Mantra.Tips
bhagavad-gitagitakrishnasankhya-yoga

ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਗਵਦ੍ਗੀਤਾ ੨.੭ — ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਦੋਸ਼ੋਪਹਤਸ੍ਵਭਾਵਃ

ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത 2.7 — കാർപണ്യദോഷോപഹതസ്വഭാവഃ in Punjabi (Gurmukhi) · ਪੰਜਾਬੀ

🕉️ hindu·📿 11× ਜਪ·🕐 ਸਵੇਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸਮੇਂ, ਗੀਤਾ-ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਖੋਜਦਿਆਂ ਉਲਝਣ ਦੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ·📜 Bhagavad Gita Chapter 2, Verse 7
Share:

ਅਰਥ

ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਭਗਵਦ ਗੀਤਾ ਦਾ ਮਹਾਨ ਮੋੜ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਬਾਰੇ ਅਭਿਭੂਤ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮਿਤ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣਾ ਅਭਿਮਾਨ ਤਿਆਗ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਦੁਰਬਲਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ, ਸ਼ਿਸ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼੍ਰੇਯਸਕਰ ਹੋਵੇ, ਉਹੀ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਦੱਸਣ। ਇਹ ਨਿਮਰ ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ ਦਾ ਪਲ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੱਚੇ ਗੀਤਾ-ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਕਥਾ

Bhagavad Gita Chapter 2, Verse 7 · Sage Veda Vyasa (Mahabharata, Bhishma Parva) · Ancient (text compiled c. 5th–2nd century BCE)

ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਏ ਸਾਂਖਯਯੋਗ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਸ਼ੋਕ ਸਿਖਰ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵਿਸ਼ਾਦ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਅਰਜੁਨ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਸੰਕਟ ਇਕੱਲੇ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ ਭਾਵ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਰਨ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਗੀਤਾ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਰੰਭ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ

ਭਗਤੀ ਪਰੰਪਰਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਪਲ ਕੋਈ ਸਾਧਕ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ 'ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਵਿੱਚ ਹਾਂ', ਜਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਇੱਥੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਪਲ ਭਗਵਾਨ ਖੁਦ ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹਨ — ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਗੀਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਵਹਿਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਮੰਤਰ

ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੰਗਤੀ ਜਾਂ ▶ ਬਟਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਸੁਣੋ

ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਦੋਸ਼ੋਪਹਤਸ੍ਵਭਾਵਃ ਪ੍ਰਿਚ੍ਛਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਧਰ੍ਮਸਂਮੂਢਚੇਤਾਃ। ਯਚ੍ਛ੍ਰੇਯਃ ਸ੍ਯਾਨ੍ਨਿਸ਼੍ਿਚਤਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਤਨ੍ਮੇ ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਸ੍ਤੇऽਹਂ ਸ਼ਾਧਿ ਮਾਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍॥

kārpaṇya-doṣhopahata-svabhāvaḥ pṛichchhāmi tvāṁ dharma-sammūḍha-chetāḥ yach-chhreyaḥ syānniśhchitaṁ brūhi tanme śhiṣhyaste ’haṁ śhādhi māṁ tvāṁ prapannam

ਅਰਥ:ਮੇਰਾ ਸੁਭਾਅ ਕਾਇਰਤਾ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਅਭਿਭੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਮੇਰੇ ਕਰਤੱਵ ਬਾਰੇ ਮੋਹਿਤ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ — ਜੋ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼੍ਰੇਯਸਕਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਦੱਸੋ। ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹਾਂ; ਆਪ ਜੀ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਮੈਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ।

ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਅਰਥ

ਉਚਾਰਨ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਉੱਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ

ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਦੋਸ਼🔊kārpaṇya-doṣhaਕਾਇਰਤਾ ਦਾ ਦੋਸ਼ / ਦੀਨਤਾ
ਉਪਹਤ🔊upahataਅਭਿਭੂਤ, ਗ੍ਰਸਤ
ਸ੍ਵਭਾਵਃ🔊sva-bhāvaḥਸੁਭਾਅ
ਪ੍ਰਿਚ੍ਛਾਮਿ🔊pṛichchhāmiਮੈਂ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ
ਤ੍ਵਾਮ੍🔊tvāmਆਪ ਜੀ ਨੂੰ
ਧਰ੍ਮ🔊dharmaਕਰਤੱਵ, ਧਰਮ
ਸਂਮੂਢ🔊sammūḍhaਮੋਹਿਤ, ਭ੍ਰਮਿਤ
ਚੇਤਾਃ🔊chetāḥਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ
ਯਤ੍🔊yatਜੋ
ਸ਼੍ਰੇਯਃ🔊śhreyaḥਸ਼੍ਰੇਯਸਕਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਹਿਤਕਾਰੀ
ਸ੍ਯਾਤ੍🔊syātਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਨਿਸ਼੍ਚਿਤਮ੍🔊niśhchitamਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ
ਬ੍ਰੂਹਿ🔊brūhiਦੱਸੋ
ਤਤ੍🔊tatਉਹ
ਮੇ🔊meਮੈਨੂੰ
ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਃ🔊śhiṣhyaḥਸ਼ਿਸ਼
ਤੇ🔊teਆਪ ਜੀ ਦਾ
ਅਹਮ੍🔊ahamਮੈਂ
ਸ਼ਾਧਿ🔊śhādhiਉਪਦੇਸ਼ ਦਿਓ
ਮਾਮ੍🔊māmਮੈਨੂੰ
ਤ੍ਵਾਮ੍🔊tvāmਆਪ ਜੀ ਦੀ
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਮ੍🔊prapannamਸ਼ਰਨਾਗਤ

ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത 2.7 — കാർപണ്യദോഷോപഹതസ്വഭാവഃ ਪਾਠ ਦੇ ਲਾਭ

ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ ਦਾ ਪਰਮ ਮੁੱਲ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਜਾਈਏ — ਸ਼ਿਸ਼ ਵਜੋਂ, ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸ਼੍ਰੇਯਸਕਰ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ — ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਦੇ ਦਿਖਾਵੇ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ

ਆਪਣੀ ਉਲਝਣ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ

ਸਾਧਕ ਨੂੰ 'ਪ੍ਰੇਯਸ' (ਕੇਵਲ ਪਿਆਰਾ) ਦੀ ਬਜਾਏ 'ਸ਼੍ਰੇਯਸ' (ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਿਤਕਾਰੀ) ਮੰਗਣ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

ਉੱਚ ਜ੍ਞਾਨ ਅਤੇ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਲਈ ਹਿਰਦਾ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ

ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത 2.7 — കാർപണ്യദോഷോപഹതസ്വഭാവഃ ਪਾਠ ਵਿਧੀ

ਜਪ ਗਿਣਤੀ11ਵਾਰ
ਉੱਤਮ ਸਮਾਂਸਵੇਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸਮੇਂ, ਗੀਤਾ-ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਖੋਜਦਿਆਂ ਉਲਝਣ ਦੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ

ਜਦੋਂ ਵੀ ਮਨ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸਹੀ ਮਾਰਗ ਬਾਰੇ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾ ਪਾਠ ਕਰੋ। ਇਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਪੋ, ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਨਿਮਰਤਾ ਨੂੰ ਆਤਮਸਾਤ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ-ਭਾਵ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਉਲਝਣ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਅਰਪਿਤ ਕਰੋ। ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਂ ਔਖਾ ਫੈਸਲਾ ਲੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਖਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; 'ਸ਼ਿਸ਼੍ਯਸ੍ਤੇ ਅਹਮ੍' (ਮੈਂ ਆਪ ਜੀ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਹਾਂ) ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਮਿਟਾਉਣ ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦੇਣ ਦਿਓ।

ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ

ਇਸ ਪੰਨੇ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത 2.7 — കാർപണ്യദോഷോപഹതസ്വഭാവഃ ਗੁਰਮੁਖੀ ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ — ਉਹੀ ਮੂਲ ਸ਼ਲੋਕ, ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਲਿਪੀਅੰਤਰਿਤ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੌਖ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹ ਅਤੇ ਜਪ ਸਕੋ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੰਗਤੀ (ਜਾਂ ▶ ਬਟਨ) ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਠ ਸੁਣੋ।
ਹਾਂ — ਕੇਵਲ ਲਿਪੀ ਬਦਲਦੀ ਹੈ; ਸ਼ਬਦ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ ਮੂਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪੰਨੇ ਦਾ ਸ਼ਲੋਕ-ਦਰ-ਸ਼ਲੋਕ ਅਰਥ, ਲਾਭ ਅਤੇ ਪਾਠ ਵਿਧੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਤਰਕ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਰਨ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੁਰਬਲਤਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦਾ ਸ਼ਿਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਮੰਗਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਨਿਮਰ ਸ਼ਰਨਾਗਤੀ ਦਾ ਕਾਰਜ ਸੰਵਾਦ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਿਲਾਪ ਤੋਂ ਗੀਤਾ ਦੇ ਦਿਵਯ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
'ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯ-ਦੋਸ਼' ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਾਇਰਤਾ ਜਾਂ ਦੀਨਤਾਪੂਰਨ ਦੁਰਬਲਤਾ ਦਾ ਦੋਸ਼ — ਇੱਕ ਤੁੱਛ, ਬੇਸਹਾਰਾ ਮਨੋਦਸ਼ਾ। ਅਰਜੁਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸਲ ਸੁਭਾਅ ਇਸ ਦੁਰਬਲਤਾ ਨਾਲ ਅਭਿਭੂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਵ ਬਾਰੇ ਸਪਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸੋਚ ਪਾਉਂਦੇ।
ਸ਼੍ਰੇਯਸ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਔਖਾ ਹੋਵੇ; ਪ੍ਰੇਯਸ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਪਿਆਰਾ ਜਾਂ ਸੁਖਦ ਹੈ। ਅਰਜੁਨ ਖਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸ਼੍ਰੇਯਸ ਮੰਗਦੇ ਹਨ — ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੰਗਾ ਹੈ — ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉੱਚ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾ ਮਾਰਗ-ਦਰਸ਼ਨ ਉਦੋਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਹੰਕਾਰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਕਿਸੇ ਗੁਰੂ ਜਾਂ ਭਗਵਾਨ ਕੋਲ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ। ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੈ ਉਹੀ ਮੰਗ ਕੇ — ਆਪਣੀ ਹੀ ਜ਼ਿੱਦ ਉੱਤੇ ਅੜੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਬਜਾਏ — ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਮਾਰਗ ਖੁੱਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ

ਲਾਭਦਾਇਕ ਲੱਗਿਆ? ਆਪਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝਾ ਕਰੋ 🙏

Share:

ਪੂਰਾ ശ്രീമദ് ഭഗവദ് ഗീത 2.7 — കാർപണ്യദോഷോപഹതസ്വഭാവഃ ਸ਼ਲੋਕ-ਦਰ-ਸ਼ਲੋਕ ਅਰਥ ਸਹਿਤ ਪੜ੍ਹੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਵੇਖੋ