Mantra.Tips

ਸ਼ਬਦ ਹਜ਼ਾਰੇ PDF

ਸ਼ਬਦ ਹਜ਼ਾਰੇ की पूरी लिरिक्स — संस्कृत, रोमन व अर्थ सहित। एक क्लिक में PDF सेव करें या प्रिंट करें।

ਸ਼ਬਦ ਹਜ਼ਾਰੇ

shabadh hazaare

ਮਾਝ ਮਹਲਾ ੫ ਚਉਪਦੇ ਘਰੁ ੧ ॥

maajh mahalaa panjavaa chaupadhe ghar pehilaa ||

माझ, महला ५, चउपदे, घर १:

ਮੇਰਾ ਮਨੁ ਲੋਚੈ ਗੁਰ ਦਰਸਨ ਤਾਈ ॥ ਬਿਲਪ ਕਰੇ ਚਾਤ੍ਰਿਕ ਕੀ ਨਿਆਈ ॥ ਤ੍ਰਿਖਾ ਨ ਉਤਰੈ ਸਾਂਤਿ ਨ ਆਵੈ ਬਿਨੁ ਦਰਸਨ ਸੰਤ ਪਿਆਰੇ ਜੀਉ ॥੧॥ ਹਉ ਘੋਲੀ ਜੀਉ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਈ ਗੁਰ ਦਰਸਨ ਸੰਤ ਪਿਆਰੇ ਜੀਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

meraa man lochai gur dharasan taiee || bilap kare chaatirak kee niaaiee || tirakhaa na utarai saa(n)t na aavai bin dharasan sa(n)t piaare jeeau ||1|| hau gholee jeeau ghol ghumaiee gur dharasan sa(n)t piaare jeeau ||1|| rahaau ||

मेरा मन गुरु के दर्शन के लिए तरसता है। यह प्यासे पपीहे की भाँति विलाप करता है। प्यारे संत (गुरु) के दर्शन बिना न मेरी प्यास बुझती है, न शांति आती है॥१॥ मैं बलिहारी जाता हूँ, मेरी आत्मा न्योछावर है, प्यारे संत गुरु के दर्शन पर॥१॥रहाउ॥

ਤੇਰਾ ਮੁਖੁ ਸੁਹਾਵਾ ਜੀਉ ਸਹਜ ਧੁਨਿ ਬਾਣੀ ॥ ਚਿਰੁ ਹੋਆ ਦੇਖੇ ਸਾਰਿੰਗਪਾਣੀ ॥ ਧੰਨੁ ਸੁ ਦੇਸੁ ਜਹਾ ਤੂੰ ਵਸਿਆ ਮੇਰੇ ਸਜਣ ਮੀਤ ਮੁਰਾਰੇ ਜੀਉ ॥੨॥ ਹਉ ਘੋਲੀ ਹਉ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਈ ਗੁਰ ਸਜਣ ਮੀਤ ਮੁਰਾਰੇ ਜੀਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥

teraa mukh suhaavaa jeeau sahaj dhun baanee || chir hoaa dhekhe saari(n)gapaanee || dha(n)nu su dhes jahaa too(n) vasiaa mere sajan meet muraare jeeau ||2|| hau gholee hau ghol ghumaiee gur sajan meet muraare jeeau ||1|| rahaau ||

आपका मुख कितना सुहावना है, और आपकी वाणी की ध्वनि सहज ज्ञान प्रदान करती है। हे शारंगपाणि (प्रभु)! इस पपीहे को आपका दर्शन हुए बहुत समय बीत गया। धन्य है वह देश जहाँ आप बसते हैं, हे मेरे सज्जन, मित्र, मुरारी!॥२॥ मैं बलिहारी जाता हूँ, सदा न्योछावर हूँ, अपने सज्जन मित्र मुरारी गुरु पर॥१॥रहाउ॥

ਇਕ ਘੜੀ ਨ ਮਿਲਤੇ ਤਾ ਕਲਿਜੁਗੁ ਹੋਤਾ ॥ ਹੁਣਿ ਕਦਿ ਮਿਲੀਐ ਪ੍ਰਿਅ ਤੁਧੁ ਭਗਵੰਤਾ ॥ ਮੋਹਿ ਰੈਣਿ ਨ ਵਿਹਾਵੈ ਨੀਦ ਨ ਆਵੈ ਬਿਨੁ ਦੇਖੇ ਗੁਰ ਦਰਬਾਰੇ ਜੀਉ ॥੩॥

eik ghaRee na milate taa kalijug hotaa || hun kadh mileeaai pria tudh bhagava(n)taa || moh rain na vihaavai needh na aavai bin dhekhe gur dharabaare jeeau ||3||

