ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਗਵਦ੍ਗੀਤਾ ੧੧.੩੮ — ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁਸ਼ਃ ਪੁਰਾਣਃ
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਗਵਦ੍ਗੀਤਾ ੧੧.੩੮ — ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁਸ਼ਃ ਪੁਰਾਣਃ in Punjabi (Gurmukhi) · ਪੰਜਾਬੀ
ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ/ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੋ
✦ ਅਰਥ
ਅਤਿ ਵਿਸ਼ਾਲ ਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਭਾਵਵਿਭੋਰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਦਿਦੇਵ, ਸਨਾਤਨ ਪੁਰਖ, ਅਤੇ ਸਮਸਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਪਰਮ ਆਸ਼੍ਰਯ ਅਤੇ ਨਿਧਾਨ ਵਜੋਂ ਵੰਦਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਜਾਣਨਹਾਰ ਵੀ ਹਨ ਅਤੇ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਵੀ, ਪਰਮ ਧਾਮ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੇ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਤ ਹਨ -- ਇਹ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਸਰਵਵਿਆਪਕ ਸਰੂਪ ਦਾ ਸੁੰਦਰ ਸਾਰ ਹੈ।
ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਕਥਾ
Bhagavad Gita Chapter 11, Verse 38 · Sage Veda Vyasa (Mahabharata, Bhishma Parva) · Ancient (text compiled c. 5th–2nd century BCE)
ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, ਵਿਸ਼ਵਰੂਪ ਦਰਸ਼ਨ ਯੋਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਦਿਵਯ ਨੇਤਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਰਜੁਨ ਅਚੰਭੇ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਆਦਿਦੇਵ, ਪਰਮ ਆਸ਼੍ਰਯ, ਜਾਣਨਹਾਰ ਅਤੇ ਜਾਣਨ ਯੋਗ, ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੇ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਪੁਰਖ ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
✦ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ
ਭਗਤ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਗੁਣਗਾਨ ਕਰਨਾ — ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਸਤ ਦੇ ਮੂਲ, ਆਸ਼੍ਰਯ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਧਾਮ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਨਾ — ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਨੇੜੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੀਤਾ ਵਚਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਭਗਤੀਪੂਰਵਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਅਤੇ ਸਮਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।
ਮੰਤਰ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੰਗਤੀ ਜਾਂ ▶ ਬਟਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਸੁਣੋ
ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁਸ਼ਃ ਪੁਰਾਣ ਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਂ ਨਿਧਾਨਮ੍। ਵੇਤ੍ਤਾਸਿ ਵੇਦ੍ਯਂ ਚ ਪਰਂ ਚ ਧਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਤਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨਨ੍ਤਰੂਪ॥
tvam ādi-devaḥ puruṣhaḥ purāṇas tvam asya viśhvasya paraṁ nidhānam vettāsi vedyaṁ cha paraṁ cha dhāma tvayā tataṁ viśhvam ananta-rūpa
ਅਰਥ:ਆਪ ਆਦਿਦੇਵ ਅਤੇ ਸਨਾਤਨ ਪੁਰਖ ਹੋ; ਆਪ ਇਸ ਸਮੁੱਚੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਪਰਮ ਆਸ਼੍ਰਯ ਹੋ। ਆਪ ਹੀ ਜਾਣਨਹਾਰ ਅਤੇ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੋ ਅਤੇ ਪਰਮ ਧਾਮ ਹੋ। ਹੇ ਅਨੰਤਰੂਪ! ਆਪ ਤੋਂ ਹੀ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਿਸ਼ਵ ਵਿਆਪਤ ਹੈ।
ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਅਰਥ
ਉਚਾਰਨ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਉੱਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਗਵਦ੍ਗੀਤਾ ੧੧.੩੮ — ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁਸ਼ਃ ਪੁਰਾਣਃ ਪਾਠ ਦੇ ਲਾਭ
ਪਰਮ ਭਗਵਾਨ ਦਾ ਚਿੰਤਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਤੁਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਟ ਸ਼ਲੋਕ
ਇਹ ਦ੍ਰਿੜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਸਮਸਤ ਦੇ ਮੂਲ ਸ੍ਰੋਤ, ਆਸ਼੍ਰਯ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਧਾਮ ਹਨ
ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਜਾਣਨਹਾਰ ਅਤੇ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਦੋਵੇਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨੂੰ ਡੂੰਘਾ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੁੱਚਾ ਵਿਸ਼ਵ ਦਿਵਯ ਨਾਲ ਵਿਆਪਤ ਹੈ
ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ-ਸਥਲ ਵਜੋਂ ਸ਼ਰਣਾਗਤੀ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਇੱਕੋ ਪਰਮ ਪੁਰਖ ਦੇ ਅਨੰਤ ਰੂਪਾਂ (ਅਨੰਤ-ਰੂਪ) ਪ੍ਰਤੀ ਸ਼ਰਧਾ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ
ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਗਵਦ੍ਗੀਤਾ ੧੧.੩੮ — ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁਸ਼ਃ ਪੁਰਾਣਃ ਪਾਠ ਵਿਧੀ
ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾ ਪਾਠ ਪਰਮ ਪ੍ਰਤੀ ਅਰਾਧਨਾ ਦੇ ਸਤੋਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਕਰੋ। ਹਰ ਪਦ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ — ਆਦਿਦੇਵ, ਸਨਾਤਨ ਪੁਰਖ, ਪਰਮ ਆਸ਼੍ਰਯ, ਜਾਣਨਹਾਰ ਅਤੇ ਜਾਣਨ ਯੋਗ, ਪਰਮ ਧਾਮ — ਰੁਕ ਕੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਜਗਾਉਣ ਦਿਓ। ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਸਰਵਵਿਆਪੀ ਦਿਵਯ ਉੱਤੇ ਮੌਨ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਭਗਵਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਧਾਮ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ।
ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ
ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ
ॐ
ਪੂਰਾ ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਗਵਦ੍ਗੀਤਾ ੧੧.੩੮ — ਤ੍ਵਮਾਦਿਦੇਵਃ ਪੁਰੁਸ਼ਃ ਪੁਰਾਣਃ ਸ਼ਲੋਕ-ਦਰ-ਸ਼ਲੋਕ ਅਰਥ ਸਹਿਤ ਪੜ੍ਹੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਵੇਖੋ