ഹരി സ്തോത്രം PDF

जगज्जालपालं चलत्कण्ठमालं शरच्चन्द्रभालं महादैत्यकालम्। नभोनीलकायं दुरावारमायं सुपद्मासहायं भजेऽहं भजेऽहम्॥ १॥

Jagaj-jāla-pālaṃ chalat-kaṇṭha-mālaṃ Sharach-chandra-bhālaṃ mahā-daitya-kālam. Nabho-nīla-kāyaṃ durāvāra-māyaṃ Su-padmā-sahāyaṃ bhaje'haṃ bhaje'ham. (1)

സമസ്ത ലോകങ്ങളുടെ വലയെ പാലിക്കുന്നവൻ, ആരുടെ കണ്ഠത്തിൽ മാല ഇളകുന്നുവോ; ആരുടെ നെറ്റി ശരത് ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നുവോ, മഹാ ദൈത്യന്മാർക്കു കാലസ്വരൂപൻ. ആകാശം പോലെ നീലവർണ ശരീരമുള്ളവൻ, ആരുടെ മായയെ കടക്കാനാവില്ലയോ, കമലവാസിനി ലക്ഷ്മിയുടെ പ്രിയ സഹായകൻ — അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.

सदाम्भोधिवासं गलत्पुष्पहासं जगत्सन्निवासं शतादित्यभासम्। गदाचक्रशस्त्रं लसत्पीतवस्त्रं हसच्चारुवक्त्रं भजेऽहं भजेऽहम्॥ २॥

Sadāmbhodhi-vāsaṃ galat-puṣpa-hāsaṃ Jagat-sannivāsaṃ shatāditya-bhāsam. Gadā-chakra-shastraṃ lasat-pīta-vastraṃ Hasach-chāru-vaktraṃ bhaje'haṃ bhaje'ham. (2)

എന്നും സാഗരത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ, ആരുടെ പുഞ്ചിരി വിടർന്ന പൂക്കളെപ്പോലെയോ; സമസ്ത ജഗത്തിനും ആശ്രയൻ, നൂറു സൂര്യന്മാരുടെ കാന്തിയുള്ളവൻ. ഗദയും ചക്രവും ധരിച്ചവൻ, ദീപ്തിമത്തായ പീതാംബരധാരി, സുന്ദര ഹാസ്യവദനൻ — അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.

रमाकण्ठहारं श्रुतिव्रातसारं जलान्तर्विहारं धराभारहारम्। चिदानन्दरूपं मनोज्ञस्वरूपं धृतानेकरूपं भजेऽहं भजेऽहम्॥ ३॥

Ramā-kaṇṭha-hāraṃ shruti-vrāta-sāraṃ Jalāntar-vihāraṃ dharā-bhāra-hāram. Chid-ānanda-rūpaṃ manojña-svarūpaṃ Dhṛtāneka-rūpaṃ bhaje'haṃ bhaje'ham. (3)

രമ (ലക്ഷ്മി)യുടെ കണ്ഠഹാരൻ, സമസ്ത വേദങ്ങളുടെ സാരൻ; ജലത്തിൽ വിഹരിക്കുന്നവൻ, ഭൂമിയുടെ ഭാരം അകറ്റുന്നവൻ. സച്ചിദാനന്ദ സ്വരൂപൻ, മനോഹര രൂപൻ, അനേക രൂപങ്ങൾ ധരിക്കുന്നവൻ — അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.

जराजन्महीनं परानन्दपीनं समाधानलीनं सदैवानवीनम्। जगज्जन्महेतुं सुरानीककेतुं त्रिलोकैकसेतुं भजेऽहं भजेऽहम्॥ ४॥

Jarā-janma-hīnaṃ parānanda-pīnaṃ Samādhāna-līnaṃ sadaivā-navīnam. Jagaj-janma-hetuṃ surānīka-ketuṃ Tri-lokaika-setuṃ bhaje'haṃ bhaje'ham. (4)

ജര, ജന്മ രഹിതൻ, പരമാനന്ദത്താൽ പരിപൂർണൻ; സമാധിയിൽ ലീനൻ, എന്നും നവീനൻ (അജരൻ). ജഗത്തിന്റെ ഉത്പത്തിക്കു കാരണൻ, ദേവന്മാരുടെ സേനയ്ക്കു ധ്വജൻ, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും ഏക സേതു — അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.

कृताम्नायगानं खगाधीशयानं विमुक्तेर्निदानं हरारातिमानम्। स्वभक्तानुकूलं जगद्वृक्षमूलं निरस्तार्तशूलं भजेऽहं भजेऽहम्॥ ५॥

Kṛtāmnāya-gānaṃ khagādhīsha-yānaṃ Vimukter-nidānaṃ harārāti-mānam. Sva-bhaktānukūlaṃ jagad-vṛkṣa-mūlaṃ Nirastārta-shūlaṃ bhaje'haṃ bhaje'ham. (5)

സമസ്ത വേദങ്ങളാൽ ഗാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നവൻ, പക്ഷിരാജൻ ഗരുഡന്റെ മേൽ ആരോഹിക്കുന്നവൻ; മുക്തിക്കു മൂല കാരണൻ, ശത്രുക്കളുടെ ഗർവം നശിപ്പിക്കുന്നവൻ. തന്റെ ഭക്തരോട് എന്നും അനുകൂലൻ, ജഗദ്വൃക്ഷത്തിന്റെ മൂലം, വേദനയെന്ന ശൂലത്തെ അകറ്റുന്നവൻ — അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.