जब मैं एक घड़ी भी आपसे न मिल सका, तो मेरे लिए कलियुग छा गया। अब मैं आपसे कब मिलूँगा, हे मेरे प्रिय भगवन्! गुरु के दरबार के दर्शन बिना न मेरी रात बीतती है, न नींद आती है॥३॥

ਹਉ ਘੋਲੀ ਜੀਉ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਈ ਤਿਸੁ ਸਚੇ ਗੁਰ ਦਰਬਾਰੇ ਜੀਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਭਾਗੁ ਹੋਆ ਗੁਰਿ ਸੰਤੁ ਮਿਲਾਇਆ ॥ ਪ੍ਰਭੁ ਅਬਿਨਾਸੀ ਘਰ ਮਹਿ ਪਾਇਆ ॥ ਸੇਵ ਕਰੀ ਪਲੁ ਚਸਾ ਨ ਵਿਛੁੜਾ ਜਨ ਨਾਨਕ ਦਾਸ ਤੁਮਾਰੇ ਜੀਉ ॥੪॥ ਹਉ ਘੋਲੀ ਜੀਉ ਘੋਲਿ ਘੁਮਾਈ ਜਨ ਨਾਨਕ ਦਾਸ ਤੁਮਾਰੇ ਜੀਉ ॥ ਰਹਾਉ ॥੧॥੮॥

hau gholee jeeau ghol ghumaiee tis sache gur dharabaare jeeau ||1|| rahaau || bhaag hoaa gur sa(n)t milaiaa || prabh abinaasee ghar meh paiaa || sev karee pal chasaa na vichhuRaa jan naanak dhaas tumaare jeeau ||4|| hau gholee jeeau ghol ghumaiee jan naanak dhaas tumaare jeeau || rahaau ||1||8||

मैं बलिहारी जाता हूँ, मेरी आत्मा न्योछावर है, उस सच्चे गुरु के दरबार पर॥१॥रहाउ॥ भाग्य जागा, गुरु ने मुझे संत से मिलाया। अविनाशी प्रभु को मैंने अपने ही हृदय-घर में पा लिया। अब मैं सेवा करूँगा और पल भर भी आपसे विछुड़ूँगा नहीं; दास नानक आपका सेवक है, हे प्रिय स्वामी!॥४॥ मैं बलिहारी जाता हूँ, मेरी आत्मा न्योछावर है; दास नानक आपका सेवक है, हे प्रभु!॥रहाउ॥१॥८॥

ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar sat naam karataa purakh nirabhau niravair akaal moorat ajoonee saibha(n) gur prasaadh ||

एक ओंकार। सत् नाम। करता पुरुष। निर्भय। निर्वैर। अकाल मूर्ति। अजन्मा। स्वयंभू। गुरु की कृपा से प्राप्त:

ਧਨਾਸਰੀ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੧ ਚਉਪਦੇ

dhanaasaree mahalaa pehilaa ghar pehilaa chaupadhe

धनासरी, महला १, घर १, चउपदे:

ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar sat naam karataa purakh nirabhau niravair akaal moorat ajoonee saibha(n) gur prasaadh ||

एक ओंकार। सत् नाम। करता पुरुष। निर्भय। निर्वैर। अकाल मूर्ति। अजन्मा। स्वयंभू। गुरु की कृपा से प्राप्त:

ਜੀਉ ਡਰਤੁ ਹੈ ਆਪਣਾ ਕੈ ਸਿਉ ਕਰੀ ਪੁਕਾਰ ॥ ਦੂਖ ਵਿਸਾਰਣੁ ਸੇਵਿਆ ਸਦਾ ਸਦਾ ਦਾਤਾਰੁ ॥੧॥

jeeau ddarat hai aapanaa kai siau karee pukaar || dhookh visaaran seviaa sadhaa sadhaa dhaataar ||1||

