ഗോപികാ ഗീത PDF

गोप्य ऊचुः - जयति तेऽधिकं जन्मना व्रजः श्रयत इन्दिरा शश्वदत्र हि । दयित दृश्यतां दिक्षु तावका- स्त्वयि धृतासवस्त्वां विचिन्वते ॥

gopya ūcuḥ - jayati te'dhikaṃ janmanā vrajaḥ śrayata indirā śaśvad-atra hi | dayita dṛśyatāṃ dikṣu tāvakās- tvayi dhṛtāsavas-tvāṃ vicinvate ||

ഗോപികമാർ പറഞ്ഞു — നീ ജനിച്ചതിനാൽ വ്രജഭൂമി സർവാധികമായി മഹിമാന്വിതമായി, അതിനാൽത്തന്നെ ഇവിടെ ഇന്ദിര (ലക്ഷ്മി) സദാ വസിക്കുന്നു. ഓ പ്രിയതമാ! ഞങ്ങളിൽ ദൃഷ്ടി പതിപ്പിക്കൂ — ഞങ്ങൾ നിന്റേതാണ്, നിന്നിൽത്തന്നെ ഞങ്ങളുടെ പ്രാണനെ വെച്ച് എല്ലാ ദിക്കിലും നിന്നെ തിരയുന്നു.

शरदुदाशये साधुजातस- त्सरसिजोदरश्रीमुषा दृशा । सुरतनाथ तेऽशुल्कदासिका वरद निघ्नतो नेह किं वधः ॥

śarad-udāśaye sādhu-jāta-sat- sarasijodara-śrī-muṣā dṛśā | surata-nātha te'śulka-dāsikā varada nighnato neha kiṃ vadhaḥ ||

ഓ ഞങ്ങളുടെ പ്രേമത്തിന്റെ നാഥാ! ശരത്കാല സരസ്സിൽ വിടർന്ന ഉത്തമ കമലത്തിന്റെ ഗർഭശോഭയെ കവരുന്ന നിന്റെ നോട്ടത്താൽ നീ ഞങ്ങളെ മുറിവേൽപ്പിക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ നിന്റെ വിലയില്ലാതെ വാങ്ങിയ ദാസിമാരാണ് — ഓ വരദാ! ഇങ്ങനെ ഞങ്ങളെ കൊല്ലുന്നത് വധമല്ലേ?

विषजलाप्ययाद्व्यालराक्षसा- द्वर्षमारुताद्वैद्युतानलात् । वृषमयात्मजाद्विश्वतोभया- दृषभ ते वयं रक्षिता मुहुः ॥

viṣa-jalāpyayād-vyāla-rākṣasād- varṣa-mārutād-vaidyutānalāt | vṛṣa-mayātmajād-viśvato-bhayād- ṛṣabha te vayaṃ rakṣitā muhuḥ ||

ഓ പുരുഷശ്രേഷ്ഠാ! നീ വീണ്ടും വീണ്ടും ഞങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു — യമുനയുടെ വിഷജലത്തിൽ നിന്ന്, കാളിയ സർപ്പത്തിൽ നിന്നും രാക്ഷസരിൽ നിന്നും (അഘ, ബക മുതലായവർ), ഇന്ദ്രന്റെ ഭയങ്കര മഴ-കൊടുങ്കാറ്റ്, വിദ്യുദഗ്നി എന്നിവയിൽ നിന്ന്, വൃഷഭാസുരനിൽ നിന്നും മയന്റെ പുത്രനിൽ നിന്നും (വ്യോമാസുരൻ) — ലോകത്തിന്റെ സമസ്ത ഭയങ്ങളിൽ നിന്നും.

न खलु गोपिकानन्दनो भवा- नखिलदेहिनामन्तरात्मदृक् । विखनसार्थितो विश्वगुप्तये सख उदेयिवान्सात्वतां कुले ॥

na khalu gopikā-nandano bhavān- akhila-dehinām-antarātma-dṛk | vikhanasārthito viśva-guptaye sakha udeyivān-sātvatāṃ kule ||

ഓ സഖാവേ! നീ യഥാർഥത്തിൽ കേവലം ഗോപികയുടെ (യശോദയുടെ) പുത്രനല്ല; നീ സമസ്ത ദേഹധാരികളുടെ അന്തരാത്മ സാക്ഷിയാണ്. ബ്രഹ്മാവിന്റെ പ്രാർഥനയാൽ നീ വിശ്വ രക്ഷയ്ക്കായി സാത്വത കുലത്തിൽ അവതരിച്ചു.

विरचिताभयं वृष्णिधूर्य ते चरणमीयुषां संसृतेर्भयात् । करसरोरुहं कान्त कामदं शिरसि धेहि नः श्रीकरग्रहम् ॥

viracitābhayaṃ vṛṣṇi-dhūrya te caraṇam-īyuṣāṃ saṃsṛter-bhayāt | kara-saroruhaṃ kānta kāma-daṃ śirasi dhehi naḥ śrī-kara-graham ||

ഓ വൃഷ്ണിശ്രേഷ്ഠാ! സംസാര ഭയത്താൽ നിന്റെ ചരണങ്ങളുടെ ശരണം തേടുന്നവർക്ക് നിന്റെ കരകമലം അഭയവും സമസ്ത കാമനകളും പ്രസാദിക്കുന്നു — ശ്രീ (ലക്ഷ്മി)യുടെ പാണിഗ്രഹണം ചെയ്ത അതേ കരം. ഓ പ്രിയതമാ! ആ ഹസ്തം ഞങ്ങളുടെ ശിരസ്സുകളിൽ വെക്കൂ.

