பவானீ புஜங்கம் PDF

षडाधारपङ्केरुहान्तर्विराजत् सुषुम्नान्तरालेऽतितेजोल्लसन्तीम् । सुधामण्डलं द्रावयन्तीं पिबन्तीं सुधामूर्तिमीडे चिदानन्दरूपाम् ॥ १॥

ṣaḍādhārapaṅkeruhāntarvirājat suṣumnāntarāle'titejollasantīm | sudhāmaṇḍalaṃ drāvayantīṃ pibantīṃ sudhāmūrtimīḍe cidānandarūpām || 1||

1. நெக்டார் வடிவானவளும், சித்-ஆனந்த சொரூபமானவளுமான அவளை நான் துதிக்கிறேன் — அவள் ஆறு சக்கரங்களின் தாமரைகளுக்குள் ஒளிர்கிறாள், சுஷும்னா நாடியில் மிகுந்த தேஜஸுடன் ஜொலிக்கிறாள், அமுத மண்டலத்தை உருக்கி அருந்துகிறாள்.

ज्वलत्कोटिबालार्कभासारुणाङ्गीं सुलावण्यशृङ्गारशोभाभिरामाम् । महापद्मकिञ्जल्कमध्ये विराजत्- त्रिकोणे निषण्णां भजे श्रीभवानीम् ॥ २॥

jvalatkoṭibālārkabhāsāruṇāṅgīṃ sulāvaṇyaśṛṅgāraśobhābhirāmām | mahāpadmakiñjalkamadhye virājat- trikoṇe niṣaṇṇāṃ bhaje śrībhavānīm || 2||

2. ஶ்ரீபவானியை நான் வழிபடுகிறேன், அவளுடைய அங்கங்கள் கோடி உதய இளஞ்சூரியர்களின் ஒளி போல் அருணநிறமாக உள்ளன, நிறை லாவண்யம், சிருங்கார சோபையால் அழகாக உள்ளாள், மகாபத்மத்தின் கேசரங்களின் நடுவே ஒளிரும் முக்கோணத்தில் அமர்ந்துள்ளாள்.

क्वणत्किङ्किणीनूपुरोद्भासिरत्न- प्रभालीढलाक्षार्द्रपादाब्जयुग्माम् । अजेशाच्युताद्यैः सुरैः सेव्यमानां महात्रिपुरां श्रीशिवां भावयामि ॥ ३॥

kvaṇatkiṅkiṇīnūpurodbhāsiratna- prabhālīḍhalākṣārdrapādābjayugmām | ajeśācyutādyaiḥ suraiḥ sevyamānāṃ mahātripurāṃ śrīśivāṃ bhāvayāmi || 3||

3. மகாத்ரிபுராவை, மங்கலகரமான ஶ்ரீசிவ-சக்தியை நான் தியானிக்கிறேன், அவளுடைய பாததாமரைகள் — செம்பஞ்சுக்குழம்பால் ஈரமாகி, ஒலிக்கும் சிறுமணி கொலுசுகளின் ரத்னப்பிரபையால் ஒளிர்ந்து — பிரம்மா, சிவன், விஷ்ணு முதலிய தேவர்களால் சேவிக்கப்படுகின்றன.

सुशोणाम्बराबद्धनीवीविराजन्- महारत्नकाञ्चीकलापं नितम्बम् । स्फुरद्दक्षिणावर्तनाभिं च तस्या भजे वल्लरीवद्विशालं त्रिवल्लीम् ॥ ४॥

suśoṇāmbarābaddhanīvīvirājan- mahāratnakāñcīkalāpaṃ nitambam | sphuraddakṣiṇāvartanābhiṃ ca tasyā bhaje vallarīvadviśālaṃ trivallīm || 4||

4. அவளுடைய நிதம்பத்தை நான் வழிபடுகிறேன், அது சிவந்த பட்டு முடிச்சு, மகாரத்ன ஒட்டியாணத்தால் ஒளிர்கிறது, அவளுடைய நாபி வலப்புறமாகச் சுருண்டுள்ளது, அவளுடைய முக்கால் மடிப்புகள் பூத்த கொடி போல் விசாலமாகவும் அழகாகவும் உள்ளன.