समस्तामरेशं द्विरेफाभकेशं जगद्बिम्बलेशं हृदाकाशदेशम्। सदा दिव्यदेहं विमुक्ताखिलेहं सुवैकुण्ठगेहं भजेऽहं भजेऽहम्॥ ६॥

Samastāmar-eshaṃ dvirephābha-keshaṃ Jagad-bimba-leshaṃ hṛd-ākāsha-desham. Sadā divya-dehaṃ vimuktākhil-ehaṃ Su-vaikuṇṭha-gehaṃ bhaje'haṃ bhaje'ham. (6)

സമസ്ത ദേവന്മാർക്കും അധിപതി, ആരുടെ കേശങ്ങൾ വണ്ടുകളുടെ കൂട്ടം പോലെ കറുത്തതോ; ഈ സമസ്ത ദൃശ്യ ജഗത്ത് ആർക്ക് ഒരു അംശമാത്രമോ, ഹൃദയാകാശത്തിൽ വസിക്കുന്നവൻ. എന്നും ദിവ്യ ദേഹൻ, സമസ്ത കാമനകളിൽ നിന്നു വിമുക്തൻ, ആരുടെ ധാമം പരമ വൈകുണ്ഠമോ — അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.

सुरालिबलिष्ठं त्रिलोकीवरिष्ठं गुरूणां गरिष्ठं स्वरूपैकनिष्ठम्। सदा युद्धधीरं महावीरवीरं महाम्भोधितीरं भजेऽहं भजेऽहम्॥ ७॥

Surāli-baliṣṭhaṃ tri-lokī-variṣṭhaṃ Gurūṇāṃ gariṣṭhaṃ svarūpaika-niṣṭham. Sadā yuddha-dhīraṃ mahā-vīra-vīraṃ Mahāmbhodhi-tīraṃ bhaje'haṃ bhaje'ham. (7)

ദേവന്മാരുടെ പംക്തിയിൽ അത്യധികം ബലവാൻ, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും സർവശ്രേഷ്ഠൻ; ഗുരുക്കന്മാരിലും ഗരിഷ്ഠൻ, തന്റെ സ്വരൂപത്തിൽ തന്നെ ഏകനിഷ്ഠൻ. യുദ്ധത്തിൽ എന്നും ധീരൻ, മഹാവീരന്മാരിലും മഹാവീരൻ, മഹാസാഗരത്തിന്റെ തീരത്ത് വിരാജിക്കുന്നവൻ — അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.

रमावामभागं तलानग्रनागं कृताधीनयागं गतारागरागम्। मुनीन्द्रैः सुगीतं सुरैः सम्परीतं गुणौघैरतीतं भजेऽहं भजेऽहम्॥ ८॥

Ramā-vāma-bhāgaṃ talān-agra-nāgaṃ Kṛtādhīna-yāgaṃ gatārāga-rāgam. Munīndraiḥ su-gītaṃ suraiḥ samparītaṃ Guṇaughair-atītaṃ bhaje'haṃ bhaje'ham. (8)

ആരുടെ വാമ ഭാഗത്ത് രമ (ലക്ഷ്മി) വിരാജിക്കുന്നുവോ, ശേഷനാഗത്തിന്മേൽ ശയിക്കുന്നവൻ; ആരുടെ അധീനത്തിൽ സമസ്ത യജ്ഞങ്ങളുമുണ്ടോ, രാഗത്തിൽ നിന്നും ആസക്തിയിൽ നിന്നും സർവഥാ വിമുക്തൻ. മുനീന്ദ്രന്മാരാൽ സുന്ദരമായി ഗാനം ചെയ്യപ്പെടുന്നവൻ, ദേവന്മാരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടവൻ, സമസ്ത ഗുണങ്ങളുടെ പ്രവാഹത്തെ അതിക്രമിച്ചവൻ — അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു, അവനെ ഞാൻ ഭജിക്കുന്നു.

इदं यस्तु नित्यं समाधाय चित्तं पठेदष्टकं कण्ठहारं मुरारेः। स विष्णोर्विशोकं ध्रुवं याति लोकं जराजन्मशोकं पुनर्विन्दते नो॥ ९॥

Idaṃ yas tu nityaṃ samādhāya chittaṃ Paṭhed aṣṭakaṃ kaṇṭha-hāraṃ murāreḥ. Sa viṣṇor vishokaṃ dhruvaṃ yāti lokaṃ Jarā-janma-shokaṃ punar vindate no. (9)

ആരെങ്കിലും ഏകാഗ്ര ചിത്തത്തോടെ പ്രതിദിനം മുരാരി (വിഷ്ണു)യുടെ ഈ കണ്ഠഹാര രൂപമായ അഷ്ടകം പാരായണം ചെയ്യുന്നുവോ, അവർ നിശ്ചയമായും വിഷ്ണുവിന്റെ ശോകരഹിത ധാമം പ്രാപിക്കുന്നു, പിന്നെ ഒരിക്കലും ജര, ജന്മ, ശോകം പ്രാപിക്കുന്നില്ല.