ഭജ ഗോവിന്ദം — Complete Lyrics
भज गोविन्दम्
Sanskrit text with English transliteration and translation
Verse 1
भज गोविन्दं भज गोविन्दं गोविन्दं भज मूढमते ।
सम्प्राप्ते सन्निहिते काले नहि नहि रक्षति डुकृञ्करणे ॥
Bhaja govindam bhaja govindam govindam bhaja mudhamate
Samprapte sannihite kale nahi nahi rakshati dukrinkarane
ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഓ മൂഢ മനസ്സേ! മരണകാലം അടുക്കുമ്പോൾ, വ്യാകരണ നിയമങ്ങൾ (ഡുകൃഞ്കരണേ) നിന്നെ അൽപവും രക്ഷിക്കില്ല.
Verse 2
मूढ जहीहि धनागमतृष्णां कुरु सद्बुद्धिं मनसि वितृष्णाम् ।
यल्लभसे निजकर्मोपात्तं वित्तं तेन विनोदय चित्तम् ॥
Mudha jahihi dhanagamatrishnam kuru sadbuddhim manasi vitrishnam
Yallabhase nijakarmopattam vittam tena vinodaya chittam
ഓ മൂഢാ, ധനം സമ്പാദിക്കാനുള്ള തൃഷ്ണ ഉപേക്ഷിക്കൂ; മനസ്സിൽ തൃഷ്ണയറ്റ സദ്ബുദ്ധി വളർത്തൂ. നിന്റെ സ്വകർമത്താൽ കിട്ടുന്നതുകൊണ്ടുതന്നെ നിന്റെ ചിത്തത്തെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തൂ.
Verse 3
नारीस्तनभर नाभीदेशं दृष्ट्वा मा गा मोहावेशम् ।
एतन्मांसवसादिविकारं मनसि विचिन्तय वारं वारम् ॥
Naristanabhara nabhidesham drishtva ma ga mohavesham
Etanmamsavasadivikaram manasi vichintaya varam varam
സ്ത്രീ ശരീരം കണ്ട് മോഹത്തിലും ആവേശത്തിലും വീഴരുത്; ഇത് മാംസം, കൊഴുപ്പ് മുതലായവയുടെ വികാരം മാത്രമാണെന്ന് വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിൽ ചിന്തിക്കൂ.
Verse 4
नलिनीदल गतजलमतितरलं तद्वज्जीवितमतिशय चपलम् ।
विद्धि व्याध्यभिमानग्रस्तं लोकं शोकहतं च समस्तम् ॥
Nalinidala gatajalamatitaralam tadvajjivitamatishaya chapalam
Viddhi vyadhyabhimanagrastam lokam shokahatam cha samastam
താമരയിലയിൽ വിറയ്ക്കുന്ന ജലബിന്ദുപോലെ ജീവിതം അത്യന്തം ചഞ്ചലമാണ്. ഈ ലോകം മുഴുവൻ രോഗം, അഭിമാനം, ശോകം എന്നിവയാൽ പീഡിതമാണെന്നറിയൂ.
Verse 5
यावद्वित्तोपार्जनसक्तः तावन्निजपरिवारो रक्तः ।
पश्चाज्जीवति जर्जरदेहे वार्तां कोऽपि न पृच्छति गेहे ॥
Yavadvittoparjanasaktah tavannijaparivaro raktah
Pashchajjivati jarjaradehe vartam kopi na prichchhati gehe
നീ ധനം സമ്പാദിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്തോളം മാത്രമേ നിന്റെ കുടുംബം നിന്നോട് സ്നേഹം കാട്ടൂ; പിന്നീട് ദേഹം ജീർണിക്കുമ്പോൾ വീട്ടിൽ ആരും നിന്റെ കുശലംപോലും അന്വേഷിക്കില്ല.
Verse 6
यावत्पवनो निवसति देहे तावत्पृच्छति कुशलं गेहे ।
गतवति वायौ देहापाये भार्या बिभ्यति तस्मिन्काये ॥
Yavatpavano nivasati dehe tavatprichchhati kushalam gehe
Gatavati vayau dehapaye bharya bibhyati tasminkaye
ദേഹത്തിൽ പ്രാണനുള്ളിടത്തോളം മാത്രമേ വീട്ടുകാർ നിന്റെ ക്ഷേമം അന്വേഷിക്കൂ; പ്രാണൻ പോയി ദേഹം വീണാൽ, ആ ശവത്തെ ഭാര്യപോലും ഭയക്കുന്നു.
Verse 7
बालस्तावत्क्रीडासक्तः तरुणस्तावत्तरुणीसक्तः ।
वृद्धस्तावच्चिन्तासक्तः परमे ब्रह्मणि कोऽपि न सक्तः ॥
Balastavatkridasaktah tarunastavattarunisaktah
Vriddhastavachchintasaktah parame brahmani kopi na saktah
ബാലൻ കളിയിലും, യുവാവ് തന്റെ പ്രിയയിലും, വൃദ്ധൻ ചിന്തയിലും മുഴുകിയിരിക്കുന്നു — എന്നാൽ പരബ്രഹ്മത്തിൽ അയ്യോ ആരും മുഴുകുന്നില്ല.
Verse 8
का ते कान्ता कस्ते पुत्रः संसारोऽयमतीव विचित्रः ।
कस्य त्वं कः कुत आयातः तत्त्वं चिन्तय तदिह भ्रातः ॥
Ka te kanta kaste putrah samsaroyamativa vichitrah
Kasya tvam kah kuta ayatah tattvam chintaya tadiha bhratah
നിന്റെ ഭാര്യ ആര്? നിന്റെ മകൻ ആര്? ഈ സംസാരം അത്യന്തം വിചിത്രമാണ്. നീ ആരുടേതാണ്? എവിടെനിന്ന് വന്നു? ഓ സഹോദരാ, ആ തത്ത്വം ഇവിടെ ചിന്തിക്കൂ.
Verse 9
सत्सङ्गत्वे निस्सङ्गत्वं निस्सङ्गत्वे निर्मोहत्वम् ।
निर्मोहत्वे निश्चलतत्त्वं निश्चलतत्त्वे जीवन्मुक्तिः ॥
Satsangatve nissangatvam nissangatve nirmohatvam
Nirmohatve nishchalatattvam nishchalatattve jivanmuktih
സത്സംഗത്താൽ നിസ്സംഗത്വം; നിസ്സംഗത്വത്താൽ നിർമോഹത്വം; നിർമോഹത്വത്താൽ നിശ്ചല തത്ത്വം; നിശ്ചല തത്ത്വത്താൽ ജീവന്മുക്തി ലഭിക്കുന്നു.
Verse 10
वयसि गते कः कामविकारः शुष्के नीरे कः कासारः ।
क्षीणे वित्ते कः परिवारः ज्ञाते तत्त्वे कः संसारः ॥
Vayasi gate kah kamavikarah shushke nire kah kasarah
Kshine vitte kah parivarah jnate tattve kah samsarah
യൗവനം കഴിഞ്ഞാൽ കാമവികാരം എവിടെ? ജലം വറ്റിയാൽ തടാകം എവിടെ? ധനം ക്ഷയിച്ചാൽ കുടുംബം എവിടെ? തത്ത്വം അറിഞ്ഞാൽ സംസാരം എവിടെ?
Verse 11
मा कुरु धन यौवन गर्वं हरति निमेषात्कालः सर्वम् ।
मायामयमिदमखिलं हित्वा ब्रह्मपदं त्वं प्रविश विदित्वा ॥
Ma kuru dhana yauvana garvam harati nimeshatkalah sarvam
Mayamayamidamakhilam hitva brahmapadam tvam pravisha viditva
ധനം, ജനം, യൗവനം എന്നിവയിൽ ഗർവിക്കരുത്; കാലം ക്ഷണത്തിൽ ഇവയെല്ലാം അപഹരിക്കുന്നു. ഈ മായാമയ ജഗത്ത് മുഴുവൻ ത്യജിച്ച്, ബ്രഹ്മപദം അറിഞ്ഞ് അതിൽ പ്രവേശിക്കൂ.
Verse 12
दिनयामिन्यौ सायं प्रातः शिशिरवसन्तौ पुनरायातः ।
कालः क्रीडति गच्छत्यायुः तदपि न मुञ्चत्याशावायुः ॥
Dinayaminyau sayam pratah shishiravasantau punarayatah
Kalah kridati gachchhatyayuh tadapi na munchatyashavayuh
പകൽ-രാത്രി, സന്ധ്യ-പ്രഭാതം, ശിശിരം-വസന്തം വീണ്ടും വീണ്ടും വന്നുപോകുന്നു; കാലം കളിക്കുന്നു, ആയുസ്സ് കുറയുന്നു — എന്നിട്ടും ആശയെന്ന കാറ്റ് വിടുന്നില്ല.