मेरी आत्मा भयभीत है; मैं किसके आगे पुकार करूँ? मैं उसी की सेवा करता हूँ जो दुखों को भुला देता है; वह सदा-सदा दाता है॥१॥

ਸਾਹਿਬੁ ਮੇਰਾ ਨੀਤ ਨਵਾ ਸਦਾ ਸਦਾ ਦਾਤਾਰੁ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਅਨਦਿਨੁ ਸਾਹਿਬੁ ਸੇਵੀਐ ਅੰਤਿ ਛਡਾਏ ਸੋਇ ॥ ਸੁਣਿ ਸੁਣਿ ਮੇਰੀ ਕਾਮਣੀ ਪਾਰਿ ਉਤਾਰਾ ਹੋਇ ॥੨॥

saahib meraa neet navaa sadhaa sadhaa dhaataar ||1|| rahaau || anadhin saahib seveeaai a(n)t chhaddaae soi || sun sun meree kaamanee paar utaaraa hoi ||2||

मेरा स्वामी नित्य नवीन है; वह सदा-सदा दाता है॥१॥रहाउ॥ रात-दिन स्वामी की सेवा करनी चाहिए; अन्त में वही छुड़ाता है। सुन-सुन कर, हे मेरी आत्मा-रूपी वधू! तू पार उतर जाएगी॥२॥

ਦਇਆਲ ਤੇਰੈ ਨਾਮਿ ਤਰਾ ॥ ਸਦ ਕੁਰਬਾਣੈ ਜਾਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸਰਬੰ ਸਾਚਾ ਏਕੁ ਹੈ ਦੂਜਾ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ॥ ਤਾ ਕੀ ਸੇਵਾ ਸੋ ਕਰੇ ਜਾ ਕਉ ਨਦਰਿ ਕਰੇ ॥੩॥

dhiaal terai naam taraa || sadh kurabaanai jaau ||1|| rahaau || saraba(n) saachaa ek hai dhoojaa naahee koi || taa kee sevaa so kare jaa kau nadhar kare ||3||

हे दयालु! आपके नाम से मैं तर जाता हूँ। मैं सदा आप पर बलिहारी जाता हूँ॥१॥रहाउ॥ सारे संसार में एक सच्चा प्रभु ही है, दूसरा कोई नहीं। उसी की सेवा वही करता है, जिस पर वह कृपा-दृष्टि करता है॥३॥

ਤੁਧੁ ਬਾਝੁ ਪਿਆਰੇ ਕੇਵ ਰਹਾ ॥ ਸਾ ਵਡਿਆਈ ਦੇਹਿ ਜਿਤੁ ਨਾਮਿ ਤੇਰੇ ਲਾਗਿ ਰਹਾਂ ॥ ਦੂਜਾ ਨਾਹੀ ਕੋਇ ਜਿਸੁ ਆਗੈ ਪਿਆਰੇ ਜਾਇ ਕਹਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਸੇਵੀ ਸਾਹਿਬੁ ਆਪਣਾ ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਚੰਉ ਕੋਇ ॥ ਨਾਨਕੁ ਤਾ ਕਾ ਦਾਸੁ ਹੈ ਬਿੰਦ ਬਿੰਦ ਚੁਖ ਚੁਖ ਹੋਇ ॥੪॥ ਸਾਹਿਬ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਵਿਟਹੁ ਬਿੰਦ ਬਿੰਦ ਚੁਖ ਚੁਖ ਹੋਇ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥੪॥੧॥

tudh baajh piaare kev rahaa || saa vaddiaaiee dheh jit naam tere laag rahaa(n) || dhoojaa naahee koi jis aagai piaare jai kahaa ||1|| rahaau || sevee saahib aapanaa avar na jaacha(n)au koi || naanak taa kaa dhaas hai bi(n)dh bi(n)dh chukh chukh hoi ||4|| saahib tere naam viTahu bi(n)dh bi(n)dh chukh chukh hoi ||1|| rahaau ||4||1||

आपके बिना, हे प्रिय! मैं कैसे जिऊँ? मुझे वह बड़ाई दीजिए जिससे मैं आपके नाम से जुड़ा रहूँ। दूसरा कोई नहीं, हे प्रिय! जिसके आगे जाकर मैं अपनी बात कहूँ॥१॥रहाउ॥ मैं अपने स्वामी की ही सेवा करता हूँ, किसी और से कुछ नहीं माँगता। नानक उसी का दास है; पल-पल, टुकड़े-टुकड़े होकर मैं उस पर न्योछावर हूँ॥४॥ हे स्वामी! आपके नाम पर पल-पल, टुकड़े-टुकड़े होकर मैं न्योछावर हूँ॥१॥रहाउ॥४॥१॥

