ஸ்ரீ பகவத்த்யானசோபானம் PDF

अन्तर्ज्योतिः किमपि यमिनामञ्जनं योगदृष्टे- श्चिन्तारत्नं सुलभमिह नः सिद्धिमोक्षानुरूपम् । दीनानाथव्यसनशमनं दैवतं दैवतानां दिव्यं चक्षुः श्रुतिपरिषदां दृश्यते रङ्गमध्ये ॥ १ ॥

antarjyotiḥ kimapi yaminām añjanaṃ yogadṛṣṭe- ścintāratnaṃ sulabhamiha naḥ siddhimokṣānurūpam | dīnānāthavyasanaśamanaṃ daivataṃ daivatānāṃ divyaṃ cakṣuḥ śrutipariṣadāṃ dṛśyate raṅgamadhye || 1 ||

அங்கே, ஸ்ரீரங்கத்தின் நடுவே தரிசனம் தருகிறது — ஏதோ ஒரு சொல்லொணா அந்தர்ஜ்யோதி, யமீ (சம்யம) முனிவர்களின் யோகதிருஷ்டிக்கு அஞ்சனம், இங்கு நமக்கு எளிதில் கிடைக்கும் சிந்தாமணி, சித்தி மோட்சம் இரண்டிற்கும் ஏற்றது, தீன-அநாதைகளின் துயரைத் தணிப்பது, தேவர்களுக்கும் தேவன், சுருதி-பரிஷத்துகளின் திவ்ய நேத்திரம். (1)

वेदातीतश्रुतिपरिमलं वेधसां मौलिसेव्यं प्रादुर्भूतं कनकसरितः सैकते हंसजुष्टे । लक्ष्मीभूम्योः करसरसिजैर्लालितं रङ्गभर्तुः पादाम्भोजं प्रतिफलति मे भावनादीर्घिकायाम् ॥ २ ॥

vedātītaśrutiparimalaṃ vedhasāṃ maulisevyaṃ prādurbhūtaṃ kanakasaritaḥ saikate haṃsajuṣṭe | lakṣmībhūmyoḥ karasarasijairlālitaṃ raṅgabhartuḥ pādāmbhojaṃ pratiphalati me bhāvanādīrghikāyām || 2 ||

என் பாவனா-தீர்க்கிகையில் (தடாகத்தில்) ஸ்ரீரங்கநாதரின் பாத-கமலங்கள் பிரதிபலிக்கின்றன — வேதங்களையும் கடந்த நறுமணம், வேதங்களின் பரிமள-வடிவம், பிரம்மாதி தேவர்களின் மகுடங்களால் சேவிக்கப்படுபவை, ஸ்வர்ண-சரிதை (காவேரி) அன்னங்கள் வாழும் மணல்திட்டில் தோன்றியவை, லக்ஷ்மீ-பூமியின் கர-கமலங்களால் தாலாட்டப்படுபவை. (2)

चित्राकारां कटकरुचिभिश्चारुवृत्तानुपूर्वां काले दूत्यद्रुततरगतिं कान्तिलीलाकलाचीम् । जानुच्छायाद्विगुणसुभगां रङ्गभर्तुर्मदात्मा जङ्घां दृष्ट्वा जननपदवीजाङ्घिकत्वं जहाति ॥ ३ ॥

citrākārāṃ kaṭakarucibhiścāruvṛttānupūrvāṃ kāle dūtyadrutataragatiṃ kāntilīlākalācīm | jānucchāyādviguṇasubhagāṃ raṅgabharturmadātmā jaṅghāṃ dṛṣṭvā jananapadavījāṅghikatvaṃ jahāti || 3 ||

ரங்கநாதரின் ஜங்கைகளை (கணைக்கால்களை) கண்டு — விசித்திர வடிவம், அழகிய-வட்டம், படிப்படியாக மெலிபவை, சமயத்தில் தூதன் போல் வேகமானவை, காந்தி லீலைகளால் கலிதம், முழங்கால்களின் ஒளியால் இரட்டிப்பு சுபகம் — என் முக்த மனம் ஜன்ம-பாதையில் அலையும் இயல்பைத் துறக்கிறது. (3)

कामारामस्थिरकदलिकास्तम्भसम्भावनीयं क्षौमाश्लिष्टं किमपि कमलाभूमिनीलोपधानम् । न्यञ्चत्काञ्चीकिरणरुचिरं निर्विशत्यूरुयुग्मं लावण्यौघद्वयमिव मतिर्मामिका रङ्गयूनः ॥ ४ ॥

kāmārāmasthirakadalikāstambhasambhāvanīyaṃ kṣaumāśliṣṭaṃ kimapi kamalābhūminīlopadhānam | nyañcatkāñcīkiraṇaruciraṃ nirviśatyūruyugmaṃ lāvaṇyaughadvayamiva matirmāmikā raṅgayūnaḥ || 4 ||

என் புத்தி இளம் ரங்கநாதரின் ஊரு-யுகளத்தில் (தொடைகளின் இணையில்) நுழைகிறது — காம உத்தியானத்தின் ஸ்திர கதளீ-ஸ்தம்பங்களுடன் ஒப்பிடத்தக்கவை, க்ஷௌமத்தால் (பட்டால்) மூடப்பட்டவை, லக்ஷ்மிக்கு சொல்லொணா நீல உபதானம் (தலையணை), கீழே வழியும் மேகலையின் கிரணங்களால் ருசிரம் — இரு லாவண்ய-தாரைகள் போல். (4)

सम्प्रीणाति प्रतिकलमसौ मानसं मे सुजाता गम्भीरत्वात्क्वचन समये गूढनिक्षिप्तविश्वा । नालीकेन स्फुरितरजसा वेधसो निर्मिमाणा रम्यावर्तद्युतिसहचरी रङ्गनाथस्य नाभिः ॥ ५ ॥

samprīṇāti pratikalamasau mānasaṃ me sujātā gambhīratvātkvacana samaye gūḍhanikṣiptaviśvā | nālīkena sphuritarajasā vedhaso nirmimāṇā ramyāvartadyutisahacarī raṅganāthasya nābhiḥ || 5 ||

ஒவ்வொரு கணமும் ரங்கநாதரின் சுஜாத நாபி என் மனத்தை ஆனந்திக்கச் செய்கிறது — எவ்வளவு கம்பீரமென்றால் பிரளயகாலத்தில் சமஸ்த விஶ்வத்தையும் மறைவாகத் தன்னுள் வைத்துக்கொள்கிறது, மலர்ந்த பராகமுள்ள கமலத்தால் பிரம்மாவைப் படைக்கிறது, ரம்ய ஆவர்த்தத்தின் ஒளிக்குத் தோழி. (5)

श्रीवत्सेन प्रथितविभवं श्रीपदन्यासधन्यं मध्यं बाह्वोर्मणिवररुचा रञ्जितं रङ्गधाम्नः । सान्द्रच्छायं तरुणतुलसीचित्रया वैजयन्त्या सन्तापं मे शमयति धियश्चन्द्रिकोदारहारम् ॥ ६ ॥

śrīvatsena prathitavibhavaṃ śrīpadanyāsadhanyaṃ madhyaṃ bāhvormaṇivararucā rañjitaṃ raṅgadhāmnaḥ | sāndracchāyaṃ taruṇatulasīcitrayā vaijayantyā santāpaṃ me śamayati dhiyaścandrikodārahāram || 6 ||

ரங்கதாமத்தின் நடுப்பகுதி (இடை) — ஸ்ரீவத்சத்தால் விபவ-பிரசித்தம், ஸ்ரீயின் பாத-நியாசத்தால் தன்யம், புஜங்களுக்கிடையே சிறந்த மணிகளின் ஒளியால் ரஞ்சிதம், புதிய துளசியுடன் விசித்திர வைஜயந்தி மாலையால் சாந்த்ர-சாயை உடையது, சந்திரிகை போல் உதார ஹாரத்துடன் கூடியது — என் மனத்தின் சந்தாபத்தைத் தணிக்கிறது. (6)