Verse 13
का ते कान्ता धनगतचिन्ता वातुल किं तव नास्ति नियन्ता ।
त्रिजगति सज्जनसङ्गतिरेका भवति भवार्णवतरणे नौका ॥
Ka te kanta dhanagatachinta vatula kim tava nasti niyanta
Trijagati sajjanasangatireka bhavati bhavarnavatarane nauka
ഓ ഭ്രാന്താ, ഭാര്യ, ധനം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ഈ ചിന്ത എന്തിന്? നിനക്ക് വഴികാട്ടി ആരുമില്ലേ? മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലും സജ്ജന സംഗം ഒന്നുമാത്രമാണ് ഭവസാഗരം കടത്തുന്ന തോണി.
Verse 14
द्वादश मञ्जरिकाभिरशेषः कथितो वैयाकरणस्यैषः ।
उपदेशोऽभूद्विद्या निपुणैः श्रीमच्छङ्कर भगवच्छरणैः ॥
Dvadasha manjarikabhirasheshah kathito vaiyakaranasyaishah
Upadeshobhudvidya nipunaih shrimachchhankara bhagavachchharanaih
പന്ത്രണ്ട് ശ്ലോകങ്ങളിൽ (ദ്വാദശ-മഞ്ജരിക) പറഞ്ഞ ഈ സമ്പൂർണ ഉപദേശം, വിദ്യാപരിപൂർണരായ ഭഗവാൻ ശങ്കരരുടെ പൂജ്യ പാദങ്ങൾ (ആ) വൈയാകരണന് നൽകി.
Verse 15
जटिलो मुण्डी लुञ्छितकेशः काषायाम्बर बहुकृतवेषः ।
पश्यन्नपि च न पश्यति मूढः उदरनिमित्तं बहुकृतवेषः ॥
Jatilo mundi lunchhitakeshah kashayambara bahukritaveshah
Pashyannapi cha na pashyati mudhah udaranimittam bahukritaveshah
ജടാധാരി ഒരാൾ, മുണ്ഡിത ശിരസ്കൻ ഒരാൾ, കേശലുഞ്ഛനം ചെയ്തവൻ ഒരാൾ, കാഷായ വസ്ത്രത്തിൽ അനേക വേഷം ധരിച്ചവൻ ഒരാൾ — മൂഢൻ കണ്ടിട്ടും കാണുന്നില്ല; ഈ വേഷങ്ങളെല്ലാം വയറിനുവേണ്ടി മാത്രം.
Verse 16
अङ्गं गलितं पलितं मुण्डं दशनविहीनं जातं तुण्डम् ।
वृद्धो याति गृहीत्वा दण्डं तदपि न मुञ्चत्याशापिण्डम् ॥
Angam galitam palitam mundam dashanavihinam jatam tundam
Vriddho yati grihitva dandam tadapi na munchatyashapindam
ദേഹം ശിഥിലമായി, തല നരച്ചു, വായ് പല്ലില്ലാതായി; വൃദ്ധൻ കയ്യിൽ വടി പിടിച്ച് നടക്കുന്നു — എന്നിട്ടും ആശയെന്ന പിണ്ഡത്തെ വിടുന്നില്ല.
Verse 17
अग्रे वह्निः पृष्ठे भानुः रात्रौ चुबुक समर्पित जानुः ।
करतल भिक्षस्तरुतलवासः तदपि न मुञ्चत्याशापाशः ॥
Agre vahnih prishthe bhanuh ratrau chubuka samarpita januh
Karatala bhikshastarutalavasah tadapi na munchatyashapashah
മുന്നിൽ തീ, പിന്നിൽ സൂര്യൻ; രാത്രി മുട്ടുകൾ താടിയിൽ ചേർത്തിരുന്ന്; ഉള്ളംകയ്യിൽ ഭിക്ഷ, മരച്ചുവട്ടിൽ വാസം — എന്നിട്ടും ആശയെന്ന പാശം അയയുന്നില്ല.
Verse 18
कुरुते गङ्गासागरगमनं व्रत परिपालनमथवा दानम् ।
ज्ञानविहीनः सर्वमतेन भजति न मुक्तिं जन्मशतेन ॥
Kurute gangasagaragamanam vrata paripalanamathava danam
Jnanavihinah sarvamatena bhajati na muktim janmashatena
ഗംഗാസാഗര യാത്ര ചെയ്യാം, വ്രതം അനുഷ്ഠിക്കാം അല്ലെങ്കിൽ ദാനം ചെയ്യാം — എന്നിട്ടും ജ്ഞാനമില്ലെങ്കിൽ, എല്ലാ മതങ്ങൾ പ്രകാരവും, നൂറ് ജന്മങ്ങളിലും മുക്തി ലഭിക്കില്ല.
Verse 19
सुरमन्दिर निवासः शय्या भूतलमजिनं वासः ।
सर्व परिग्रह भोगत्यागः कस्य सुखं न करोति विरागः ॥
Suramandira nivasah shayya bhutalamajinam vasah
Sarva parigraha bhogatyagah kasya sukham na karoti viragah
ദേവാലയത്തിൽ വാസം, കിടക്കയായി നിലം, വസ്ത്രമായി മാൻതോൽ — സകല പരിഗ്രഹവും ഭോഗവും ത്യജിക്കൽ: അത്തരം വൈരാഗ്യം ആർക്ക് സുഖം നൽകില്ല?
Verse 20
योगरतो वा भोगरतो वा सङ्गरतो वा सङ्गविहीनः ।
यस्य ब्रह्मणि रमते चित्तं नन्दति नन्दति नन्दत्येव ॥
Yogarato va bhogarato va sangarato va sangavihinah
Yasya brahmani ramate chittam nandati nandati nandatyeva
യോഗത്തിൽ നിരതനായാലും, ഭോഗത്തിൽ നിരതനായാലും, സംഗത്തിലായാലും, ഏകാന്തത്തിലായാലും — ആരുടെ ചിത്തം ബ്രഹ്മത്തിൽ രമിക്കുന്നുവോ, അവൻ ആനന്ദിക്കുന്നു, ആനന്ദിക്കുന്നു, ശരിക്കും ആനന്ദിക്കുന്നു.
Verse 21
भगवद्गीता किञ्चिदधीता गङ्गाजल लवकणिका पीता ।
सकृदपि येन मुरारिसमर्चा क्रियते तस्य यमेन न चर्चा ॥
Bhagavadgita kinchidadhita gangajala lavakanika pita
Sakridapi yena murarisamarcha kriyate tasya yamena na charcha
ഭഗവദ്ഗീത അൽപമെങ്കിലും അധ്യയനം ചെയ്ത്, ഗംഗാജലം ഒരു തുള്ളിയെങ്കിലും കുടിച്ച്, മുരാരിയെ ഒരിക്കലെങ്കിലും അർച്ചിച്ചവനോട് യമൻ (മൃത്യു) വാദത്തിന് മുതിരുന്നില്ല.
Verse 22
पुनरपि जननं पुनरपि मरणं पुनरपि जननीजठरे शयनम् ।
इह संसारे बहुदुस्तारे कृपयाऽपारे पाहि मुरारे ॥
Punarapi jananam punarapi maranam punarapi jananijathare shayanam
Iha samsare bahudustare kripayapare pahi murare
വീണ്ടും ജനനം, വീണ്ടും മരണം, വീണ്ടും അമ്മയുടെ ഗർഭത്തിൽ ശയനം — ഈ സംസാരം കടക്കുക അത്യന്തം കഠിനം. ഓ മുരാരീ, നിന്റെ അപാര കൃപയാൽ എന്നെ രക്ഷിക്കൂ!
Verse 23
रथ्याचर्पट विरचित कन्थः पुण्यापुण्य विवर्जित पन्थः ।
योगी योगनियोजित चित्तः रमते बालोन्मत्तवदेव ॥
Rathyacharpata virachita kanthah punyapunya vivarjita panthah
Yogi yoganiyojita chittah ramate balonmattavadeva
തെരുവിലെ കീറത്തുണികൾകൊണ്ട് തുന്നിയ പുതപ്പ് പുതച്ച്, പുണ്യപാപങ്ങൾക്ക് അതീതമായ പാതയിൽ നടന്ന്, യോഗത്തിൽ ചിത്തം ലയിച്ച യോഗി ബാലനെപ്പോലെയോ ഉന്മത്തനെപ്പോലെയോ വിഹരിക്കുന്നു.
