Mantra.Tips
bhagavad-gitagitakrishnasankhya-yoga

શ્રીમદ્ભગવદ્ગીતા ૨.૭ — કાર્પણ્યદોષોપહતસ્વભાવઃ

ஶ்ரீமத் பகவத் கீதை 2.7 — கார்பண்யதோஷோபஹதஸ்வபாவঃ in Gujarati · ગુજરાતી

🕉️ hindu·📿 11× જપ·🕐 પ્રાતઃકાલીન પ્રાર્થના સમયે, ગીતા-અધ્યયનના આરંભે, અથવા માર્ગદર્શન શોધતાં મૂંઝવણના ક્ષણોમાં·📜 Bhagavad Gita Chapter 2, Verse 7
Share:

અર્થ

આ શ્લોક ભગવદ્ ગીતાનો મહાન વળાંક છે. પોતાના કર્તવ્ય વિશે અભિભૂત અને ભ્રમિત અર્જુન પોતાનું અભિમાન ત્યજીને, પોતાની દુર્બળતા સ્વીકારતાં, શિષ્ય ભાવે શ્રીકૃષ્ણની શરણમાં આવી જાય છે. તેઓ શ્રીકૃષ્ણને પ્રાર્થના કરે છે કે જે ખરેખર શ્રેયસ્કર હોય, તે જ નિશ્ચયપૂર્વક કહે. આ વિનમ્ર શરણાગતિનો ક્ષણ છે, જે સમગ્ર ગીતા-ઉપદેશનું દ્વાર ખોલી દે છે.

ઉત્પત્તિ અને કથા

Bhagavad Gita Chapter 2, Verse 7 · Sage Veda Vyasa (Mahabharata, Bhishma Parva) · Ancient (text compiled c. 5th–2nd century BCE)

બીજા અધ્યાય સાંખ્યયોગમાં અર્જુનનો શોક ચરમે પહોંચે છે. યુદ્ધનો ઇનકાર કરી વિષાદમાં ડૂબેલા અર્જુન અંતે સમજે છે કે તેઓ પોતાનું સંકટ એકલા ઉકેલી શકતા નથી. આ શ્લોકમાં તેઓ શિષ્ય ભાવે શ્રીકૃષ્ણની પૂર્ણ શરણમાં આવી જાય છે અને સ્પષ્ટ માર્ગદર્શનની પ્રાર્થના કરે છે, જેથી શ્રીકૃષ્ણ ગીતાનો કેન્દ્રીય ઉપદેશ આરંભ કરે છે.

શાસ્ત્રોમાં કહ્યા પ્રમાણે

ભક્તિ પરંપરા માને છે કે જે ક્ષણે કોઈ સાધક સાચા મનથી કહે છે 'હું આપનો શિષ્ય છું; હું આપની શરણમાં છું', જેમ અર્જુન અહીં કહે છે, તે જ ક્ષણે ભગવાન સ્વયં તે આત્માના માર્ગદર્શનની જવાબદારી લઈ લે છે — અને સમગ્ર ગીતાની કૃપા વહેવા લાગે છે.

મંત્ર

કોઈપણ પંક્તિ અથવા ▶ બટન દબાવી સાંભળો

કાર્પણ્યદોષોપહતસ્વભાવઃ પૃચ્છામિ ત્વાં ધર્મસંમૂઢચેતાઃ। યચ્છ્રેયઃ સ્યાન્નિશ્િચતં બ્રૂહિ તન્મે શિષ્યસ્તેઽહં શાધિ માં ત્વાં પ્રપન્નમ્॥

kārpaṇya-doṣhopahata-svabhāvaḥ pṛichchhāmi tvāṁ dharma-sammūḍha-chetāḥ yach-chhreyaḥ syānniśhchitaṁ brūhi tanme śhiṣhyaste ’haṁ śhādhi māṁ tvāṁ prapannam

અર્થ:મારો સ્વભાવ કાયરતાના દોષથી અભિભૂત થઈ ગયો છે; મારું મન મારા કર્તવ્ય વિશે મોહિત છે. હું આપને પૂછું છું — જે મારા માટે ખરેખર શ્રેયસ્કર હોય, તે નિશ્ચયપૂર્વક કહો. હું આપનો શિષ્ય છું; આપની શરણમાં આવેલા મને ઉપદેશ આપો.

શબ્દ-શબ્દ અર્થ

ઉચ્ચારણ સાંભળવા કોઈપણ શબ્દ પર ક્લિક કરો

કાર્પણ્યદોષ🔊kārpaṇya-doṣhaકાયરતાનો દોષ / દીનતા
ઉપહત🔊upahataઅભિભૂત, ગ્રસ્ત
સ્વભાવઃ🔊sva-bhāvaḥસ્વભાવ
પૃચ્છામિ🔊pṛichchhāmiહું પૂછું છું
ત્વામ્🔊tvāmઆપને
ધર્મ🔊dharmaકર્તવ્ય, ધર્મ
સંમૂઢ🔊sammūḍhaમોહિત, ભ્રમિત
ચેતાઃ🔊chetāḥહૃદયમાં
યત્🔊yatજે
શ્રેયઃ🔊śhreyaḥશ્રેયસ્કર, સૌથી હિતકારી
સ્યાત્🔊syātહોઈ શકે
નિશ્ચિતમ્🔊niśhchitamનિશ્ચયપૂર્વક
બ્રૂહિ🔊brūhiકહો
તત્🔊tatતે
મે🔊meમને
શિષ્યઃ🔊śhiṣhyaḥશિષ્ય
તે🔊teઆપનો
અહમ્🔊ahamહું
શાધિ🔊śhādhiઉપદેશ આપો
મામ્🔊māmમને
ત્વામ્🔊tvāmઆપની
પ્રપન્નમ્🔊prapannamશરણાગત