एकं लीलोपहितमितरं बाहुमाजानुलम्बं प्राप्तौ रङ्गे शयितुरखिलप्रार्थनापारिजातम् । दृप्ता सेयं दृढनियमिता रश्मिभिर्भूषणानां चिन्ताहस्तिन्यनुभवति मे चित्रमालानयन्त्रम् ॥ ७ ॥

ekaṃ līlopahitamitaraṃ bāhumājānulambaṃ prāptau raṅge śayiturakhilaprārthanāpārijātam | dṛptā seyaṃ dṛḍhaniyamitā raśmibhirbhūṣaṇānāṃ cintāhastinyanubhavati me citramālānayantram || 7 ||

சயனிக்கும் ரங்கநாதரின் இரு புஜங்கள் — ஒன்று லீலையாக வைக்கப்பட்டது, மற்றொன்று முழங்கால் வரை தொங்குகிறது, சமஸ்த பிரார்த்தனைகளையும் நிறைவேற்றும் பாரிஜாதம் — கர்வித்தாலும் ஆபரணங்களின் கிரணங்களால் உறுதியாகக் கட்டப்பட்டுள்ளன; என் சிந்தா-ஹஸ்தினி (பெண் யானை) அவற்றை விசித்திர ஆலான-ஸ்தம்பமாக அனுபவிக்கிறது. (7)

साभिप्रायस्मितविकसितं चारुबिम्बाधरोष्ठं दुःखापायप्रणयिनि जने दूरदत्ताभिमुख्यम् । कान्तं वक्त्रं कनकतिलकालङ्कृतं रङ्गभर्तुः स्वान्ते गाढं विलगति मम स्वागतोदारनेत्रम् ॥ ८ ॥

sābhiprāyasmitavikasitaṃ cārubimbādharoṣṭhaṃ duḥkhāpāyapraṇayini jane dūradattābhimukhyam | kāntaṃ vaktraṃ kanakatilakālaṅkṛtaṃ raṅgabhartuḥ svānte gāḍhaṃ vilagati mama svāgatodāranetram || 8 ||

ரங்கநாதரின் காந்த முகம் — அர்த்தமுள்ள புன்னகையால் மலர்ந்தது, அழகிய பிம்ப-நிகர் அதரோஷ்டம் உடையது, தூரத்திலிருந்தே துயருற்ற பக்தனை நோக்கி அபிமுகம், ஸ்வர்ண-திலகத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டது — தன் வரவேற்பு நிறைந்த உதார நேத்திரங்களுடன் என் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிகிறது. (8)

माल्यैरन्तःस्थिरपरिमलैर्वल्लभास्पर्शमान्यैः कुप्यच्चोलीवचनकुटिलैः कुन्तलैः श्लिष्टमूले । रत्नापीडद्युतिशबलिते रङ्गभर्तुः किरीटे राजन्वत्यः स्थितिमधिगता वृत्तयश्चेतसो मे ॥ ९ ॥

mālyairantaḥsthiraparimalairvallabhāsparśamānyaiḥ kupyaccolīvacanakuṭilaiḥ kuntalaiḥ śliṣṭamūle | ratnāpīḍadyutiśabalite raṅgabhartuḥ kirīṭe rājanvatyaḥ sthitimadhigatā vṛttayaścetaso me || 9 ||

ரங்கநாதரின் கிரீடத்தில் — அதன் அடிப்பகுதி அவரது குந்தலங்களால் (கேசங்களால்) சூழப்பட்டது, ரத்னாபீட ஒளியால் சபலம் — என் சித்த விருத்திகள் ராஜன்வதி (நன்கு ஆளப்பட்டு) ஸ்திதியை அடைந்துள்ளன. (9)

पादाम्भोजं स्पृशति भजते रङ्गनाथस्य जङ्घा- मूरुद्वन्द्वे विलगति शनैरूर्ध्वमभ्येति नाभिम् । वक्षस्यास्ते वलति भुजयोर्मामिकेयं मनीषा वक्त्राभिख्यां पिबति वहते वासनां मौलिबन्धे ॥ १० ॥

pādāmbhojaṃ spṛśati bhajate raṅganāthasya jaṅghā- mūrudvandve vilagati śanairūrdhvamabhyeti nābhim | vakṣasyāste valati bhujayormāmikeyaṃ manīṣā vaktrābhikhyāṃ pibati vahate vāsanāṃ maulibandhe || 10 ||

