ଗୋପିକା ଗୀତ PDF

गोप्य ऊचुः - जयति तेऽधिकं जन्मना व्रजः श्रयत इन्दिरा शश्वदत्र हि । दयित दृश्यतां दिक्षु तावका- स्त्वयि धृतासवस्त्वां विचिन्वते ॥

gopya ūcuḥ - jayati te'dhikaṃ janmanā vrajaḥ śrayata indirā śaśvad-atra hi | dayita dṛśyatāṃ dikṣu tāvakās- tvayi dhṛtāsavas-tvāṃ vicinvate ||

ଗୋପୀମାନେ କହିଲେ — ତୁମ ଜନ୍ମ ନେବାରୁ ବ୍ରଜର ଭୂମି ସର୍ବାଧିକ ମହିମାମଣ୍ଡିତ ହୋଇଛି, ତେଣୁ ଏଠାରେ ଇନ୍ଦିରା (ଲକ୍ଷ୍ମୀ) ସଦା ନିବାସ କରନ୍ତି। ହେ ପ୍ରିୟତମ! ଆମ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦିଅ — ଆମେ ତୁମର, ଯେଉଁମାନେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ତୁମଠାରେ ରଖିଦେଇଛୁ ଏବଂ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଦିଗରେ ତୁମକୁ ଖୋଜୁଛୁ।

शरदुदाशये साधुजातस- त्सरसिजोदरश्रीमुषा दृशा । सुरतनाथ तेऽशुल्कदासिका वरद निघ्नतो नेह किं वधः ॥

śarad-udāśaye sādhu-jāta-sat- sarasijodara-śrī-muṣā dṛśā | surata-nātha te'śulka-dāsikā varada nighnato neha kiṃ vadhaḥ ||

ହେ ଆମ ପ୍ରେମର ସ୍ୱାମୀ! ଶରତ ଋତୁର ସରୋବରରେ ଫୁଟିଥିବା ଉତ୍ତମ କମଳର ଗର୍ଭର ଶୋଭାକୁ ଚୋରାଇ ନେଉଥିବା ତୁମ ଚାହାଣିରେ ତୁମେ ଆମକୁ ଆହତ କର। ଆମେ ତ ତୁମର ବିନା ମୂଲ୍ୟରେ କିଣାଯାଇଥିବା ଦାସୀ — ହେ ବରଦାୟକ! ଏହିପରି ଆମକୁ ମାରିବା କ'ଣ ବଧ ନୁହେଁ?

विषजलाप्ययाद्व्यालराक्षसा- द्वर्षमारुताद्वैद्युतानलात् । वृषमयात्मजाद्विश्वतोभया- दृषभ ते वयं रक्षिता मुहुः ॥

viṣa-jalāpyayād-vyāla-rākṣasād- varṣa-mārutād-vaidyutānalāt | vṛṣa-mayātmajād-viśvato-bhayād- ṛṣabha te vayaṃ rakṣitā muhuḥ ||

ହେ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ! ତୁମେ ବାରମ୍ବାର ଆମକୁ ରକ୍ଷା କରିଛ — ଯମୁନାର ବିଷାକ୍ତ ଜଳରୁ, କାଳିୟ ସର୍ପ ଓ ରାକ୍ଷସମାନଙ୍କଠାରୁ (ଅଘ, ବକ ଆଦି), ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ବର୍ଷା-ଝଡ଼ ଓ ବିଦ୍ୟୁତ୍-ଅଗ୍ନିରୁ, ବୃଷଭାସୁର ଓ ମୟର ପୁତ୍ରଠାରୁ (ବ୍ୟୋମାସୁର) — ସଂସାରର ସମସ୍ତ ଭୟରୁ।

न खलु गोपिकानन्दनो भवा- नखिलदेहिनामन्तरात्मदृक् । विखनसार्थितो विश्वगुप्तये सख उदेयिवान्सात्वतां कुले ॥

na khalu gopikā-nandano bhavān- akhila-dehinām-antarātma-dṛk | vikhanasārthito viśva-guptaye sakha udeyivān-sātvatāṃ kule ||

ହେ ସଖା! ତୁମେ ପ୍ରକୃତରେ କେବଳ ଗୋପିକା (ଯଶୋଦା)ର ପୁତ୍ର ନୁହଁ; ତୁମେ ସମସ୍ତ ଦେହଧାରୀଙ୍କ ଅନ୍ତରାତ୍ମା ସାକ୍ଷୀ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନାରେ ତୁମେ ବିଶ୍ୱର ରକ୍ଷା ହେତୁ ସାତ୍ୱତ କୁଳରେ ଅବତୀର୍ଣ ହୋଇଛ।

विरचिताभयं वृष्णिधूर्य ते चरणमीयुषां संसृतेर्भयात् । करसरोरुहं कान्त कामदं शिरसि धेहि नः श्रीकरग्रहम् ॥

viracitābhayaṃ vṛṣṇi-dhūrya te caraṇam-īyuṣāṃ saṃsṛter-bhayāt | kara-saroruhaṃ kānta kāma-daṃ śirasi dhehi naḥ śrī-kara-graham ||

ହେ ବୃଷ୍ଣିଶ୍ରେଷ୍ଠ! ଯେଉଁମାନେ ସଂସାରର ଭୟରୁ ତୁମ ଚରଣର ଶରଣକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ତୁମ କରକମଳ ଅଭୟ ଓ ସମସ୍ତ କାମନା ପ୍ରଦାନ କରେ — ସେହି କର ଯାହା ଶ୍ରୀ (ଲକ୍ଷ୍ମୀ)ର ପାଣିଗ୍ରହଣ କରିଥିଲା। ହେ ପ୍ରିୟତମ! ସେହି ହାତ ଆମ ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖ।

