रीडाशुकं किंशुकरक्ततुण्डम्। अध्यापयामास सरोरुहाक्षी गोविन्द दामोदर माधवेति॥

kācit karāmbhoja-puṭe niṣaṇṇaṃ krīḍā-śukaṃ kiṃśuka-rakta-tuṇḍam | adhyāpayām āsa saroruhākṣī govinda dāmodara mādhaveti ||

ஒரு தாமரைக்கண்ணி தன் கைத்தாமரைகளில் அமர்ந்த, முள்முருங்கைப் பூப்போல் சிவந்த அலகுடைய விளையாட்டுக் கிளிக்கு இதையே கற்பித்தாள் — 'கோவிந்த! தாமோதர! மாதவ!'

गृहे गृहे गोपवधूसमूहः प्रतिक्षणं पिञ्जरसारिकाणाम्। स्खलद्गिरं वाचयितुं प्रवृत्तो गोविन्द दामोदर माधवेति॥

gṛhe gṛhe gopa-vadhū-samūhaḥ prati-kṣaṇaṃ piñjara-sārikāṇām | skhalad-giraṃ vācayituṃ pravṛtto govinda dāmodara mādhaveti ||

இல்லந்தோறும் கோபியரின் கூட்டம் ஒவ்வொரு கணமும் தம் கூண்டுக் கிளிகளுக்குத் தடுமாறிய சொல்லில் இதையே சொல்லக் கற்பிப்பதில் ஈடுபடுகிறது — 'கோவிந்த! தாமோதர! மாதவ!'

जिह्वे रसज्ञे मधुरप्रिया त्वं सत्यं हितं त्वां परमं वदामि। आवर्णयेथा मधुराक्षराणि गोविन्द दामोदर माधवेति॥

jihve rasa-jñe madhura-priyā tvaṃ satyaṃ hitaṃ tvāṃ paramaṃ vadāmi | āvarṇayethā madhurākṣarāṇi govinda dāmodara mādhaveti ||

ஓ சுவையறிந்த நாவே! நீ இனிமையை விரும்புகிறாய்; உனக்கு உண்மையான, பரம நன்மையான சொல்லைச் சொல்கிறேன் — இந்த இனிய எழுத்துக்களை மீண்டும் மீண்டும் உச்சரி — 'கோவிந்த! தாமோதர! மாதவ!'

सुखावसाने त्विदमेव सारं दुःखावसाने त्विदमेव गेयम्। देहावसाने त्विदमेव जाप्यं गोविन्द दामोदर माधवेति॥

sukhāvasāne tv idam eva sāraṃ duḥkhāvasāne tv idam eva geyam | dehāvasāne tv idam eva jāpyaṃ govinda dāmodara mādhaveti ||

சுகத்தின் முடிவில் இதுவே சாரம், துக்கத்தின் முடிவில் இதுவே பாடத்தக்கது, உடலின் முடிவில் (மரணத்தில்) இதுவே ஜபிக்கத்தக்கது — 'கோவிந்த! தாமோதர! மாதவ!'