ഗർഭ സ്തുതി (ഗർഭസ്ഥനായ ശ്രീകൃഷ്ണനെ ദേവന്മാർ സ്തുതിക്കുന്നു) PDF

सत्यव्रतं सत्यपरं त्रिसत्यं सत्यस्य योनिं निहितं च सत्ये । सत्यस्य सत्यमृतसत्यनेत्रं सत्यात्मकं त्वां शरणं प्रपन्नाः ॥ २६ ॥

satya-vrataṃ satya-paraṃ tri-satyaṃ satyasya yoniṃ nihitaṃ ca satye | satyasya satyam ṛta-satya-netraṃ satyātmakaṃ tvāṃ śaraṇaṃ prapannāḥ || 26 ||

ഞങ്ങൾ നിന്റെ ശരണം പ്രാപിക്കുന്നു, നിന്റെ സ്വരൂപമേ സത്യം — സദാ സത്യനിഷ്ഠൻ, പരമ സത്യം, ഭൂത-വർത്തമാന-ഭാവി കാലങ്ങളുടെ സത്യം, സമസ്ത സത്യത്തിന്റെ ഉറവിടം, സത്യത്തിൽ നിഗൂഢമായവൻ, സത്യങ്ങളുടെ സത്യം, നിന്റെ കണ്ണ് അമോഘ സത്യം.

एकायनोऽसौ द्विफलस्त्रिमूल- श्चतूरसः पञ्चविधः षडात्मा । सप्तत्वगष्टविटपो नवाक्षो दशच्छदी द्विखगो ह्यादिवृक्षः ॥ २७ ॥

ekāyano 'sau dvi-phalas tri-mūlaś catū-rasaḥ pañca-vidhaḥ ṣaḍ-ātmā | sapta-tvag aṣṭa-viṭapo navākṣo daśa-cchadī dvi-khago hy ādi-vṛkṣaḥ || 27 ||

ഈ ആദി വൃക്ഷത്തിന് (പ്രപഞ്ചം / ജീവ ശരീരം) ഒരു ആധാരം, രണ്ട് ഫലങ്ങൾ, മൂന്ന് വേരുകൾ, നാല് രസങ്ങൾ, അഞ്ച് തരം അറിവ്, ആറ് സ്വഭാവങ്ങൾ, ഏഴ് മരത്തൊലികൾ, എട്ട് ശാഖകൾ, ഒമ്പത് പൊത്തുകൾ, പത്ത് ഇലകൾ, അതിൽ കൂട് കൂട്ടിയ രണ്ട് പക്ഷികൾ ഉണ്ട്.

त्वमेक एवास्य सतः प्रसूति- स्त्वं सन्निधानं त्वमनुग्रहश्च । त्वन्मायया संवृतचेतसस्त्वां पश्यन्ति नाना न विपश्चितो ये ॥ २८ ॥

tvam eka evāsya sataḥ prasūtis tvaṃ sannidhānaṃ tvam anugrahaś ca | tvan-māyayā saṃvṛta-cetasas tvāṃ paśyanti nānā na vipaścito ye || 28 ||

ഈ പ്രകട പ്രപഞ്ചത്തിന് നീ ഒരുവനേ ഉറവിടം, നീയേ അതിന്റെ പരിപാലനം, നീയേ അതിന്റെ ഉപസംഹാരം. നിന്റെ മായയാൽ മനസ്സ് മൂടപ്പെട്ടവർ നാനാ ഭേദം കാണുന്നു, യഥാർത്ഥ ജ്ഞാനികൾ കാണുന്നില്ല.

बिभर्षि रूपाण्यवबोध आत्मा क्षेमाय लोकस्य चराचरस्य । सत्त्वोपपन्नानि सुखावहानि सतामभद्राणि मुहुः खलानाम् ॥ २९ ॥

bibharṣi rūpāṇy avabodha ātmā kṣemāya lokasya carācarasya | sattvopapannāni sukhāvahāni satām abhadrāṇi muhuḥ khalānām || 29 ||

ഓ ശുദ്ധ ജ്ഞാന സ്വരൂപാ, ചരാചര ജഗത്തിന്റെ ക്ഷേമത്തിനായി നീ വിവിധ രൂപങ്ങൾ ധരിക്കുന്നു — സത്ത്വപൂർണ്ണമായ, സുഖദായക രൂപങ്ങൾ, സാധുക്കൾക്ക് മംഗളകരം എന്നാൽ ദുഷ്ടർക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും വിനാശകരം.

त्वय्यम्बुजाक्षाखिलसत्त्वधाम्नि समाधिनावेशितचेतसैके । त्वत्पादपोतेन महत्कृतेन कुर्वन्ति गोवत्सपदं भवाब्धिम् ॥ ३० ॥

tvayy ambujākṣākhila-sattva-dhāmni samādhināveśita-cetasaike | tvat-pāda-potena mahat-kṛtena kurvanti go-vatsa-padaṃ bhavābdhim || 30 ||

ഓ കമലനയനാ, സമസ്ത സത്ത്വത്തിന്റെ വാസസ്ഥാനമേ, ചിലർ സമാധിയിൽ നിന്നിൽ മനസ്സുറപ്പിച്ച്, മഹാത്മാക്കളാൽ കീർത്തിക്കപ്പെട്ട നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളുടെ തോണിയെ ആശ്രയിച്ച്, ഈ വിശാല ഭവസാഗരത്തെ പശുക്കിടാവിന്റെ കുളമ്പടി പോലെ (എളുപ്പത്തിൽ) കടക്കുന്നു.

स्वयं समुत्तीर्य सुदुस्तरं द्युमन् भवार्णवं भीममदभ्रसौहृदाः । भवत्पदाम्भोरुहनावमत्र ते निधाय याताः सदनुग्रहो भवान् ॥ ३१ ॥

svayaṃ samuttīrya sudustaraṃ dyuman bhavārṇavaṃ bhīmam adabhra-sauhṛdāḥ | bhavat-padāmbhoruha-nāvam atra te nidhāya yātāḥ sad-anugraho bhavān || 31 ||

ഓ സ്വയംപ്രകാശമേ, ആ അപാര കരുണയുള്ള ഭക്തർ ഈ ദുസ്തരവും ഭയങ്കരവുമായ ഭവസാഗരത്തെ തങ്ങൾ തന്നെ കടന്ന്, ഇവിടെ മറ്റുള്ളവർക്കായി നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളുടെ തോണിയെ വിട്ടുപോകുന്നു — കാരണം നീ ഭക്തരോട് പരമ അനുഗ്രഹശീലനാണ്.

येऽन्येऽरविन्दाक्ष विमुक्तमानिन- स्त्वय्यस्तभावादविशुद्धबुद्धयः । आरुह्य कृच्छ्रेण परं पदं ततः पतन्त्यधोऽनादृतयुष्मदङ्घ्रयः ॥ ३२ ॥

ye 'nye 'ravindākṣa vimukta-māninas tvayy asta-bhāvād aviśuddha-buddhayaḥ | āruhya kṛcchreṇa paraṃ padaṃ tataḥ patanty adho 'nādṛta-yuṣmad-aṅghrayaḥ || 32 ||

ഓ കമലനയനാ, തങ്ങളെത്തന്നെ വൃഥാ മുക്തരെന്ന് കരുതുന്ന മറ്റുള്ളവർ — നിന്നിൽ ഭക്തിയില്ലാത്തതിനാൽ ബുദ്ധി അശുദ്ധമായവർ — മഹാ ശ്രമത്താൽ പരമ പദത്തിലെത്തിയാലും, നിന്റെ പാദങ്ങളെ അവഗണിക്കുന്നതിനാൽ വീണ്ടും താഴേക്ക് വീഴുന്നു.

तथा न ते माधव तावकाः क्वचिद् भ्रश्यन्ति मार्गात्त्वयि बद्धसौहृदाः । त्वयाभिगुप्ता विचरन्ति निर्भया विनायकानीकपमूर्धसु प्रभो ॥ ३३ ॥

tathā na te mādhava tāvakāḥ kvacid bhraśyanti mārgāt tvayi baddha-sauhṛdāḥ | tvayābhiguptā vicaranti nirbhayā vināyakānīkapa-mūrdhasu prabho || 33 ||

എന്നാൽ നിന്റെ സ്വന്തം ഭക്തർ, ഓ മാധവാ, നിന്നിൽ ദൃഢ പ്രേമത്താൽ ബന്ധിതരായി, മാർഗത്തിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും വീഴുന്നില്ല; നിന്നാൽ രക്ഷിക്കപ്പെട്ട്, സമസ്ത വിഘ്നങ്ങളുടെ സേനാപതികളുടെ തലകൾക്ക് മേൽ കാലടി വെച്ച് നിർഭയം സഞ്ചരിക്കുന്നു.

सत्त्वं विशुद्धं श्रयते भवान् स्थितौ शरीरिणां श्रेयउपायनं वपुः । वेदक्रियायोगतपःसमाधिभि- स्तवार्हणं येन जनः समीहते ॥ ३४ ॥

sattvaṃ viśuddhaṃ śrayate bhavān sthitau śarīriṇāṃ śreya-upāyanaṃ vapuḥ | veda-kriyā-yoga-tapaḥ-samādhibhis tavārhaṇaṃ yena janaḥ samīhate || 34 ||

ലോകങ്ങളെ പരിപാലിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ നീ വിശുദ്ധ സത്ത്വ രൂപം ധരിക്കുന്നു, ഇത് ദേഹധാരികൾക്ക് പരമ കല്യാണം നൽകുന്ന രൂപം — അതിനെ വേദ കർമ്മം, യോഗം, തപസ്സ്, സമാധിയാൽ ആരാധിച്ച് ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ശ്രേയസ്സിനായി യത്നിക്കുന്നു.

सत्त्वं न चेद्धातरिदं निजं भवेद् विज्ञानमज्ञानभिदापमार्जनम् । गुणप्रकाशैरनुमीयते भवान् प्रकाशते यस्य च येन वा गुणः ॥ ३५ ॥

sattvaṃ na ced dhātar idaṃ nijaṃ bhaved vijñānam ajñāna-bhidāpamārjanam | guṇa-prakāśair anumīyate bhavān prakāśate yasya ca yena vā guṇaḥ || 35 ||

ഓ സൃഷ്ടികർത്താവേ, അജ്ഞാനത്തിന്റെ ഇരുട്ടിനെ അകറ്റുന്ന ജ്ഞാനമായ നിന്റെ ഈ വിശുദ്ധ സത്ത്വ രൂപം പ്രകടമാകാതിരുന്നാൽ, നിന്റെ അസ്തിത്വം കേവലം ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളാൽ മാത്രമേ അനുമാനിക്കപ്പെടുമായിരുന്നുള്ളൂ; കാരണം ഏത് ഗുണത്താൽ എല്ലാം പ്രകാശിക്കുന്നുവോ ആ ഗുണത്താൽ തന്നെ നീ അറിയപ്പെടുന്നു.

न नामरूपे गुणजन्मकर्मभि- र्निरूपितव्ये तव तस्य साक्षिणः । मनोवचोभ्यामनुमेयवर्त्मनो देव क्रियायां प्रतियन्त्यथापि हि ॥ ३६ ॥

na nāma-rūpe guṇa-janma-karmabhir nirūpitavye tava tasya sākṣiṇaḥ | mano-vacobhyām anumeya-vartmano deva kriyāyāṃ pratiyanty athāpi hi || 36 ||

ഗുണം, ജന്മം, കർമ്മങ്ങളാൽ നിർവചിക്കാനാവാത്ത നിന്റെ നാമ-രൂപത്തെ സാധാരണ മാർഗത്താൽ നിർണയിക്കാനാവില്ല, കാരണം നീ അവയ്ക്ക് സാക്ഷി, നിന്റെ മാർഗം മനസ്സ്, വാക്ക് (ഭക്തിയാൽ നിറഞ്ഞ) വഴി മാത്രമേ അനുമേയം; എന്നിട്ടും നിന്റെ ലീലകളാൽ ജനങ്ങൾ നിന്നെ തിരിച്ചറിയുന്നു.

शृण्वन्गृणन्संस्मरयंश्च चिन्तयन् नामानि रूपाणि च मङ्गलानि ते । क्रियासु यस्त्वच्चरणारविन्दयो- राविष्टचेता न भवाय कल्पते ॥ ३७ ॥

śṛṇvan gṛṇan saṃsmarayaṃś ca cintayan nāmāni rūpāṇi ca maṅgalāni te | kriyāsu yas tvac-caraṇāravindayor āviṣṭa-cetā na bhavāya kalpate || 37 ||

ഏത് കാര്യത്തിൽ ഏർപ്പെട്ടാലും, നിന്റെ മംഗളകരമായ നാമ-രൂപങ്ങളെ ശ്രവിച്ച്, കീർത്തിച്ച്, സ്മരിച്ച്, ധ്യാനിച്ച് നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിൽ മനസ്സ് ലയിപ്പിച്ചവൻ ഇനി ഭൗതിക പുനർജന്മത്തിന് അർഹനല്ല.