लसद्वृत्तगम्भीरनाभीसरोजं निजाङ्गोद्भवस्थूलरोमावलीभिः । भ्रमद्भ्रमराडम्बरं सुन्दराख्यं भजे तत्तटित्कोटिकान्तं भवान्याः ॥ ५॥

lasadvṛttagambhīranābhīsarojaṃ nijāṅgodbhavasthūlaromāvalībhiḥ | bhramadbhramarāḍambaraṃ sundarākhyaṃ bhaje tattaṭitkoṭikāntaṃ bhavānyāḥ || 5||

5. பவானியின் அந்த நாபி-தாமரையை நான் வழிபடுகிறேன் — வட்டமாக, ஆழமாக, அழகாக — உடலிலிருந்து எழும் ரோமவரிசை வண்டுக்கூட்டம் போல் சூழ — கோடி மின்னல்களின் ஒளி போல் அழகாக உள்ளது.

कुचौ कुङ्कुमागारगर्भप्रवालौ पराभीतिमुद्राकरस्योपकण्ठौ । रमामन्दिरौ चामरारातिकुम्भौ भजे चन्दनालिप्तकौ भव्यरूपौ ॥ ६॥

kucau kuṅkumāgāragarbhapravālau parābhītimudrākarasyopakaṇṭhau | ramāmandirau cāmarārātikumbhau bhaje candanāliptakau bhavyarūpau || 6||

6. அவளுடைய இரு கொங்கைகளை நான் வழிபடுகிறேன், அவை குங்குமக் களஞ்சியம் போல் பவளச் சிவப்பாக உள்ளன, அபய-வரத முத்திரைகள் கொண்ட கையின் அருகே உள்ளன, ரமா (லக்ஷ்மி) கோயில்கள், யானைக் கும்பங்கள் போல, சந்தனம் பூசப்பட்டு, பவ்விய வடிவில் உள்ளன.

ललाटश्रियं वल्लभैकानुभावां भुजामूलविन्यस्तचूताग्रकोटिम् । कलङ्काधिवासं हसच्चन्द्रबिम्बं श्रिये नौमि कस्तूरिकातिप्रसन्नम् ॥ ७॥

lalāṭaśriyaṃ vallabhaikānubhāvāṃ bhujāmūlavinyastacūtāgrakoṭim | kalaṅkādhivāsaṃ hasaccandrabimbaṃ śriye naumi kastūrikātiprasannam || 7||

7. ஶ்ரீக்காக (செழிப்புக்காக) அவளுடைய நெற்றியின் சோபைக்கு நான் வணங்குகிறேன் — வல்லபனுக்கு (சிவனுக்கு) ஒப்பற்றது, தோள்மூலத்தில் வைக்கப்பட்ட மாந்தளிர் நுனியுடன், களங்கம் (பிறை) வாழும் புன்னகை சந்திரபிம்பம் போல, கஸ்தூரியால் மிகவும் பிரசன்னமாக உள்ளது.

भजे वक्त्रमब्जप्रभाजाललोलं लसद्वारिजाक्षीयुगं विभ्रमाक्षम् । ललाटान्तरालम्बिमाणिक्यभूषं वहन्तीं चलत्कुण्डलोद्योतगण्डम् ॥ ८॥

bhaje vaktramabjaprabhājālalolaṃ lasadvārijākṣīyugaṃ vibhramākṣam | lalāṭāntarālambimāṇikyabhūṣaṃ vahantīṃ calatkuṇḍalodyotagaṇḍam || 8||

8. அவளுடைய முகத்தை நான் வழிபடுகிறேன், அது தாமரை-ஒளி வலையால் சஞ்சலமாக உள்ளது, ஒளிரும் தாமரைக்கண்கள், விளையாட்டுப் பார்வை கொண்ட கண்களைத் தாங்குகிறது, நெற்றியில் தொங்கும் மாணிக்கத்தால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, அசையும் குண்டலங்களின் ஒளியால் அவளுடைய கன்னங்கள் ஜொலிக்கின்றன.