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar satigur prasaadh ||

एक ओंकार। सतगुरु की कृपा से:

ਤਿਲੰਗ ਮਹਲਾ ੧ ਘਰੁ ੩

tila(n)g mahalaa pehilaa ghar teejaa

तिलंग, महला १, घर ३:

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar satigur prasaadh ||

एक ओंकार। सतगुरु की कृपा से:

ਇਹੁ ਤਨੁ ਮਾਇਆ ਪਾਹਿਆ ਪਿਆਰੇ ਲੀਤੜਾ ਲਬਿ ਰੰਗਾਏ ॥ ਮੇਰੈ ਕੰਤ ਨ ਭਾਵੈ ਚੋਲੜਾ ਪਿਆਰੇ ਕਿਉ ਧਨ ਸੇਜੈ ਜਾਏ ॥੧॥

eih tan maiaa paahiaa piaare leetaRaa lab ra(n)gaae || merai ka(n)t na bhaavai cholaRaa piaare kiau dhan sejai jaae ||1||

यह तन माया से सना है, हे प्रिय! और लोभ के रंग में रंगा है। मेरे कंत (पति-प्रभु) को यह चोला नहीं भाता, हे प्रिय! फिर यह जीव-वधू उसकी सेज तक कैसे जाए?॥१॥

ਹੰਉ ਕੁਰਬਾਨੈ ਜਾਉ ਮਿਹਰਵਾਨਾ ਹੰਉ ਕੁਰਬਾਨੈ ਜਾਉ ॥ ਹੰਉ ਕੁਰਬਾਨੈ ਜਾਉ ਤਿਨਾ ਕੈ ਲੈਨਿ ਜੋ ਤੇਰਾ ਨਾਉ ॥ ਲੈਨਿ ਜੋ ਤੇਰਾ ਨਾਉ ਤਿਨਾ ਕੈ ਹੰਉ ਸਦ ਕੁਰਬਾਨੈ ਜਾਉ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਕਾਇਆ ਰੰਙਣਿ ਜੇ ਥੀਐ ਪਿਆਰੇ ਪਾਈਐ ਨਾਉ ਮਜੀਠ ॥ ਰੰਙਣ ਵਾਲਾ ਜੇ ਰੰਙੈ ਸਾਹਿਬੁ ਐਸਾ ਰੰਗੁ ਨ ਡੀਠ ॥੨॥

ha(n)au kurabaanai jaau miharavaanaa ha(n)au kurabaanai jaau || ha(n)au kurabaanai jaau tinaa kai lain jo teraa naau || lain jo teraa naau tinaa kai ha(n)au sadh kurabaanai jaau ||1|| rahaau || kaiaa ra(n)n(g)n je theeaai piaare paieeaai naau majeeTh || ra(n)n(g)n vaalaa je ra(n)n(g)ai saahib aaisaa ra(n)g na ddeeTh ||2||

मैं बलिहारी जाता हूँ, हे मेहरबान! मैं बलिहारी जाता हूँ। मैं उन पर बलिहारी जाता हूँ जो आपका नाम लेते हैं। जो आपका नाम लेते हैं, उन पर मैं सदा बलिहारी जाता हूँ॥१॥रहाउ॥ यदि यह काया रंगने का बर्तन बन जाए, हे प्रिय! और उसमें नाम की मजीठ डाली जाए, और रँगने वाला स्वयं स्वामी रँगे — तो ऐसा रंग कभी देखा नहीं गया!॥२॥

ਜਿਨ ਕੇ ਚੋਲੇ ਰਤੜੇ ਪਿਆਰੇ ਕੰਤੁ ਤਿਨਾ ਕੈ ਪਾਸਿ ॥ ਧੂੜਿ ਤਿਨਾ ਕੀ ਜੇ ਮਿਲੈ ਜੀ ਕਹੁ ਨਾਨਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸਿ ॥੩॥

jin ke chole rataRe piaare ka(n)t tinaa kai paas || dhooR tinaa kee je milai jee kahu naanak kee aradhaas ||3||