Verse 24
कस्त्वं कोऽहं कुत आयातः का मे जननी को मे तातः ।
इति परिभावय सर्वमसारं विश्वं त्यक्त्वा स्वप्नविचारम् ॥
Kastvam koham kuta ayatah ka me janani ko me tatah
Iti paribhavaya sarvamasaram vishvam tyaktva svapnavicharam
നീ ആര്? ഞാൻ ആര്? എവിടെനിന്ന് വന്നു? എന്റെ അമ്മ ആര്, അച്ഛൻ ആര്? ഇങ്ങനെ ചിന്തിച്ച്, ഈ ലോകം മുഴുവൻ സ്വപ്നംപോലെ സാരഹീനമെന്നറിഞ്ഞ് അതിനെ ഉപേക്ഷിക്കൂ.
Verse 25
त्वयि मयि चान्यत्रैको विष्णुः व्यर्थं कुप्यसि मय्यसहिष्णुः ।
भव समचित्तः सर्वत्र त्वं वाञ्छस्यचिराद्यदि विष्णुत्वम् ॥
Tvayi mayi chanyatraiko vishnuh vyartham kupyasi mayyasahishnuh
Bhava samachittah sarvatra tvam vanchhasyachiradyadi vishnutvam
നിന്നിലും, എന്നിലും, എല്ലായിടത്തും ഒരേ വിഷ്ണു. അസഹനത്തോടെ നീ വ്യർഥമായി എന്നോട് കോപിക്കുന്നു. വേഗം വിഷ്ണുത്വം നേടണമെങ്കിൽ എല്ലായിടത്തും സമചിത്തനാകൂ.
Verse 26
शत्रौ मित्रे पुत्रे बन्धौ मा कुरु यत्नं विग्रहसन्धौ ।
सर्वस्मिन्नपि पश्यात्मानं सर्वत्रोत्सृज भेदाज्ञानम् ॥
Shatrau mitre putre bandhau ma kuru yatnam vigrahasandhau
Sarvasminnapi pashyatmanam sarvatrotsrija bhedajnanam
ശത്രു, മിത്രം, മകൻ, ബന്ധുവുമായി വിരോധമോ സന്ധിയോ ചെയ്യാൻ ശ്രമിക്കരുത്. എല്ലാവരിലും ആത്മാവിനെ കണ്ട്, എല്ലായിടത്തും ഭേദത്തിന്റെ അജ്ഞാനം ഉപേക്ഷിക്കൂ.
Verse 27
कामं क्रोधं लोभं मोहं त्यक्त्वाऽऽत्मानं पश्यति सोऽहम् ।
आत्मज्ञानविहीना मूढाः ते पच्यन्ते नरकनिगूढाः ॥
Kamam krodham lobham moham tyaktvatmanam pashyati soham
Atmajnanavihina mudhah te pachyante narakanigudhah
കാമം, ക്രോധം, ലോഭം, മോഹം എന്നിവ ത്യജിച്ച് മനുഷ്യൻ ആത്മാവിനെ 'സോഽഹം' രൂപത്തിൽ കാണുന്നു. ആത്മജ്ഞാനമില്ലാത്ത മൂഢർ നരകങ്ങളിൽ ഗൂഢമായി പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.
Verse 28
गेयं गीता नामसहस्रं ध्येयं श्रीपति रूपमजस्रम् ।
नेयं सज्जन सङ्गे चित्तं देयं दीनजनाय च वित्तम् ॥
Geyam gita namasahasram dhyeyam shripati rupamajasram
Neyam sajjana sange chittam deyam dinajanaya cha vittam
ഗീതയും, (വിഷ്ണു) സഹസ്രനാമവും പാടാൻ യോഗ്യം; ശ്രീപതിയുടെ രൂപം നിരന്തരം ധ്യാനിക്കണം; ചിത്തം സത്സംഗത്തിൽ ലയിപ്പിക്കണം; ധനം ദീനജനങ്ങൾക്ക് നൽകണം.
Verse 29
सुखतः क्रियते कामाभोगः पश्चादन्त शरीरे रोगः ।
यद्यपि लोके मरणं शरणं तदपि न मुञ्चति पापाचरणम् ॥
Sukhatah kriyate kamabhogah pashchadanta sharire rogah
Yadyapi loke maranam sharanam tadapi na munchati papacharanam
സുഖമായി ഭോഗം അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നു — എന്നാൽ പിന്നീട്, അയ്യോ, ദേഹത്തിൽ രോഗം പിടിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്തിൽ മരണമാണ് എല്ലാവരുടെയും അന്ത്യമെങ്കിലും, മനുഷ്യൻ പാപാചരണം വിടുന്നില്ല.
Verse 30
अर्थमनर्थं भावय नित्यं नास्तिततः सुखलेशः सत्यम् ।
पुत्रादपि धनभाजां भीतिः सर्वत्रैषा विहिता रीतिः ॥
Arthamanartham bhavaya nityam nastitatah sukhaleshah satyam
Putradapi dhanabhajam bhitih sarvatraisha vihita ritih
ധനം അനർഥകാരിയെന്ന് സദാ ചിന്തിക്കൂ; സത്യത്തിൽ അതിൽ സുഖത്തിന്റെ ലേശംപോലുമില്ല. ധനികർക്ക് സ്വന്തം മകനിൽനിന്നുപോലും ഭയം — എല്ലായിടത്തും ഇതേ രീതി.
Verse 31
प्राणायामं प्रत्याहारं नित्यानित्य विवेकविचारम् ।
जाप्यसमेतसमाधिविधानं कुर्ववधानं महदवधानम् ॥
Pranayamam pratyaharam nityanitya vivekavicharam
Japyasametasamadhividhanam kurvavadhanam mahadavadhanam
പ്രാണായാമം, പ്രത്യാഹാരം, നിത്യാനിത്യ വിവേക വിചാരം, ജപസഹിത സമാധി അനുഷ്ഠാനം — ഇവ വലിയ ശ്രദ്ധയോടെ, വലിയ ഏകാഗ്രതയോടെ ചെയ്യൂ.
Verse 32
गुरुचरणाम्बुज निर्भरभक्तः संसारादचिराद्भव मुक्तः ।
सेन्द्रियमानस नियमादेवं द्रक्ष्यसि निजहृदयस्थं देवम् ॥
Gurucharanambuja nirbharabhaktah samsaradachiradbhava muktah
Sendriyamanasa niyamadevam drakshyasi nijahridayastham devam
ഗുരുവിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ സമ്പൂർണ ഭക്തിയുള്ളവനായി സംസാരത്തിൽനിന്ന് വേഗം മുക്തനാകൂ. ഇങ്ങനെ ഇന്ദ്രിയ, മനോ നിഗ്രഹത്താൽ നിന്റെ ഹൃദയത്തിലെ ദേവനെ ദർശിക്കും.
Verse 33
मूढः कश्चन वैयाकरणो डुःकृङ्करणाध्ययनधुरीणः ।
श्रीमच्छङ्कर भगवच्छिष्यैः बोधित आसीच्छोधित करणः ॥
Mudhah kashchana vaiyakarano duhkrinkaranadhyayanadhurinah
Shrimachchhankara bhagavachchhishyaih bodhita asichchhodhita karanah
വ്യാകരണ നിയമങ്ങളുടെ ('ഡുകൃങ്കരണ') അധ്യയനത്തിൽ മുഴുകിയ ഒരു മൂഢ വൈയാകരണനെ, ഭഗവാൻ ശങ്കരരുടെ ശിഷ്യർ ബോധിപ്പിച്ച് അവന്റെ ബുദ്ധിയെ ശുദ്ധി (ശരിയാക്കൽ) ചെയ്തു.
Verse 34
भज गोविन्दं भज गोविन्दं गोविन्दं भज मूढमते ।
नामस्मरणादन्यमुपायं नहि पश्यामो भवतरणे ॥
Bhaja govindam bhaja govindam govindam bhaja mudhamate
Namasmaranadanyamupayam nahi pashyamo bhavatarane
ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഗോവിന്ദനെ ഭജിക്കൂ, ഓ മൂഢ മനസ്സേ! ഭവസാഗരം കടക്കാൻ നാമസ്മരണമല്ലാതെ മറ്റൊരു ഉപായം ഞങ്ങൾ കാണുന്നില്ല.
Want to understand every word?
Read Word-by-Word Meaning →