ஶ்ரீமத் பகவத் கீதை 2.7 — கார்பண்யதோஷோபஹதஸ்வபாவঃ પાઠના લાભ

વિનમ્રતા અને શરણાગતિનું પરમ મૂલ્ય શીખવે છે

ગુરુ પાસે કેવી રીતે જવું — શિષ્ય રૂપે, જે ખરેખર શ્રેયસ્કર છે તેની શોધમાં — તે દર્શાવે છે

સંકટ સમયે અહંકાર અને આત્મનિર્ભરતાના દેખાવને મિટાવે છે

પોતાની મૂંઝવણ ભગવાનને સોંપીને શાંતિ લાવે છે

સાધકને 'પ્રેયસ' (કેવળ પ્રિય) ને બદલે 'શ્રેયસ' (ખરેખર હિતકારી) માગવાની પ્રેરણા આપે છે

ઉચ્ચ જ્ઞાન અને માર્ગદર્શન ગ્રહણ કરવા હૃદય ખોલે છે

ஶ்ரீமத் பகவத் கீதை 2.7 — கார்பண்யதோஷோபஹதஸ்வபாவঃ જપ વિધિ

જપ સંખ્યા11વાર
ઉત્તમ સમયપ્રાતઃકાલીન પ્રાર્થના સમયે, ગીતા-અધ્યયનના આરંભે, અથવા માર્ગદર્શન શોધતાં મૂંઝવણના ક્ષણોમાં

જ્યારે પણ મન વ્યાકુળ હોય અને સાચા માર્ગ વિશે અનિશ્ચિત હોય, ત્યારે આ શ્લોકનો પાઠ કરો. તેને ધીમે-ધીમે જપો, અર્જુનની વિનમ્રતા આત્મસાત્ કરો, અને એ જ શરણાગતિ-ભાવે તમારી મૂંઝવણ ભગવાનને અર્પિત કરો. માર્ગદર્શન માગતા પહેલાં કે કઠિન નિર્ણય લેતા પહેલાં તે ખાસ પ્રભાવશાળી છે; 'શિષ્યસ્તે અહમ્' (હું આપનો શિષ્ય છું) શબ્દોને અહંકાર મિટાવવા અને દિવ્ય દિશાને આમંત્રવા દો.

વારંવાર પુછાતા પ્રશ્નો

આ પાના પર સંપૂર્ણ ஶ்ரீமத் பகவத் கீதை 2.7 — கார்பண்யதோஷோபஹதஸ்வபாவঃ ગુજરાતી લિપિમાં છે — એ જ મૂળ શ્લોકો, અક્ષર-અક્ષર લિપ્યંતરિત, જેથી તમે સરળતાથી વાંચી અને જપી શકો. કોઈપણ પંક્તિ (અથવા ▶ બટન) દબાવી તેનો પાઠ સાંભળો.
હા — માત્ર લિપિ બદલાય છે; શબ્દો અને તેમનો અર્થ મૂળ જ રહે છે. આ પાનાનો શ્લોક-શ્લોક અર્થ, લાભ અને જપ વિધિ એ જ રીતે લાગુ પડે છે.
આ શ્લોકમાં અર્જુન દલીલ કરવાનું બંધ કરી દે છે અને શરણમાં આવી જાય છે. તેઓ પોતાની દુર્બળતા સ્વીકારે છે, પોતાને શ્રીકૃષ્ણના શિષ્ય ઘોષિત કરે છે, અને ઉપદેશ માગે છે. આ જ વિનમ્ર શરણાગતિનું કાર્ય સંવાદને અર્જુનના વિલાપથી ગીતાના દિવ્ય ઉપદેશમાં બદલી નાખે છે.
'કાર્પણ્ય-દોષ'નો અર્થ છે કાયરતા અથવા દીનતાપૂર્ણ દુર્બળતાનો દોષ — એક તુચ્છ, અસહાય મનોદશા. અર્જુન સ્વીકારે છે કે તેમનો વાસ્તવિક સ્વભાવ આ દુર્બળતાથી અભિભૂત થઈ ગયો છે, એ જ કારણે તેઓ પોતાના કર્તવ્ય વિશે સ્પષ્ટ વિચારી શકતા નથી.
શ્રેયસ તે છે જે અંતે સારું અને હિતકારી છે, ભલે કઠિન હોય; પ્રેયસ તે છે જે કેવળ પ્રિય કે સુખદ છે. અર્જુન ખાસ કરીને શ્રેયસ માગે છે — જે તેમના માટે ખરેખર સારું છે — જે તેમની ઉચ્ચ માર્ગદર્શન ગ્રહણ કરવાની તત્પરતા દર્શાવે છે.
તે શીખવે છે કે સાચું માર્ગદર્શન ત્યારે મળે છે જ્યારે આપણે અહંકાર ત્યજીને કોઈ ગુરુ કે ભગવાન પાસે વિનમ્રતાથી જઈએ. મૂંઝવણમાં સાચા મનથી શરણ લઈને અને જે ખરેખર હિતકારી છે તે જ માગીને — પોતાની જ જિદ પર અડ્યા રહેવાને બદલે — સ્પષ્ટતાનો માર્ગ ખૂલે છે.

આ પણ વાંચો

ઉપયોગી લાગ્યું? સ્વજનો સાથે વહેંચો 🙏

Share:

સંપૂર્ણ ஶ்ரீமத் பகவத் கீதை 2.7 — கார்பண்யதோஷோபஹதஸ்வபாவঃ શ્લોક-શ્લોક અર્થ સહિત વાંચો, અથવા વધુ પવિત્ર પાઠ જુઓ