ଶ୍ରୀଭୁବନେଶ୍ୱର୍ୟଷ୍ଟକମ୍ (ଭୁବନେଶ୍ୱରୀ ସ୍ତୋତ୍ରମ୍) — Word-by-Word Meaning

ଦେବୀ କହିଲେ — ହେ ପ୍ରଭୋ! ଭୈରବଶ୍ରେଷ୍ଠ! ହେ ଦୟାଳୁ, ଭକ୍ତବତ୍ସଳ! ମୁଁ ଯଦି ଆପଣଙ୍କ ପ୍ରିୟା, ତେବେ ଭୁବନେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ସ୍ତବ କୁହନ୍ତୁ। ଈଶ୍ୱର କହିଲେ — ହେ ଦେବୀ! ଶୁଣ, ଶୁଭ ଭୁବନେଶ୍ୟଷ୍ଟକ କହୁଛି, ଯାହା ଜାଣିବା ମାତ୍ରେ ତ୍ରୈଲୋକ୍ୟର ମଙ୍ଗଳ ହୁଏ। ଓଁ। ଜଗତର ଆଧାର, ଭବପ୍ରିୟା, ଭୁକ୍ତି-ମୁକ୍ତି ପ୍ରଦାନକାରିଣୀ, ରମ୍ୟା, ରମଣୀୟା ଓ ଶୁଭଦାୟିନୀ ଭୁବନେଶ୍ୱରୀଙ୍କୁ ମୁଁ ପ୍ରଣାମ କରେ। ହେ ଦେବୀ! ତୁମେ ସ୍ୱାହା, ତୁମେ ସ୍ୱଧା; ତୁମେ ଯଜ୍ଞ ଓ ଯଜ୍ଞର ନାୟିକା; ତୁମେ ନାଥ, ତମୋହର୍ତ୍ରୀ, ବ୍ୟାପ୍ୟ-ବ୍ୟାପକରୁ ରହିତ। ତୁମେ ଆଧାର ଓ ତୁମେ ଇଜ୍ୟା (ପୂଜା); ତୁମେ ଜ୍ଞାନ, ଜ୍ଞେୟ ଓ ପରମ ପଦ; ତୁମେ ଶିବ, ତୁମେ ସ୍ୱୟଂ ବିଷ୍ଣୁ, ତୁମେ ପରମ ଅବ୍ୟୟ ଆତ୍ମା। ତୁମେ କାରଣ ଓ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଭୟ; ତୁମେ ଲକ୍ଷ୍ମୀ ଓ ତୁମେ ହୁତାଶନ (ଅଗ୍ନି); ତୁମେ ସୋମ, ରବି ଓ କାଳ; ତୁମେ ଧାତା ଓ ମାରୁତ (ବାୟୁ)। ତୁମେ ଗାୟତ୍ରୀ ଓ ସାବିତ୍ରୀ; ତୁମେ ମାୟା ଓ ହରିପ୍ରିୟା; ତୁମେ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ପରାଶକ୍ତି; ତୁମେ ହିଁ ଗୁରୁଙ୍କ ରୂପ ଧାରଣ କର। ତୁମେ କାଳ ଓ କାଳର ଅତୀତ ମଧ୍ୟ; ତୁମେ ହିଁ ଜଗତର ଶ୍ରୀ (ଶୋଭା); ହେ କରୁଣାମୟୀ! ତୁମେ ହିଁ ସର୍ବ କାର୍ଯ୍ୟ ଓ ସର୍ବର କାରଣ। ହେ ବରାନନେ! ଏହା ଆଦ୍ୟା ଭୁବନେଶ୍ୱରୀଙ୍କ ଅଷ୍ଟକ। ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ପ୍ରସନ୍ନ ମନରେ ଏହାକୁ ତ୍ରିକାଳ ପାଠ କରେ, ତାହାର ବଶ ସିଦ୍ଧିମାନେ ହୁଅନ୍ତି, ଘରେ ସମ୍ପତ୍ତି ବଶ ରହେ, ଏବଂ ଏହି ସ୍ତୋତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ବଶ ହୁଅନ୍ତି। ଭୂତ, ପ୍ରେତ, ପିଶାଚ ଆଦି ଓ ଗ୍ରହ ତାହାର ଦିଗ ଆଡ଼କୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ସାଧକ ଯେଉଁ ଯେଉଁ କାମନା କରେ, ଭୁବନେଶ୍ୱରୀଙ୍କ କୃପାରେ ତାହା ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହାର ସମାନ କୌଣସି ସ୍ତୋତ୍ର ତ୍ରିଭୁବନରେ ନାହିଁ; ଏହା ସର୍ବ ସମ୍ପତ୍ତି ପ୍ରଦାନକାରୀ ଓ ପବିତ୍ରମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ପବିତ୍ର କରେ। ହେ ବରାନନେ! ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ତୋତ୍ର ସିଦ୍ଧ ହେଲେ ଭୁବନେଶ୍ୱରୀଙ୍କ କୃପାରେ ସମ୍ପତ୍ତିମାନେ ବଶ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।