दिष्ट्या हरेऽस्या भवतः पदो भुवो भारोऽपनीतस्तव जन्मनेशितुः । दिष्ट्याङ्कितां त्वत्पदकैः सुशोभनै- र्द्रक्ष्याम गां द्यां च तवानुकम्पिताम् ॥ ३८ ॥

diṣṭyā hare 'syā bhavataḥ pado bhuvo bhāro 'panītas tava janmaneśituḥ | diṣṭyāṅkitāṃ tvat-padakaiḥ suśobhanair drakṣyāma gāṃ dyāṃ ca tavānukampitām || 38 ||

ഓ ഹരേ, സൗഭാഗ്യവശാൽ ഈ ഭൂമിയുടെ ഭാരം ഇപ്പോൾ അതിന്റെ പ്രഭുവായി നിന്റെ ജന്മത്താൽ നീക്കപ്പെട്ടു; സൗഭാഗ്യവശാൽ നിന്റെ പാദങ്ങളുടെ ശുഭ ചിഹ്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, നിന്റെ അനുകമ്പയാൽ ശോഭിക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയെയും, സ്വർഗത്തെയും ഞങ്ങൾ ദർശിക്കും.

न तेऽभवस्येश भवस्य कारणं विना विनोदं बत तर्कयामहे । भवो निरोधः स्थितिरप्यविद्यया कृता यतस्त्वय्यभयाश्रयात्मनि ॥ ३९ ॥

na te 'bhavasyeśa bhavasya kāraṇaṃ vinā vinodaṃ bata tarkayāmahe | bhavo nirodhaḥ sthitir apy avidyayā kṛtā yatas tvayy abhayāśrayātmani || 39 ||

ഓ പ്രഭോ, ജന്മരഹിതനായ നിന്റെ അവതാരത്തിന് നിന്റെ ദിവ്യ ലീല അല്ലാതെ മറ്റൊരു കാരണവും ഞങ്ങൾക്ക് ഊഹിക്കാനാവില്ല; കാരണം സൃഷ്ടി, പ്രളയം, സ്ഥിതി അവിദ്യയാൽ നടന്നാലും, അവ അഭയ ആശ്രയമായ നിന്നിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.

मत्स्याश्वकच्छपनृसिंहवराहहंस- राजन्यविप्रविबुधेषु कृतावतारः । त्वं पासि नस्त्रिभुवनं च यथाधुनेश भारं भुवो हर यदूत्तम वन्दनं ते ॥ ४० ॥

matsyāśva-kacchapa-nṛsiṃha-varāha-haṃsa- rājanya-vipra-vibudheṣu kṛtāvatāraḥ | tvaṃ pāsi nas tri-bhuvanaṃ ca yathādhuneśa bhāraṃ bhuvo hara yadūttama vandanaṃ te || 40 ||

മത്സ്യം, അശ്വം, കച്ഛപം, നൃസിംഹം, വരാഹം, ഹംസം രൂപങ്ങളിൽ, രാജാക്കന്മാർ, ബ്രാഹ്മണർ, ദേവന്മാർ എന്നിവർക്കിടയിൽ അവതരിക്കുന്ന ഓ പ്രഭോ! ഇപ്പോൾ നീ ഞങ്ങളെയും ത്രിഭുവനത്തെയും രക്ഷിക്കുന്നതുപോലെ, ഓ യദുശ്രേഷ്ഠാ, ഭൂമിയുടെ ഭാരം നീക്കുക. നിനക്ക് ഞങ്ങളുടെ നമസ്കാരം.

दिष्ट्याम्ब ते कुक्षिगतः परः पुमा- नंशेन साक्षाद्भगवान् भवाय नः । माभूद्भयं भोजपतेर्मुमूर्षो- र्गोप्ता यदूनां भविता तवात्मजः ॥ ४१ ॥

diṣṭyāmba te kukṣi-gataḥ paraḥ pumān aṃśena sākṣād bhagavān bhavāya naḥ | mābhūd bhayaṃ bhoja-pater mumūrṣor goptā yadūnāṃ bhavitā tavātmajaḥ || 41 ||

ഓ അമ്മേ ദേവകീ, സൗഭാഗ്യവശാൽ സാക്ഷാത് പരമ പുരുഷനായ ഭഗവാൻ തന്റെ പൂർണ്ണ സ്വരൂപത്തിൽ നമ്മുടെ ക്ഷേമത്തിനായി നിന്റെ ഗർഭത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു. മരണാവസ്ഥയിലുള്ള ഭോജരാജൻ (കംസൻ) കുറിച്ച് അൽപവും ഭയപ്പെടരുത് — നിന്റെ മകൻ യദുവംശത്തിന്റെ രക്ഷകനാകും.