என் இந்தப் புத்தி ரங்கநாதரின் பாத-கமலத்தைத் தீண்டி சேவிக்கிறது, ஜங்கை ஊரு-யுகளத்தில் பற்றுகிறது, மெல்ல மேலே நாபி வரை செல்கிறது, வக்ஷத்தில் நிற்கிறது, புஜங்களில் சஞ்சரிக்கிறது, முக சோபையைப் பருகுகிறது, கிரீட-பந்தத்தில் வாசனையை (அனுராகத்தை) தாங்குகிறது. (10)

कान्तोदाररयैरिह भुजैः कङ्कणज्याकिणाङ्कै- र्लक्ष्मीधाम्नः पृथुलपरिघैर्लक्षिता भीतिहेतिः । अग्रे किञ्चिद्भुजगशयनः स्वात्मनैवात्मनः सन् मध्येरङ्गं मम च हृदये वर्तते सावरोधः ॥ ११ ॥

kāntodāararayairiha bhujaiḥ kaṅkaṇajyākiṇāṅkai- rlakṣmīdhāmnaḥ pṛthulaparighairlakṣitā bhītihetiḥ | agre kiñcidbhujagaśayanaḥ svātmanaivātmanaḥ san madhyeraṅgaṃ mama ca hṛdaye vartate sāvarodhaḥ || 11 ||

இங்கே சர்ப்பசாயி பகவான் வீற்றிருக்கிறார் — அவரது புஜங்கள் காந்தம், உதார-வேகம் உடையவை, ஜ்யா (வில்-நாண்) கிணாங்கத்தால் (தழும்புகளால்) குறிக்கப்பட்டவை, லக்ஷ்மீ-தாமத்தின் விசால அர்கள நிகர், பயத்திலிருந்து காக்கும் ஆயுத-வடிவம்; தன் ஆத்மாவாலேயே தனக்காக விளங்கி ஸ்ரீரங்கத்தின் நடுவே, இப்போது தன் பரிவாரத்துடன் என் இதயத்திலும் வசிக்கிறார். (11)

रङ्गास्थाने रसिकमहिते रञ्जिताशेषचित्ते विद्वत्सेवाविमलमनसा वेङ्कटेशेन कॢप्तम् । अक्लेशेन प्रणिहितधियामारुरुक्षोरवस्थां भक्तिं गाढां दिशतु भगवद्ध्यानसोपानमेतत् ॥ १२ ॥

raṅgāsthāne rasikamahite rañjitāśeṣacitte vidvatsevāvimalamanasā veṅkaṭeśena kḷptam | aktleśena praṇihitadhiyāmārurukṣoravasthāṃ bhaktiṃ gāḍhāṃ diśatu bhagavaddhyānasopānametat || 12 ||

இந்த பகவத்த்யானசோபானம் — வித்வான்களின் சேவையால் விமல-மனமுடைய வேங்கடேசர் (வேதாந்த தேசிகர்) ஸ்ரீரங்கத்தின் ரசிக-பூஜித, சமஸ்த சித்தத்தையும் ரஞ்சிக்கச் செய்யும் இடத்தில் இயற்றினார் — அந்த அவஸ்தை வரை ஏற விரும்பும் பிரணிஹித-புத்தி உடையோருக்கு அநாயாசமாக ஆழ்ந்த பக்தியை அருளட்டும். (12)

॥ इति श्रीमद्वेङ्कटेशार्यप्रणीतं भगवद्ध्यानसोपानं सम्पूर्णम् ॥

|| iti śrīmadveṅkaṭeśāryapraṇītaṃ bhagavaddhyānasopānaṃ sampūrṇam ||

இவ்வாறு ஸ்ரீமத் வேங்கடேசார்யர் (வேதாந்த தேசிகர்) இயற்றிய பகவத்த்யானசோபானம் சம்பூர்ணமாயிற்று.