ലക്ഷ്മീനൃസിംഹ കരാവലംബ സ്തോത്രം PDF

श्रीमत्पयोनिधिनिकेतन चक्रपाणे भोगीन्द्रभोगमणिरञ्जितपुण्यमूर्ते । योगीश शाश्वत शरण्य भवाब्धिपोत लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥१॥

Shrimatpayonidhiniketana chakrapane Bhogindrabhogamaniranjitapunyamurte Yogisha shashvata sharanya bhavabdhipota Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

ക്ഷീരസാഗരത്തിലെ ദിവ്യ നിവാസിയേ, ചക്രധാരിയേ; നാഗരാജ ശേഷന്റെ ഫണങ്ങളിലെ മണികളാൽ അരുണിമ പൂണ്ട പവിത്ര രൂപമുള്ളവനേ; യോഗികളുടെ പ്രഭുവേ, സനാതനനേ, സർവശരണ്യനേ, സംസാര സാഗരത്തെ കടത്തുന്ന തോണിയേ — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

ब्रह्मेन्द्ररुद्रमरुदर्ककिरीटकोटि सङ्घट्टिताङ्घ्रिकमलामलकान्तिकान्त । लक्ष्मीलसत्कुचसरोरुहराजहंस लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥२॥

Brahmendrarudramarudarkakiritakoti Sanghattitanghrikamalamalakantikanta Lakshmilasatkuchasaroruharajahamsa Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

പ്രഭുവേ, ബ്രഹ്മാവ്, ഇന്ദ്രൻ, രുദ്രൻ, മരുത്തുകൾ, സൂര്യൻ എന്നിവർ നമിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കോടി കിരീടങ്ങളുടെ സ്പർശത്താൽ കൂടുതൽ സുന്ദരമാകുന്ന പാദപദ്മങ്ങളുടെ നിർമല കാന്തിയുള്ളവനേ; ലക്ഷ്മിയുടെ വക്ഷഃപദ്മത്തിൽ ക്രീഡിക്കുന്ന രാജഹംസമേ — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

संसारघोरगहने चरतो मुरारे मारोग्रभीकरमृगप्रवरार्दितस्य । आर्तस्य मत्सरनिदाघनिपीडितस्य लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥३॥

Samsaraghoragahane charato murare Marograbhikaramrigapravararditasya Artasya matsaranidaghanipiditasya Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

മുരാരീ! സംസാരമെന്ന ഭയങ്കര സാന്ദ്ര വനത്തിൽ ഞാൻ അലയുമ്പോൾ, കാമമെന്ന ഉഗ്ര ഭയാനക മൃഗത്താൽ പീഡിതനായി, അസൂയയെന്ന ഗ്രീഷ്മ താപത്താൽ സന്തപ്തനായി കരിഞ്ഞ് — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

संसारकूपमतिघोरमगाधमूलं सम्प्राप्य दुःखशतसर्पसमाकुलस्य । दीनस्य देव कृपणापदमागतस्य लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥४॥

Samsarakupamatighoramagadhamulam Samprapya duhkhashatasarpasamakulasya Dinasya deva kripanapadamagatasya Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

സംസാരമെന്ന അത്യന്ത ഭയാനക അഗാധ കിണറ്റിൽ വീണ്, ശോകമെന്ന നൂറ് സർപ്പങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ; ദീനനായി, ദേവാ, ദയനീയ ആപത്തിൽ പെട്ട് — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

संसारसागरविशालकरालकाल नक्रग्रहग्रसननिग्रहविग्रहस्य । व्यग्रस्य रागरसनोर्मिनिपीडितस्य लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥५॥

Samsarasagaravishalakaralakala Nakragrahagrasananigrahavigrahasya Vyagrasya ragarasanorminipiditasya Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

സംസാരമെന്ന വിശാല ഭയങ്കര സാഗരത്തിൽ, കാലമെന്ന മുതലയുടെ പിടിയിൽ അകപ്പെട്ട്, തൃഷ്ണയെന്ന ചഞ്ചല നാവിന്റെ തിരകളാൽ പീഡിതനായി അടിയേറ്റ് — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

संसारवृक्षमघबीजमनन्तकर्म शाखाशतं करणपत्रमनङ्गपुष्पम् । आरुह्य दुःखफलितं पततो दयालो लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥६॥

Samsaravrikshamaghabijamanantakarma Shakhashatam karanapatramanangapushpam Aruhya duhkhaphalitam patato dayalo Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

കരുണാമയനേ! സംസാരമെന്ന വൃക്ഷത്തിൽ കയറി — പാപമേ വിത്ത്, അനന്ത കർമമേ വേര്, കർമങ്ങളേ നൂറ് ശാഖകൾ, ഇന്ദ്രിയങ്ങളേ ഇലകൾ, കാമമേ പുഷ്പമായ — അതിന്റെ ഫലം ശോകമായതിനാൽ ഞാൻ വീഴുന്നു — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

संसारसर्पघनवक्त्रभयोग्रतीव्र दंष्ट्राकरालविषदग्धविनष्टमूर्तेः । नागारिवाहन सुधाब्धिनिवास शौरे लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥७॥

Samsarasarpaghanavaktrabhayogrativra Damshtrakaralavishadagdhavinashtamurteh Nagarivahana sudhabdhinivasa shaure Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

