Mantra.Tips
bhagavad-gitagitakrishnakshetra-kshetrajna-vibhaga-yoga

ଶ୍ରୀମଦ୍ଭଗଵଦ୍ଗୀତା ୧୩.୨ — ଇଦଂ ଶରୀରଂ କୌନ୍ତେଯ

Bhagavad Gita 13.2 — Idam Shariram Kaunteya (Kshetra-Kshetrajna) in Odia · ଓଡ଼ିଆ

🕉️ hindu·📿 11× ଜପ·🕐 ସକାଳେ ଧ୍ୟାନ, ଅଥବା ଆତ୍ମ-ଅନ୍ୱେଷଣ ଓ ଚିନ୍ତନଶୀଳ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ସମୟରେ।·📜 Bhagavad Gita Chapter 13, Verse 2
Share:

ଅର୍ଥ

ଏହି ଶ୍ଲୋକ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ଆରମ୍ଭ ଗୀତାର ସବୁଠାରୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ବିବେକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ସହ କରେ — ଶରୀର ଓ ଯାହା କିଛି ଅନୁଭବ କରାଯାଏ ତାହା 'କ୍ଷେତ୍ର', ଯେତେବେଳେ ଶରୀରକୁ ଜାଣୁଥିବା ଚେତନ ଆତ୍ମା 'କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ' (କ୍ଷେତ୍ରର ଜ୍ଞାତା)। ସାଧକଙ୍କୁ ନିରନ୍ତର ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଭିତରର ସାକ୍ଷୀ ଜ୍ଞାତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବେକ କରିବାକୁ ଶିଖାଇ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି — ଏହି ବୋଧ ଯେ ଆମେ ଶରୀର ନୁହଁ, ବରଂ ତାହାକୁ ଜାଣୁଥିବା ଚେତନା।

ଉତ୍ପତ୍ତି ଓ କଥା

Bhagavad Gita Chapter 13, Verse 2 · Sage Veda Vyasa (Mahabharata, Bhishma Parva) · Ancient (text compiled c. 5th–2nd century BCE)

ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟ, କ୍ଷେତ୍ର-କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ବିଭାଗ ଯୋଗ, କର୍ମ ଓ ଭକ୍ତିରୁ ଫେରି ଶୁଦ୍ଧ ଜ୍ଞାନ ଆଡ଼କୁ ଯାଏ। ନିଜ ଆରମ୍ଭିକ ଉପଦେଶରେ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଶରୀରକୁ 'କ୍ଷେତ୍ର' ଓ ଚେତନ ଆତ୍ମାକୁ ତାହାର 'ଜ୍ଞାତା' ରୂପେ ବ୍ୟାଖ୍ୟା କରନ୍ତି, ଏବଂ ସେହି ବିବେକପୂର୍ଣ୍ଣ ଜ୍ଞାନର ଭିତ୍ତି ସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମା ଶରୀରଠାରୁ ଭିନ୍ନ ରୂପେ ଜଣାଯାଏ।

ଶାସ୍ତ୍ରରେ କୁହାଯାଇଥିବା ପରି

ବେଦାନ୍ତର ଆଚାର୍ଯ୍ୟମାନେ ଏହି ଏକମାତ୍ର ବିବେକ — କ୍ଷେତ୍ର ଓ ଜ୍ଞାତା — କୁ ମୁକ୍ତିର ଦ୍ୱାର ବୋଲି ବିବେଚନା କରିଛନ୍ତି; ଅନେକ ସାଧକ କୁହନ୍ତି ଯେ କେବଳ ଏହି ସତ୍ୟ ଧାରଣ କରିବା 'ମୁଁ ଜ୍ଞାତା, କ୍ଷେତ୍ର ନୁହେଁ' — ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ମୃତ୍ୟୁ-ଭୟକୁ ତରଳାଇ ଅଟଳ ଆନ୍ତରିକ ଶାନ୍ତି ପ୍ରକାଶ କରିଦିଏ।

ମନ୍ତ୍ର

ଯେକୌଣସି ଧାଡ଼ି କିମ୍ବା ▶ ବଟନ୍ ଛୁଇଁ ଶୁଣନ୍ତୁ

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ ଇଦଂ ଶରୀରଂ କୌନ୍ତେଯ କ୍ଷେତ୍ରମିତ୍ଯଭିଧୀଯତେ। ଏତଦ୍ଯୋ ଵେତ୍ତି ତଂ ପ୍ରାହୁଃ କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଇତି ତଦ୍ଵିଦଃ॥

śhrī-bhagavān uvācha idaṁ śharīraṁ kaunteya kṣhetram ity abhidhīyate etad yo vetti taṁ prāhuḥ kṣhetra-jña iti tad-vidaḥ

ଅର୍ଥ:ଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ — ହେ ଅର୍ଜୁନ! ଏହି ଶରୀରକୁ 'କ୍ଷେତ୍ର' କୁହାଯାଏ; ଆଉ ଯିଏ ଏହାକୁ ଜାଣେ, ତାହାଙ୍କୁ ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ 'କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ' (କ୍ଷେତ୍ରର ଜ୍ଞାତା) କୁହନ୍ତି।