जिनके चोले (नाम के रंग में) रँगे हैं, हे प्रिय! उनके पास कंत (पति-प्रभु) सदा रहता है। उनकी चरण-धूलि मुझे मिल जाए — नानक की यही अरदास है॥३॥

ਆਪੇ ਸਾਜੇ ਆਪੇ ਰੰਗੇ ਆਪੇ ਨਦਰਿ ਕਰੇਇ ॥ ਨਾਨਕ ਕਾਮਣਿ ਕੰਤੈ ਭਾਵੈ ਆਪੇ ਹੀ ਰਾਵੇਇ ॥੪॥੧॥੩॥

aape saaje aape ra(n)ge aape nadhar karei || naanak kaaman ka(n)tai bhaavai aape hee raavei ||4||1||3||

वह स्वयं सँवारता है, स्वयं रँगता है, स्वयं ही कृपा-दृष्टि करता है। हे नानक! यदि जीव-वधू कंत को भा जाए, तो वह स्वयं ही उसे अपना लेता है॥४॥१॥३॥

ਤਿਲੰਗ ਮਃ ੧ ॥

tila(n)g mahalaa pehilaa ||

तिलंग, महला १:

ਇਆਨੜੀਏ ਮਾਨੜਾ ਕਾਇ ਕਰੇਹਿ ॥ ਆਪਨੜੈ ਘਰਿ ਹਰਿ ਰੰਗੋ ਕੀ ਨ ਮਾਣੇਹਿ ॥ ਸਹੁ ਨੇੜੈ ਧਨ ਕੰਮਲੀਏ ਬਾਹਰੁ ਕਿਆ ਢੂਢੇਹਿ ॥ ਭੈ ਕੀਆ ਦੇਹਿ ਸਲਾਈਆ ਨੈਣੀ ਭਾਵ ਕਾ ਕਰਿ ਸੀਗਾਰੋ ॥ ਤਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਜਾਣੀਐ ਲਾਗੀ ਜਾ ਸਹੁ ਧਰੇ ਪਿਆਰੋ ॥੧॥

eiaanaRe'e maanaRaa kai kareh || aapanaRai ghar har ra(n)go kee na maaneh || sahu neRai dhan ka(n)male'ee baahar kiaa ddooddeh || bhai keeaa dheh salaieeaa nainee bhaav kaa kar seegaaro || taa sohaagan jaaneeaai laagee jaa sahu dhare piaaro ||1||

हे नादान वधू! तू अभिमान क्यों करती है? अपने ही घर में हरि का रंग क्यों नहीं माणती? पति तेरे निकट ही है, हे भोली वधू! तू बाहर क्या ढूँढ़ती है? भय का अंजन नैनों में लगा, और प्रेम का शृंगार कर। तभी तू सुहागिन कहलाएगी, जब पति तुझ से प्रेम करे॥१॥

ਇਆਣੀ ਬਾਲੀ ਕਿਆ ਕਰੇ ਜਾ ਧਨ ਕੰਤ ਨ ਭਾਵੈ ॥ ਕਰਣ ਪਲਾਹ ਕਰੇ ਬਹੁਤੇਰੇ ਸਾ ਧਨ ਮਹਲੁ ਨ ਪਾਵੈ ॥ ਵਿਣੁ ਕਰਮਾ ਕਿਛੁ ਪਾਈਐ ਨਾਹੀ ਜੇ ਬਹੁਤੇਰਾ ਧਾਵੈ ॥ ਲਬ ਲੋਭ ਅਹੰਕਾਰ ਕੀ ਮਾਤੀ ਮਾਇਆ ਮਾਹਿ ਸਮਾਣੀ ॥ ਇਨੀ ਬਾਤੀ ਸਹੁ ਪਾਈਐ ਨਾਹੀ ਭਈ ਕਾਮਣਿ ਇਆਣੀ ॥੨॥

eiaanee baalee kiaa kare jaa dhan ka(n)t na bhaavai || karan palaeh kare bahutere saa dhan mahal na paavai || vin karamaa kichh paieeaai naahee je bahuteraa dhaavai || lab lobh aha(n)kaar kee maatee maiaa maeh samaanee || einee baatee sahu paieeaai naahee bhiee kaaman iaanee ||2||