व्रजजनार्तिहन्वीर योषितां निजजनस्मयध्वंसनस्मित । भज सखे भवत्किङ्करीः स्म नो जलरुहाननं चारु दर्शय ॥

vraja-janārti-han-vīra yoṣitāṃ nija-jana-smaya-dhvaṃsana-smita | bhaja sakhe bhavat-kiṅkarīḥ sma no jala-ruhānanaṃ cāru darśaya ||

ഓ വ്രജവാസികളുടെ ആർത്തിയെ ഹരിക്കുന്ന വീരാ! ഓ നിന്റെ ഭക്തരുടെ ഗർവത്തെ അകറ്റുന്ന മന്ദസ്മിതമുള്ളവനേ! ഓ സഖാവേ! ഞങ്ങളെ നിന്റെ ദാസിമാരെ സ്വീകരിച്ച് നിന്റെ സുന്ദര കമല-മുഖം കാണിക്കൂ.

प्रणतदेहिनां पापकर्शनं तृणचरानुगं श्रीनिकेतनम् । फणिफणार्पितं ते पदाम्बुजं कृणु कुचेषु नः कृन्धि हृच्छयम् ॥

praṇata-dehināṃ pāpa-karśanaṃ tṛṇa-carānugaṃ śrī-niketanam | phaṇi-phaṇārpitaṃ te padāmbujaṃ kṛṇu kuceṣu naḥ kṛndhi hṛc-chayam ||

നിന്റെ ചരണകമലങ്ങൾ ശരണാഗത പ്രാണികളുടെ പാപങ്ങളെ നശിപ്പിക്കുന്നു, പശുക്കളുടെ പിന്നാലെ മേച്ചിൽപ്പുറങ്ങളിൽ നടക്കുന്നു, ലക്ഷ്മിയുടെ വാസസ്ഥാനങ്ങൾ, കാളിയന്റെ ഫണങ്ങളിൽ വെക്കപ്പെട്ടവ — ആ ചരണങ്ങളെ ഞങ്ങളുടെ വക്ഷസ്സുകളിൽ വെച്ച് ഞങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ കാമജ്വാലയെ ഇല്ലാതാക്കൂ.

मधुरया गिरा वल्गुवाक्यया बुधमनोज्ञया पुष्करेक्षण । विधिकरीरिमा वीर मुह्यती- रधरसीधुनाप्याययस्व नः ॥

madhurayā girā valgu-vākyayā budha-manojñayā puṣkarekṣaṇa | vidhi-karīr-imā vīra muhyatīr- adhara-sīdhunāpyāyayasva naḥ ||

ഓ കമലനയനാ! പണ്ഡിതരുടെ മനസ്സിനെപ്പോലും മോഹിപ്പിക്കുന്ന നിന്റെ മധുര വാണിയും സുന്ദര വചനങ്ങളും ഞങ്ങളെ മോഹിപ്പിക്കുന്നു. ഓ വീരാ! നിന്റെ അധരാമൃതത്താൽ നിന്റെ ഈ ദാസിമാരെ ജീവിപ്പിക്കൂ.

तव कथामृतं तप्तजीवनं कविभिरीडितं कल्मषापहम् । श्रवणमङ्गलं श्रीमदाततं भुवि गृणन्ति ते भूरिदा जनाः ॥

tava kathāmṛtaṃ tapta-jīvanaṃ kavibhir-īḍitaṃ kalmaṣāpaham | śravaṇa-maṅgalaṃ śrīmad-ātataṃ bhuvi gṛṇanti te bhūri-dā janāḥ ||

നിന്റെ കഥാമൃതം സംസാര താപത്താൽ സന്തപ്തരായ ജീവികൾക്ക് ജീവനാണ്; ഇത് കവികൾ ഗാനം ചെയ്യുന്നു, ഇത് സമസ്ത പാപങ്ങളെ ഹരിക്കുന്നു, കേൾക്കാൻ മംഗളകരവും ശ്രീസമ്പന്നവുമാണ്. ഈ കഥകളെ ഭൂമിയിൽ പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരാണ് സർവാധിക ദാനശീലർ.

प्रहसितं प्रिय प्रेमवीक्षणं विहरणं च ते ध्यानमङ्गलम् । रहसि संविदो या हृदिस्पृशः कुहक नो मनः क्षोभयन्ति हि ॥

prahasitaṃ priya prema-vīkṣaṇaṃ viharaṇaṃ ca te dhyāna-maṅgalam | rahasi saṃvido yā hṛdi-spṛśaḥ kuhaka no manaḥ kṣobhayanti hi ||

ഓ പ്രിയാ! നിന്റെ മന്ദസ്മിതം, പ്രേമപൂർണ നോട്ടം, നിന്റെ ലീലകൾ — ഇവയുടെ ധ്യാനം മംഗളകരം; ഏകാന്തത്തിൽ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ച ആ ഗുപ്ത വാക്കുകൾ ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിനെ കലക്കുന്നു, ഓ വഞ്ചകാ!