ଶବ୍ଦ-ଶବ୍ଦ ଅର୍ଥ

ଉଚ୍ଚାରଣ ଶୁଣିବାକୁ ଯେକୌଣସି ଶବ୍ଦରେ କ୍ଲିକ୍ କରନ୍ତୁ

ଶ୍ରୀଭଗଵାନୁଵାଚ🔊śhrī-bhagavān uvāchaଶ୍ରୀଭଗବାନ କହିଲେ
ଇଦମ୍🔊idamଏହି
ଶରୀରମ୍🔊śharīramଶରୀର
କୌନ୍ତେଯ🔊kaunteyaହେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର (ଅର୍ଜୁନ)
କ୍ଷେତ୍ରମ୍🔊kṣhetramକ୍ଷେତ୍ର (କର୍ମର କ୍ଷେତ)
ଇତି🔊itiଏହିପରି
ଅଭିଧୀଯତେ🔊abhidhīyateକୁହାଯାଏ
ଏତତ୍🔊etatଏହାକୁ
ଯଃ🔊yaḥଯିଏ
ଵେତ୍ତି🔊vettiଜାଣେ
ତମ୍🔊tamସେହି ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କୁ
ପ୍ରାହୁଃ🔊prāhuḥକୁହନ୍ତି
କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞଃ🔊kṣhetra-jñaḥକ୍ଷେତ୍ରର ଜ୍ଞାତା
ଇତି🔊itiଏହିପରି
ତଦ୍ଵିଦଃ🔊tat-vidaḥତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ ବ୍ୟକ୍ତିମାନେ, ଜ୍ଞାନୀଗଣ

Bhagavad Gita 13.2 — Idam Shariram Kaunteya (Kshetra-Kshetrajna) ପାଠର ଲାଭ

ଶରୀର (କ୍ଷେତ୍ର) ଓ ଆତ୍ମା (ଜ୍ଞାତା) ମଧ୍ୟରେ ମୌଳିକ ବିବେକ ସ୍ଥାପନ କରେ

ଆତ୍ମଜ୍ଞାନ ଜାଗ୍ରତ କରେ — ଏହି ବୋଧ ଯେ ଆମେ ସାକ୍ଷୀ ଚେତନା

ପରିବର୍ତ୍ତନଶୀଳ ଶରୀର ସହ ତାଦାତ୍ମ୍ୟ ଶିଥିଳ କରି ବୈରାଗ୍ୟ ଓ ଶାନ୍ତି ଆଣେ

ଧ୍ୟାନ ଓ ଆନ୍ତରିକ ଅନ୍ୱେଷଣ ପାଇଁ ସ୍ପଷ୍ଟ ଢାଞ୍ଚା ଦିଏ

ନଶ୍ୱର କ୍ଷେତ୍ର ପଛରେ ଅମର ଜ୍ଞାତାଙ୍କୁ ପ୍ରକାଶ କରି ଭୟ ଓ ଶୋକ କମାଏ

ସାଧକଙ୍କୁ ମୁକ୍ତିଦାୟକ ଜ୍ଞାନ (କ୍ଷେତ୍ର-କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ଜ୍ଞାନ) ଆଡ଼କୁ ନେଇଯାଏ

Bhagavad Gita 13.2 — Idam Shariram Kaunteya (Kshetra-Kshetrajna) ପାଠ ବିଧି

ଜପ ସଂଖ୍ୟା11ଥର
ଉତ୍ତମ ସମୟସକାଳେ ଧ୍ୟାନ, ଅଥବା ଆତ୍ମ-ଅନ୍ୱେଷଣ ଓ ଚିନ୍ତନଶୀଳ ସ୍ୱାଧ୍ୟାୟ ସମୟରେ।

ଏହି ଶ୍ଲୋକକୁ 'ମୁଁ କିଏ?' ଉପରେ ଚିନ୍ତନର ଆରମ୍ଭ ରୂପେ ପଢ଼ନ୍ତୁ। ଯେତେବେଳେ ଆପଣ 'କ୍ଷେତ୍ରମ୍' (କ୍ଷେତ୍ର) ଓ 'କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ' (ଜ୍ଞାତା) ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ମନକୁ ଗୋଟିଏ ପଟେ ଶରୀର ଓ ଅନୁଭବ, ତଥା ଅନ୍ୟ ପଟେ ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଣୁଥିବା ମୌନ ଚେତନା ମଧ୍ୟରେ ଭେଦ କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ। ଧ୍ୟାନ ପୂର୍ବରୁ ଏହାକୁ ବ୍ୟବହାର କରି ସାକ୍ଷୀ ଜ୍ଞାତା ରୂପେ ଆପଣଙ୍କ ପରିଚୟରେ ସ୍ଥିର ହୁଅନ୍ତୁ, ଯାହା ସମସ୍ତ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ଅନୁଭୂତ ପଛରେ ଶାନ୍ତ ଭାବେ ବିଦ୍ୟମାନ ରହେ।