नादान बाला क्या करे, जब वह वधू कंत को न भाए? वह बहुत विलाप करे, फिर भी वह वधू महल (प्रभु-सान्निध्य) नहीं पाती। कर्मों (पुण्य) बिना कुछ नहीं मिलता, चाहे वह कितना ही दौड़े। वह लोभ, लालच और अहंकार में मतवाली, माया में समाई रहती है। इन बातों से पति नहीं मिलता; यह वधू नादान ही रही॥२॥

ਜਾਇ ਪੁਛਹੁ ਸੋਹਾਗਣੀ ਵਾਹੈ ਕਿਨੀ ਬਾਤੀ ਸਹੁ ਪਾਈਐ ॥ ਜੋ ਕਿਛੁ ਕਰੇ ਸੋ ਭਲਾ ਕਰਿ ਮਾਨੀਐ ਹਿਕਮਤਿ ਹੁਕਮੁ ਚੁਕਾਈਐ ॥ ਜਾ ਕੈ ਪ੍ਰੇਮਿ ਪਦਾਰਥੁ ਪਾਈਐ ਤਉ ਚਰਣੀ ਚਿਤੁ ਲਾਈਐ ॥ ਸਹੁ ਕਹੈ ਸੋ ਕੀਜੈ ਤਨੁ ਮਨੋ ਦੀਜੈ ਐਸਾ ਪਰਮਲੁ ਲਾਈਐ ॥ ਏਵ ਕਹਹਿ ਸੋਹਾਗਣੀ ਭੈਣੇ ਇਨੀ ਬਾਤੀ ਸਹੁ ਪਾਈਐ ॥੩॥

jai puchhahu sohaaganee vaahai kinee baatee sahu paieeaai || jo kichh kare so bhalaa kar maaneeaai hikamat hukam chukaieeaai || jaa kai prem padhaarath paieeaai tau charanee chit laieeaai || sahu kahai so keejai tan mano dheejai aaisaa paramal laieeaai || ev kaheh sohaaganee bhaine inee baatee sahu paieeaai ||3||

जाकर सुहागिनों से पूछो — किन बातों से पति मिलता है? जो कुछ वह करे, उसे भला मानकर स्वीकार करो; चतुराई और हुक्म चलाना छोड़ दो। जिसके प्रेम से अमूल्य पदार्थ मिलता है, उसी के चरणों में चित्त लगाओ। पति जो कहे वही करो, तन-मन उसे सौंप दो, ऐसी सुगंध लगाओ। सुहागिनें यही कहती हैं, हे बहन! इन बातों से ही पति मिलता है॥३॥

ਆਪੁ ਗਵਾਈਐ ਤਾ ਸਹੁ ਪਾਈਐ ਅਉਰੁ ਕੈਸੀ ਚਤੁਰਾਈ ॥ ਸਹੁ ਨਦਰਿ ਕਰਿ ਦੇਖੈ ਸੋ ਦਿਨੁ ਲੇਖੈ ਕਾਮਣਿ ਨਉ ਨਿਧਿ ਪਾਈ ॥ ਆਪਣੇ ਕੰਤ ਪਿਆਰੀ ਸਾ ਸੋਹਾਗਣਿ ਨਾਨਕ ਸਾ ਸਭਰਾਈ ॥ ਐਸੈ ਰੰਗਿ ਰਾਤੀ ਸਹਜ ਕੀ ਮਾਤੀ ਅਹਿਨਿਸਿ ਭਾਇ ਸਮਾਣੀ ॥ ਸੁੰਦਰਿ ਸਾਇ ਸਰੂਪ ਬਿਚਖਣਿ ਕਹੀਐ ਸਾ ਸਿਆਣੀ ॥੪॥੨॥੪॥

aap gavaieeaai taa sahu paieeaai aaur kaisee chaturaiee || sahu nadhar kar dhekhai so dhin lekhai kaaman nau nidh paiee || aapane ka(n)t piaaree saa sohaagan naanak saa sabharaiee || aaisai ra(n)g raatee sahaj kee maatee ahinis bhai samaanee || su(n)dhar sai saroop bichakhan kaheeaai saa siaanee ||4||2||4||

