புருஷ ஸூக்தம் PDF

हरिः ॐ सहस्रशीर्षा पुरुषः सहस्राक्षः सहस्रपात् । स भूमिꣳ सर्वत स्पृत्वाऽत्यतिष्ठद्दशाङ्गुलम् ॥

Harih Om sahasrashirsha purushah sahasrakshah sahasrapat Sa bhumiꣳ sarvata spritvatyatishthaddashangulam

விராட் புருஷருக்கு ஆயிரம் தலைகள், ஆயிரம் கண்கள், ஆயிரம் கால்கள் உள்ளன; அவர் முழுப் பூமியையும் எல்லாப் பக்கங்களிலும் வியாபித்து, அதைவிட பத்து விரல் அளவு முன்னோக்கி நீண்டுள்ளார்.

पुरुष एवेदꣳ सर्वं यद्भूतं यच्च भाव्यम् । उतामृतत्वस्येशानो यदन्नेनातिरोहति ॥

Purusha evedaꣳ sarvam yadbhutam yachcha bhavyam Utamritatvasyeshano yadannenatirohati

இவை அனைத்தும் புருஷரே — நடந்தது அனைத்தும், நடக்கப்போவது அனைத்தும்; அவர் அமரத்துவத்தின் இறைவன், உணவின் (யாகத்தின்) மூலம் மேலும் பெரியவராகிறார்.

एतावानस्य महिमातो ज्यायाँश्च पूरुषः । पादोऽस्य विश्वा भूतानि त्रिपादस्यामृतं दिवि ॥

Etavanasya mahimato jyayanshcha purushah Padosya vishva bhutani tripadasyamritam divi

இது அவரது மகிமை, புருஷர் இதைவிட இன்னும் பெரியவர்; அனைத்து உயிர்களும் அவரில் கால் பங்கே, மூன்று பங்குகள் வானில் அமரமாக உள்ளன.

त्रिपादूर्ध्व उदैत्पुरुषः पादोऽस्येहाभवत् पुनः । ततो विष्वङ् व्यक्रामत्साशनानशने अभि ॥

Tripadurdhva udaitpurushah padosyehabhavat punah Tato vishvan vyakramatsashananashane abhi

மூன்று பங்குகளுடன் புருஷர் மேலே எழுந்தார்; அவரில் ஒரு பங்கு மீண்டும் இங்கே தோன்றியது; அங்கிருந்து அவர் உண்பவை, உண்ணாதவை அனைத்திலும் எல்லாப் பக்கமும் பரவினார்.

ततो विराडजायत विराजो अधि पूरुषः । स जातो अत्यरिच्यत पश्चाद्भूमिमथो पुरः ॥

Tato viradajayata virajo adhi purushah Sa jato atyarichyata pashchadbhumimatho purah

அவரிலிருந்து விராட் (விசுவரூபம்) பிறந்தது, விராட்டிலிருந்து புருஷர் (சமஷ்டி-புருஷர்); பிறந்து அவர் பூமியைவிட முன்னும் பின்னும் விரிந்தார்.

तस्माद्यज्ञात् सर्वहुतः सम्भृतं पृषदाज्यम् । पशूँस्ताँश्चक्रे वायव्यानारण्या ग्राम्याश्च ये ॥

Tasmadyajnat sarvahutah sambhritam prishadajyam Pashunstanshchakre vayavyanaranya gramyashcha ye

அந்த சர்வஹுத யாகத்திலிருந்து தயிரும் நெய்யும் சேர்க்கப்பட்டன; அதிலிருந்து அவர் காற்று, காடு, கிராமத்து விலங்குகளை உருவாக்கினார்.

तस्माद्यज्ञात् सर्वहुतः ऋचः सामानि जज्ञिरे । छन्दाꣳसि जज्ञिरे तस्माद्यजुस्तस्मादजायत ॥

Tasmadyajnat sarvahutah richah samani jajnire Chhandaꣳsi jajnire tasmadyajustasmadajayata

அந்த சர்வஹுத யாகத்திலிருந்து ருக், சாம மந்திரங்கள் பிறந்தன; அதிலிருந்து சந்தங்கள் பிறந்தன, அதிலிருந்து யஜுஸ் பிறந்தது.

तस्मादश्वा अजायन्त ये के चोभयादतः । गावो ह जज्ञिरे तस्मात्तस्माज्जाता अजावयः ॥

Tasmadashva ajayanta ye ke chobhayadatah Gavo ha jajnire tasmattasmajjata ajavayah

அதிலிருந்து குதிரைகள் பிறந்தன, இரண்டு வரிசைப் பற்களுள்ள உயிர்கள் அனைத்தும்; அதிலிருந்து பசுக்கள் பிறந்தன, அதிலிருந்து ஆடுகளும் செம்மறிகளும்.

तं यज्ञं बर्हिषि प्रौक्षन् पुरुषं जातमग्रतः । तेन देवा अयजन्त साध्या ऋषयश्च ये ॥

Tam yajnam barhishi praukshan purusham jatamagratah Tena deva ayajanta sadhya rishayashcha ye

ஆதியில் பிறந்த அந்தப் புருஷரை தேவர்கள் புனித தர்ப்பையின் மீது யாகமாக அபிஷேகித்தனர்; அவருடன் தேவர்களும், சாத்தியர்களும், முனிவர்களும் யாகம் செய்தனர்.

यत्पुरुषं व्यदधुः कतिधा व्यकल्पयन् । मुखं किमस्यासीत् किं बाहू किमूरू पादा उच्येते ॥

Yatpurusham vyadadhuh katidha vyakalpayan Mukham kimasyasit kim bahu kimuru pada uchyete

அவர்கள் புருஷரைப் பகிர்ந்தபோது, அவரை எத்தனை பாகங்களாகப் பிரித்தனர்? அவரது முகம் என்னவாயிற்று, புயங்கள் என்ன, தொடைகள், கால்கள் என்னவாயின?

ब्राह्मणोऽस्य मुखमासीद्बाहू राजन्यः कृतः । ऊरू तदस्य यद्वैश्यः पद्भ्याꣳ शूद्रो अजायत ॥

Brahmanosya mukhamasidbahu rajanyah kritah Uru tadasya yadvaishyah padbhyaꣳ shudro ajayata

பிராமணர் அவரது முகமானார்; ராஜன்யர் (க்ஷத்திரியர்) அவரது புயங்களானார்; அவரது தொடைகள் வைசியரானது; அவரது கால்களிலிருந்து சூத்திரர் பிறந்தார்.

चन्द्रमा मनसो जातश्चक्षोः सूर्यो अजायत । श्रोत्राद्वायुश्च प्राणश्च मुखादग्निरजायत ॥

Chandrama manaso jatashchakshoh suryo ajayata Shrotradvayushcha pranashcha mukhadagnirajayata

அவரது மனத்திலிருந்து சந்திரன் பிறந்தான்; அவரது கண்ணிலிருந்து சூரியன் வந்தான்; அவரது முகத்திலிருந்து இந்திரனும் அக்னியும் வந்தனர்; அவரது மூச்சிலிருந்து வாயு பிறந்தது.

नाभ्या आसीदन्तरिक्षꣳ शीर्ष्णो द्यौः समवर्तत । पद्भ्यां भूमिर्दिशः श्रोत्रात्तथा लोकाँऽकल्पयन् ॥

Nabhya asidantarikshaꣳ shirshno dyauh samavartata Padbhyam bhumirdishah shrotrattatha lokankalpayan

அவரது நாபியிலிருந்து அந்தரிக்ஷம் தோன்றியது; அவரது தலையிலிருந்து வானம் வளர்ந்தது; அவரது கால்களிலிருந்து பூமி, அவரது காதிலிருந்து திசைகள் — இவ்வாறு அவர்கள் உலகங்களை உருவாக்கினர்.

यत्पुरुषेण हविषा देवा यज्ञमतन्वत । वसन्तोऽस्यासीदाज्यं ग्रीष्म इध्मः शरद्धविः ॥

Yatpurushena havisha deva yajnamatanvata Vasantosyasidajyam grishma idhmah sharaddhavih

தேவர்கள் புருஷரை ஆகுதியாக்கி யாகத்தை விரித்தபோது — வசந்தம் அதன் நெய், கோடை அதன் விறகு, கூதிர்காலம் அதன் ஆகுதி ஆயிற்று.

सप्तास्यासन् परिधयस्त्रिः सप्त समिधः कृताः । देवा यद्यज्ञं तन्वाना अबध्नन् पुरुषं पशुम् ॥

Saptasyasan paridhayastrih sapta samidhah kritah Deva yadyajnam tanvana abadhnan purusham pashum

ஏழு அதன் சுற்றுவேலிகள்; மூன்று மடங்கு ஏழு சமித்துகள் செய்யப்பட்டன, தேவர்கள் யாகம் செய்து புருஷரைப் பலிப்பிராணியாகக் கட்டியபோது.

यज्ञेन यज्ञमयजन्त देवास्तानि धर्माणि प्रथमान्यासन् । ते ह नाकं महिमानः सचन्त यत्र पूर्वे साध्याः सन्ति देवाः ॥

Yajnena yajnamayajanta devastani dharmani prathamanyasan Te ha nakam mahimanah sachanta yatra purve sadhyah santi devah

யாகத்தின் மூலம் தேவர்கள் யாகசொரூபரை (புருஷரை) வழிபட்டனர்; இவையே முதல் தர்மங்கள் (விதிகள்). இந்த மகா சக்திகள், பழமையான சாத்தியர்களும் தேவர்களும் வாழும் வானத்தை அடைந்தன.