सुफुल्लारविन्दायताक्षीं सुवक्षो- रुहां चारुहासां सुकर्णावतंसाम् । सुमध्यां सुवृत्तस्तनीं सुस्मितास्यां भजे श्रीमहेशीं भवानीं भवानीम् ॥ ९॥

suphullāravindāyatākṣīṃ suvakṣo- ruhāṃ cāruhāsāṃ sukarṇāvataṃsām | sumadhyāṃ suvṛttastanīṃ susmitāsyāṃ bhaje śrīmaheśīṃ bhavānīṃ bhavānīm || 9||

9. ஶ்ரீமகேஶியை, பவானியை, பவானியை நான் வழிபடுகிறேன் — மலர்ந்த தாமரை போல் நீண்ட கண்கள், அழகிய மார்பு, மனோகர புன்னகை, அழகிய காதணிகள், மெல்லிய இடை, நன்கு வட்டமான கொங்கைகள், இனிய புன்னகை முகத்துடன்.

सुनासापुटं सुन्दरभ्रूललाटं तरङ्गायताक्षं सुधाधौतगण्डम् । सुबिम्बाधरं कुन्ददन्तप्रभाढ्यं भजे चन्द्रचूडालसत्केशपाशम् ॥ १०॥

sunāsāpuṭaṃ sundarabhrūlalāṭaṃ taraṅgāyatākṣaṃ sudhādhautagaṇḍam | subimbādharaṃ kundadantaprabhāḍhyaṃ bhaje candracūḍālasatkeśapāśam || 10||

10. அவளை நான் வழிபடுகிறேன் — அழகிய நாசித்துவாரம், மனோகர புருவங்கள், நெற்றி, அலைகள் போல் நீண்ட கண்கள், அமுதத்தால் கழுவியது போன்ற கன்னங்கள், கோவைப்பழம் போன்ற உதடு, முல்லை போன்ற பல்லொளி, பிறையால் ஒளிரும் கூந்தலுடன்.

पराशक्तिराज्ञीसमाक्रान्तविश्वां परां भोगमोक्षप्रदां शाम्भवीं ताम् । पराकारकामेश्वरीं कामकोटिं भजे चित्स्वरूपां जगन्मातरं श्रीम् ॥ ११॥

parāśaktirājñīsamākrāntaviśvāṃ parāṃ bhogamokṣapradāṃ śāmbhavīṃ tām | parākārakāmeśvarīṃ kāmakoṭiṃ bhaje citsvarūpāṃ jaganmātaraṃ śrīm || 11||

11. ஶ்ரீயை, ஜகன்மாதாவை, சித்-சொரூபத்தை நான் வழிபடுகிறேன் — பராசக்தி, அனைத்து உலகங்களின் மீது அதிஷ்டித ராணி, போகம் மோட்சம் இரண்டையும் அளிக்கும் சாம்பவி, பரா காமேஶ்வரி, காமகோடி.

श्रुतीनां मुहुर्भूषणं तर्कगम्यं मनोवाक्पथातीतमत्यन्तदूरम् । निजानन्दबीजं सदा बुद्धिनिष्ठं निराकारमोङ्कारगम्यं भजेऽहम् ॥ १२॥

śrutīnāṃ muhurbhūṣaṇaṃ tarkagamyaṃ manovākpathātītamatyantadūram | nijānandabījaṃ sadā buddhiniṣṭhaṃ nirākāramoṅkāragamyaṃ bhaje'ham || 12||

12. அதை நான் வழிபடுகிறேன், அது வேதங்களின் என்றும் ஆபரணம், தர்க்கத்தால் அடையத்தக்கது ஆயினும் மனம்-வாக்கின் பாதைக்கு அப்பாற்பட்டது, மிக தூரமானது, நிஜ-ஆனந்த விதை, என்றும் புத்தியில் நிலைத்தது, நிராகாரம், ஓங்காரத்தால் அடையத்தக்கது.