व्रजजनार्तिहन्वीर योषितां निजजनस्मयध्वंसनस्मित । भज सखे भवत्किङ्करीः स्म नो जलरुहाननं चारु दर्शय ॥

vraja-janārti-han-vīra yoṣitāṃ nija-jana-smaya-dhvaṃsana-smita | bhaja sakhe bhavat-kiṅkarīḥ sma no jala-ruhānanaṃ cāru darśaya ||

ହେ ବ୍ରଜବାସୀଙ୍କ ପୀଡ଼ା ହରଣକାରୀ ବୀର! ହେ ନିଜ ଭକ୍ତଙ୍କ ଗର୍ବ ମିଟାଉଥିବା ହସ ଯାହାଙ୍କର! ହେ ସଖା! ଆମକୁ ତୁମ ଦାସୀମାନଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର ଏବଂ ତୁମ ସୁନ୍ଦର କମଳ-ମୁଖ ଦେଖାଅ।

प्रणतदेहिनां पापकर्शनं तृणचरानुगं श्रीनिकेतनम् । फणिफणार्पितं ते पदाम्बुजं कृणु कुचेषु नः कृन्धि हृच्छयम् ॥

praṇata-dehināṃ pāpa-karśanaṃ tṛṇa-carānugaṃ śrī-niketanam | phaṇi-phaṇārpitaṃ te padāmbujaṃ kṛṇu kuceṣu naḥ kṛndhi hṛc-chayam ||

ତୁମ ଚରଣକମଳ ଶରଣାଗତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ପାପର ନାଶ କରେ, ଗାଈମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାରଣଭୂମିରେ ଚାଲେ, ଲକ୍ଷ୍ମୀଙ୍କ ନିବାସ, ଏବଂ କାଳିୟର ଫଣ ଉପରେ ରଖାଯାଇଥିଲା — ସେହି ଚରଣ ଆମ ବକ୍ଷଃସ୍ଥଳ ଉପରେ ରଖ ଏବଂ ଆମ ହୃଦୟର କାମଜ୍ୱାଳାକୁ ମିଟାଇଦିଅ।

मधुरया गिरा वल्गुवाक्यया बुधमनोज्ञया पुष्करेक्षण । विधिकरीरिमा वीर मुह्यती- रधरसीधुनाप्याययस्व नः ॥

madhurayā girā valgu-vākyayā budha-manojñayā puṣkarekṣaṇa | vidhi-karīr-imā vīra muhyatīr- adhara-sīdhunāpyāyayasva naḥ ||

ହେ କମଳନୟନ! ବିଦ୍ୱାନମାନଙ୍କ ମନକୁ ମଧ୍ୟ ମୋହିତ କରୁଥିବା ତୁମ ମଧୁର ବାଣୀ ଓ ସୁନ୍ଦର ବଚନ ଆମକୁ ମୁଗ୍ଧ କରିଦିଏ। ହେ ବୀର! ତୁମ ଅଧରର ଅମୃତରେ ତୁମ ଏହି ଦାସୀମାନଙ୍କୁ ଜୀବିତ କର।

तव कथामृतं तप्तजीवनं कविभिरीडितं कल्मषापहम् । श्रवणमङ्गलं श्रीमदाततं भुवि गृणन्ति ते भूरिदा जनाः ॥

tava kathāmṛtaṃ tapta-jīvanaṃ kavibhir-īḍitaṃ kalmaṣāpaham | śravaṇa-maṅgalaṃ śrīmad-ātataṃ bhuvi gṛṇanti te bhūri-dā janāḥ ||

ତୁମ କଥାର ଅମୃତ ସଂସାର-ତାପରେ ସନ୍ତପ୍ତ ଜୀବଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ; ଏହାକୁ କବିମାନେ ଗାଆନ୍ତି, ଏହା ସମସ୍ତ ପାପ ହରଣ କରେ, ଶୁଣିବାକୁ ମଙ୍ଗଳମୟ ଓ ଶ୍ରୀସମ୍ପନ୍ନ। ଯେଉଁମାନେ ଏହି କଥାଗୁଡ଼ିକୁ ଭୂମିରେ ବ୍ୟାପ୍ତ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ସର୍ବାଧିକ ଦାନଦାତା।

प्रहसितं प्रिय प्रेमवीक्षणं विहरणं च ते ध्यानमङ्गलम् । रहसि संविदो या हृदिस्पृशः कुहक नो मनः क्षोभयन्ति हि ॥

prahasitaṃ priya prema-vīkṣaṇaṃ viharaṇaṃ ca te dhyāna-maṅgalam | rahasi saṃvido yā hṛdi-spṛśaḥ kuhaka no manaḥ kṣobhayanti hi ||

ହେ ପ୍ରିୟ! ତୁମ ହସ, ପ୍ରେମଭରା ଚାହାଣି ଓ ତୁମ ଲୀଳା — ଏମାନଙ୍କ ଧ୍ୟାନ ମଙ୍ଗଳମୟ; ଏବଂ ନିର୍ଜନରେ ହୃଦୟକୁ ଛୁଇଁଯାଇଥିବା ସେହି ଗୁପ୍ତ କଥାଗୁଡ଼ିକ ଆମ ମନକୁ ବିଚଳିତ କରିଦିଏ, ହେ ଛଳିଆ!