ଗୋବିନ୍ଦ ଦାମୋଦର ସ୍ତୋତ୍ରମ୍ PDF

अग्रे कुरूणामथ पाण्डवानां दुःशासनेनाहृतवस्त्रकेशा। कृष्णा तदाक्रोशदनन्यनाथा गोविन्द दामोदर माधवेति॥

agre kurūṇām atha pāṇḍavānāṃ duḥśāsanenāhṛta-vastra-keśā | kṛṣṇā tadākrośad ananya-nāthā govinda dāmodara mādhaveti ||

କୌରବ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଃଶାସନ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଓ କେଶ ଟାଣିଲା, ସେତେବେଳେ ଅନନ୍ୟନାଥା ଦ୍ରୌପଦୀ ଡାକି ଉଠିଲେ — 'ଗୋବିନ୍ଦ! ଦାମୋଦର! ମାଧବ!'

श्रीकृष्ण विष्णो मधुकैटभारे भक्तानुकम्पिन् भगवन् मुरारे। त्रायस्व मां केशव लोकनाथ गोविन्द दामोदर माधवेति॥

śrī-kṛṣṇa viṣṇo madhu-kaiṭabhāre bhaktānukampin bhagavan murāre | trāyasva māṃ keśava loka-nātha govinda dāmodara mādhaveti ||

'ହେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ! ହେ ବିଷ୍ଣୁ! ହେ ମଧୁ-କୈଟଭର ଶତ୍ରୁ! ହେ ଭକ୍ତବତ୍ସଳ! ହେ ଭଗବାନ! ହେ ମୁରାରେ! ମୋତେ ରକ୍ଷା କର, ହେ କେଶବ, ହେ ଲୋକନାଥ — ଗୋବିନ୍ଦ, ଦାମୋଦର, ମାଧବ!'

विक्रेतुकामा किल गोपकन्या मुरारिपादार्पितचित्तवृत्तिः। दध्यादिकं मोहवशादवोचद् गोविन्द दामोदर माधवेति॥

vikretu-kāmā kila gopa-kanyā murāri-pādārpita-citta-vṛttiḥ | dadhy-ādikaṃ moha-vaśād avocad govinda dāmodara mādhaveti ||

ଜଣେ ଗୋପକନ୍ୟା, ଯେ ଦହି ଆଦି ବିକ୍ରି କରିବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ, ତାଙ୍କ ଚିତ୍ତ ମୁରାରିଙ୍କ ଚରଣରେ ଲୀନ ଥିଲା; ପ୍ରେମ-ମୋହରେ ସେ ନିଜ ସାମଗ୍ରୀ ବଦଳରେ ଡାକି ଉଠିଲେ — 'ଗୋବିନ୍ଦ! ଦାମୋଦର! ମାଧବ!'

उलूखले सम्भृततण्डुलांश्च सङ्घट्टयन्त्यो मुसलैः प्रमुग्धाः। गायन्ति गोप्यो जनितानुरागा गोविन्द दामोदर माधवेति॥

ulūkhale sambhṛta-taṇḍulāṃś ca saṅghaṭṭayantyo musalaiḥ pramugdhāḥ | gāyanti gopyo janitānurāgā govinda dāmodara mādhaveti ||

ଓଖଲରେ ଏକାଠି କରାଯାଇଥିବା ଚାଉଳକୁ ମୂଷଳରେ କୁଟୁଥିବା ମୁଗ୍ଧ ଗୋପୀମାନେ ଅନୁରାଗରେ ଭରି ଗାଆନ୍ତି — 'ଗୋବିନ୍ଦ! ଦାମୋଦର! ମାଧବ!'

काचित्करांभोजपुटे निषण्णं क्रीडाशुकं किंशुकरक्ततुण्डम्। अध्यापयामास सरोरुहाक्षी गोविन्द दामोदर माधवेति॥

kācit karāmbhoja-puṭe niṣaṇṇaṃ krīḍā-śukaṃ kiṃśuka-rakta-tuṇḍam | adhyāpayām āsa saroruhākṣī govinda dāmodara mādhaveti ||

ଜଣେ କମଳନୟନା ନିଜ କର-କମଳରେ ବସିଥିବା, ପଳାଶ ଫୁଲ ସଦୃଶ ନାଲି ଥଣ୍ଟ ଥିବା କ୍ରୀଡ଼ା-ଶୁକକୁ ଏହାହିଁ ଶିଖାଇଲେ — 'ଗୋବିନ୍ଦ! ଦାମୋଦର! ମାଧବ!'

गृहे गृहे गोपवधूसमूहः प्रतिक्षणं पिञ्जरसारिकाणाम्। स्खलद्गिरं वाचयितुं प्रवृत्तो गोविन्द दामोदर माधवेति॥

gṛhe gṛhe gopa-vadhū-samūhaḥ prati-kṣaṇaṃ piñjara-sārikāṇām | skhalad-giraṃ vācayituṃ pravṛtto govinda dāmodara mādhaveti ||

ଘରେ ଘରେ ଗୋପ-ବଧୂମାନଙ୍କ ସମୂହ ପ୍ରତିକ୍ଷଣ ନିଜ ପଞ୍ଜୁରୀର ଶାରିକାମାନଙ୍କୁ ଅଟକି ଅଟକି ଏହାହିଁ କହିବାକୁ ଶିଖାଇବାରେ ଲାଗି ରୁହନ୍ତି — 'ଗୋବିନ୍ଦ! ଦାମୋଦର! ମାଧବ!'

जिह्वे रसज्ञे मधुरप्रिया त्वं सत्यं हितं त्वां परमं वदामि। आवर्णयेथा मधुराक्षराणि गोविन्द दामोदर माधवेति॥

jihve rasa-jñe madhura-priyā tvaṃ satyaṃ hitaṃ tvāṃ paramaṃ vadāmi | āvarṇayethā madhurākṣarāṇi govinda dāmodara mādhaveti ||

ହେ ରସ ଜାଣିଥିବା ଜିହ୍ୱା! ତୁ ମଧୁରର ପ୍ରେମୀ; ମୁଁ ତୋତେ ସତ୍ୟ ଓ ପରମ ହିତକର ବଚନ କହୁଛି — ଏହି ମଧୁର ଅକ୍ଷରଗୁଡ଼ିକ ବାରମ୍ବାର ଉଚ୍ଚାରଣ କର — 'ଗୋବିନ୍ଦ! ଦାମୋଦର! ମାଧବ!'

सुखावसाने त्विदमेव सारं दुःखावसाने त्विदमेव गेयम्। देहावसाने त्विदमेव जाप्यं गोविन्द दामोदर माधवेति॥

sukhāvasāne tv idam eva sāraṃ duḥkhāvasāne tv idam eva geyam | dehāvasāne tv idam eva jāpyaṃ govinda dāmodara mādhaveti ||

ସୁଖର ଶେଷରେ ଏହାହିଁ ସାର, ଦୁଃଖର ଶେଷରେ ଏହାହିଁ ଗାଇବା ଯୋଗ୍ୟ, ଏବଂ ଦେହର ଶେଷରେ (ମୃତ୍ୟୁରେ) ଏହାହିଁ ଜପିବା ଯୋଗ୍ୟ — 'ଗୋବିନ୍ଦ! ଦାମୋଦର! ମାଧବ!'