महायोगपीठे परिभ्राजमाने निषण्णं शिवेनापि साम्यं वहन्तीम् । सहस्रारपद्मे सदा भावयामि प्रबुद्धां परां चिच्छरीरां भवानीम् ॥ १३॥

mahāyogapīṭhe paribhrājamāne niṣaṇṇaṃ śivenāpi sāmyaṃ vahantīm | sahasrārapadme sadā bhāvayāmi prabuddhāṃ parāṃ cicchharīrāṃ bhavānīm || 13||

13. ஒளிரும் மகாயோகபீடத்தில், சகஸ்ரார-தாமரையில், என்றும் பவானியை நான் தியானிக்கிறேன் — ப்ரபுத்த, பரா, சித்-சரீரமான அவள் அங்கு சிவனுடன் சமத்துவம் தாங்கி வீற்றிருக்கிறாள்.

इदं यस्तु नित्यं समाधाय चित्तं पठेद्भक्तियुक्तो भवानीभुजङ्गम् । स मृत्युं विजित्यापि मेधां श्रियं च समासाद्य देहान्तरे मुक्तिमेति ॥ १४॥

idaṃ yastu nityaṃ samādhāya cittaṃ paṭhedbhaktiyukto bhavānībhujaṅgam | sa mṛtyuṃ vijityāpi medhāṃ śriyaṃ ca samāsādya dehāntare muktimeti || 14||

14. பக்தியுடன் சித்தத்தை ஒருமுகப்படுத்தி தினமும் இந்த பவானீ புஜங்கத்தை எவர் ஓதுகிறாரோ, அவர் மரணத்தையும் வென்று மேதையையும் ஶ்ரீயையும் அடைந்து, தேகாந்தத்திற்குப் பின் முக்தி பெறுகிறார்.

कवित्वं च वाग्मित्वमेधादिकं च प्रसन्ना भवानी ददात्येव तस्मै । इदं स्तोत्रराजं पठन्ति प्रकामं नरा ये नितान्तं प्रसीदेन्महेशी ॥ १५॥

kavitvaṃ ca vāgmitvamedhādikaṃ ca prasannā bhavānī dadātyeva tasmai | idaṃ stotrarājaṃ paṭhanti prakāmaṃ narā ye nitāntaṃ prasīdenmaheśī || 15||

15. பிரசன்னமான பவானி அவருக்கு கவித்துவம், சொல்வன்மை, மேதை முதலியவற்றைக் கண்டிப்பாக அளிக்கிறாள். இந்த ஸ்தோத்திரராஜத்தை விருப்பப்படி ஓதும் மனிதர்கள் மீது மகேஶி முற்றிலும் பிரசன்னமாகட்டும்.

भवानि त्वदीयाङ्घ्रिसेवानुरक्तान् जनान्पाहि कारुण्यपूर्णैः कटाक्षैः । जगन्मातरस्मादृशां पामराणां गतिस्त्वं विना नैव लोके मदम्ब ॥ १६॥

bhavāni tvadīyāṅghrisevānuraktān janānpāhi kāruṇyapūrṇaiḥ kaṭākṣaiḥ | jaganmātarasmādṛśāṃ pāmarāṇāṃ gatistvaṃ vinā naiva loke madamba || 16||

16. ஓ பவானீ! உன் பாதசேவையில் பற்றுக்கொண்ட மக்களை கருணைமிக்க கடைக்கண் பார்வைகளால் காப்பாற்று. ஓ ஜகன்மாதா! எம் போன்ற பாமரர்களுக்கு உலகில் உன்னைத் தவிர வேறு புகலிடம் இல்லை, ஓ என் அம்மா.

भवानि त्वदीयं पदाम्भोजपोतं प्रपन्नाय याच्छम्भवे देहि मातः । भवाम्भोधिमग्नं समुद्धर्तुमीशे भवानि त्वमेका गतिर्मे भवानि ॥ १७॥

bhavāni tvadīyaṃ padāmbhojapotaṃ prapannāya yācchambhave dehi mātaḥ | bhavāmbhodhimagnaṃ samuddhartumīśe bhavāni tvamekā gatirme bhavāni || 17||

17. ஓ பவானீ! சரணடைந்த எனக்கு சிவனிடம் சேர்க்கும் உன் பாததாமரைப் படகை அளி, ஓ தாயே. பிறவிக் கடலில் மூழ்கியவனை மீட்க நீ வல்லவள். ஓ பவானீ! நீயே என் ஒரே புகலிடம், ஓ பவானீ.