ശൌരീ, സർപ്പശത്രു (ഗരുഡൻ) വാഹനനായി അമൃത സാഗരത്തിൽ വസിക്കുന്നവനേ! സംസാരമെന്ന സർപ്പത്തിന്റെ സാന്ദ്ര വായിലെ ക്രൂര ഭയാനക കോമ്പല്ലുകളുടെ ഭയങ്കര വിഷത്താൽ കരിഞ്ഞ് എന്റെ രൂപമേ നശിച്ചു — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

संसारदावदहनातुरभीकरोरु ज्वालावलीभिरतिदग्धतनूरुहस्य । त्वत्पादपद्मसरसीशरणागतस्य लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥८॥

Samsaradavadahanaturabhikaroru Jvalavalibhiratidagdhatanuruhasya Tvatpadapadmasarasisharanagatasya Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

സംസാരമെന്ന കാട്ടുതീയുടെ ഭയങ്കര വിശാല ജ്വാലകളുടെ നിരകളാൽ എന്റെ ശരീരത്തിലെ രോമരോമങ്ങൾ കരിഞ്ഞു; ദീനനായി നിന്റെ പാദപദ്മങ്ങളുടെ സരോവരത്തിൽ ശരണം പ്രാപിച്ചു — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

संसारजालपतितस्य जगन्निवास सर्वेन्द्रियार्तवडिशार्थझषोपमस्य । प्रोत्खण्डितप्रचुरतालुकमस्तकस्य लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥९॥

Samsarajalapatitasya jagannivasa Sarvendriyartavadisharthajhashopamasya Protkhanditaprachuratalukamastakasya Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

വിശ്വത്തിന്റെ ആശ്രയമേ! വിഷയങ്ങളുടെ ഇര വെച്ച ചൂണ്ടയിൽ കുടുങ്ങിയ മത്സ്യത്തെപ്പോലെ, എന്റെ അണ്ണാക്കും തലയും കീറി, സംസാരമെന്ന വലയിൽ വീണു — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

संसारभीकरकरीन्द्रकराभिघात निष्पिष्टमर्मवपुषः सकलार्तिनाश । प्राणप्रयाणभवभीतिसमाकुलस्य लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥१०॥

Samsarabhikarakarindrakarabhighata Nishpishtamarmavapushah sakalartinasha Pranaprayanabhavabhitisamakulasya Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

സമസ്ത പീഡയുടെ നാശകനേ! സംസാരമെന്ന ഭയങ്കര ആനയുടെ തുമ്പിക്കൈയുടെ അടിയാൽ എന്റെ പ്രാണാധാരം ഞെരിഞ്ഞു, പ്രാണൻ പോകുമ്പോൾ മൃത്യുവിന്റെയും പുനർജന്മത്തിന്റെയും ഭയത്താൽ ഞാൻ പരവശനാകുന്നു — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

अन्धस्य मे हृतविवेकमहाधनस्य चोरैः प्रभो बलिभिरिन्द्रियनामधेयैः । मोहान्धकूपकुहरे विनिपातितस्य लक्ष्मीनृसिंह मम देहि करावलम्बम् ॥११॥

Andhasya me hritavivekamahadhanasya Choraih prabho balibhirindriyanamadheyaih Mohandhakupakuhare vinipatitasya Lakshminrisimha mama dehi karavalambam

പ്രഭുവേ! ഞാൻ അന്ധനാണ്, ഇന്ദ്രിയങ്ങളെന്ന ബലിഷ്ഠ കള്ളന്മാരാൽ എന്റെ വിവേകമെന്ന മഹാധനം മോഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു, മോഹമെന്ന ഇരുണ്ട കുഴിയിൽ തള്ളിയിടപ്പെട്ടു — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹാ, എനിക്ക് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

लक्ष्मीपते कमलनाभ सुरेश विष्णो वैकुण्ठ कृष्ण मधुसूदन पुष्कराक्ष । ब्रह्मण्य केशव जनार्दन वासुदेव देवेश देहि कृपणस्य करावलम्बम् ॥१२॥

Lakshmipate kamalanabha suresha vishno Vaikuntha krishna madhusudana pushkaraksha Brahmanya keshava janardana vasudeva Devesha dehi kripanasya karavalambam

ലക്ഷ്മീപതിയേ, പദ്മനാഭാ, ദേവേശാ, വിഷ്ണുവേ; വൈകുണ്ഠാ, കൃഷ്ണാ, മധുസൂദനാ, കമലനയനാ; സാധുഹിതൈഷിയേ, കേശവാ, ജനാർദനാ, വാസുദേവാ — ദേവേശാ, ഈ ദീനന് നിന്റെ കരാവലംബം നൽകൂ.

यन्माययोर्जितवपुःप्रचुरप्रवाह मग्नार्थमत्र निवहोरुकरावलम्बम् । लक्ष्मीनृसिंहचरणाब्जमधुव्रतेन स्तोत्रं कृतं सुखकरं भुवि शङ्करेण ॥१३॥

Yanmayayorjitavapuhprachurapravaha Magnarthamatra nivahorukaravalambam Lakshminrisimhacharanabjamadhuvratena Stotram kritam sukhakaram bhuvi shankarena

ഈ ആനന്ദമയ സ്തോത്രം ഭൂമിയിൽ ശങ്കരൻ രചിച്ചു — ലക്ഷ്മീനൃസിംഹന്റെ പാദപദ്മങ്ങളിലെ മധുപമായ അദ്ദേഹത്താൽ — അവിടുത്തെ മായയാൽ രചിതമായ ജന്മങ്ങളുടെ പ്രചുര പ്രവാഹത്തിൽ മുങ്ങുന്ന ജനസമൂഹത്തിന് ഒരു മഹാ കരാവലംബമായി.