ବାରମ୍ବାର ପଚରାଯାଉଥିବା ପ୍ରଶ୍ନ

ଏହି ପୃଷ୍ଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ Bhagavad Gita 13.2 — Idam Shariram Kaunteya (Kshetra-Kshetrajna) ଓଡ଼ିଆ ଲିପିରେ ଦିଆଯାଇଛି — ସେହି ମୂଳ ଶ୍ଳୋକ, ଅକ୍ଷର-ଅକ୍ଷର ଲିପ୍ୟନ୍ତରିତ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ଆପଣ ସହଜରେ ପଢ଼ି ଜପ କରିପାରିବେ। ଯେକୌଣସି ଧାଡ଼ି (କିମ୍ବା ▶ ବଟନ୍) ଛୁଇଁ ତାହାର ପାଠ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ହଁ — କେବଳ ଲିପି ବଦଳେ; ଶବ୍ଦ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଅର୍ଥ ମୂଳ ହିଁ ରହେ। ଏହି ପୃଷ୍ଠାର ଶ୍ଳୋକ-ଶ୍ଳୋକ ଅର୍ଥ, ଲାଭ ଓ ପାଠ ବିଧି ସମାନ ଭାବେ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ।
ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ତ୍ରୟୋଦଶ ଅଧ୍ୟାୟର ମୁଖ୍ୟ ବିବେକ ଉପସ୍ଥାପନ କରନ୍ତି — ଶରୀର 'କ୍ଷେତ୍ର', ଆଉ ଶରୀରକୁ ଜାଣୁଥିବା ଚେତନ ଆତ୍ମା 'କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ'। ଏହି ଶ୍ଲୋକ ଅନୁଭୂତକୁ (ଦୃଶ୍ୟ) ଅନୁଭବକର୍ତ୍ତାଙ୍କଠାରୁ (ଦ୍ରଷ୍ଟା) ପୃଥକ କରି ଆତ୍ମଜ୍ଞାନର ଉପଦେଶ ଆରମ୍ଭ କରେ।
କ୍ଷେତ୍ର ହେଉଛି ଶରୀର, ମନ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ସମସ୍ତ ଅନୁଭୂତ ବସ୍ତୁ ସହ — ଅନୁଭବର ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ। କ୍ଷେତ୍ରଜ୍ଞ ହେଉଛନ୍ତି ସେହି ଚେତନ ଆତ୍ମା, ସାକ୍ଷୀ ଯିଏ କ୍ଷେତ୍ରକୁ ଜାଣନ୍ତି। ଏହି ଦୁହିଁଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବିବେକ ହିଁ ଏହି ଅଧ୍ୟାୟର ହୃଦୟ।
କାରଣ ମୁକ୍ତି ସେତେବେଳେ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ ଯେତେବେଳେ ଆମେ ନଶ୍ୱର ଶରୀର ସହ ତାଦାତ୍ମ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରି ନିଜକୁ ଅମର ଜ୍ଞାତା ରୂପେ ଚିହ୍ନୁ। ଏହି ବିବେକ ଭୟ, ଶୋକ ଓ ଆସକ୍ତିକୁ ତରଳାଏ, ଏବଂ ଧ୍ୟାନ, ଆତ୍ମ-ଅନ୍ୱେଷଣ ଓ ମୁକ୍ତିଦାୟକ ଜ୍ଞାନର ଭିତ୍ତି ହୁଏ।
ଦିନସାରା, ଆପଣ ଯାହା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି (ସଂବେଦନା, ଚିନ୍ତା, ଶରୀର — କ୍ଷେତ୍ର) ଓ ଯାହା ସେମାନଙ୍କୁ ଜାଣେ (ଜ୍ଞାତା) — ଏହି ଦୁହିଁଙ୍କ ପାର୍ଥକ୍ୟକୁ ଧୀରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରନ୍ତୁ। ଏହି ଶ୍ଲୋକ ପାଠ ସେହି ବିବେକକୁ ଦୃଢ଼ କରେ, ଯାହାଦ୍ୱାରା ବୈରାଗ୍ୟ, ସ୍ଥିରତା ଓ ଆନ୍ତରିକ ଶାନ୍ତି ଆସେ।

ଏଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ ପଢ଼ନ୍ତୁ

ଉପଯୋଗୀ ଲାଗିଲା କି? ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ସହ ବାଣ୍ଟନ୍ତୁ 🙏

Share:

ସମ୍ପୂର୍ଣ Bhagavad Gita 13.2 — Idam Shariram Kaunteya (Kshetra-Kshetrajna) ଶ୍ଳୋକ-ଶ୍ଳୋକ ଅର୍ଥ ସହିତ ପଢ଼ନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ଅଧିକ ପବିତ୍ର ପାଠ ଦେଖନ୍ତୁ