अपना अहं मिटाओ, तभी पति मिलता है; और कैसी चतुराई काम आए? जिस दिन पति कृपा-दृष्टि से देखे, वही दिन सफल है — वधू नौ निधियाँ पा लेती है। जो अपने कंत को प्यारी है, वही सच्ची सुहागिन है; हे नानक! वही सबकी रानी है। ऐसे रंग में रँगी, सहज में मतवाली, दिन-रात प्रेम में समाई रहती है। वही सुंदर, सुरूप और बुद्धिमती है; वही सच्ची सयानी कहलाती है॥४॥२॥४॥

ਸੂਹੀ ਮਹਲਾ ੧ ॥

soohee mahalaa pehilaa ||

सूही, महला १:

ਕਉਣ ਤਰਾਜੀ ਕਵਣੁ ਤੁਲਾ ਤੇਰਾ ਕਵਣੁ ਸਰਾਫੁ ਬੁਲਾਵਾ ॥ ਕਉਣੁ ਗੁਰੂ ਕੈ ਪਹਿ ਦੀਖਿਆ ਲੇਵਾ ਕੈ ਪਹਿ ਮੁਲੁ ਕਰਾਵਾ ॥੧॥

kaun taraajee kavan tulaa teraa kavan saraaf bulaavaa || kaun guroo kai peh dheekhiaa levaa kai peh mul karaavaa ||1||

कौन सी तराजू, कौन सा बाट, और किस सर्राफ को मैं आपके लिए बुलाऊँ? किस गुरु से मैं दीक्षा लूँ? किससे आपका मूल्य आँकवाऊँ?॥१॥

ਮੇਰੇ ਲਾਲ ਜੀਉ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਣਾ ॥ ਤੂੰ ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਭਰਿਪੁਰਿ ਲੀਣਾ ਤੂੰ ਆਪੇ ਸਰਬ ਸਮਾਣਾ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਮਨੁ ਤਾਰਾਜੀ ਚਿਤੁ ਤੁਲਾ ਤੇਰੀ ਸੇਵ ਸਰਾਫੁ ਕਮਾਵਾ ॥ ਘਟ ਹੀ ਭੀਤਰਿ ਸੋ ਸਹੁ ਤੋਲੀ ਇਨ ਬਿਧਿ ਚਿਤੁ ਰਹਾਵਾ ॥੨॥

mere laal jeeau teraa a(n)t na jaanaa || too(n) jal thal maheeal bharipur leenaa too(n) aape sarab samaanaa ||1|| rahaau || man taaraajee chit tulaa teree sev saraaf kamaavaa || ghaT hee bheetar so sahu tolee in bidh chit rahaavaa ||2||

हे मेरे प्यारे प्रभु! आपका अन्त नहीं जाना जाता। आप जल, थल और आकाश में पूर्णतः व्याप्त हैं; आप स्वयं सर्वत्र समाए हुए हैं॥१॥रहाउ॥ मन तराजू, चित्त बाट, और आपकी सेवा वह सर्राफ है जो मैं करता हूँ। हृदय के भीतर ही उस स्वामी को तौलता हूँ; इस विधि से मैं अपने चित्त को टिकाता हूँ॥२॥

ਆਪੇ ਕੰਡਾ ਤੋਲੁ ਤਰਾਜੀ ਆਪੇ ਤੋਲਣਹਾਰਾ ॥ ਆਪੇ ਦੇਖੈ ਆਪੇ ਬੂਝੈ ਆਪੇ ਹੈ ਵਣਜਾਰਾ ॥੩॥

aape ka(n)ddaa tol taraajee aape tolanahaaraa || aape dhekhai aape boojhai aape hai vanajaaraa ||3||

आप स्वयं ही काँटा, बाट और तराजू हैं; आप स्वयं ही तौलने वाले हैं। आप स्वयं ही देखते, स्वयं ही समझते, और स्वयं ही व्यापारी हैं॥३॥

ਅੰਧੁਲਾ ਨੀਚ ਜਾਤਿ ਪਰਦੇਸੀ ਖਿਨੁ ਆਵੈ ਤਿਲੁ ਜਾਵੈ ॥ ਤਾ ਕੀ ਸੰਗਤਿ ਨਾਨਕੁ ਰਹਦਾ ਕਿਉ ਕਰਿ ਮੂੜਾ ਪਾਵੈ ॥੪॥੨॥੯॥

a(n)dhulaa neech jaat paradhesee khin aavai til jaavai || taa kee sa(n)gat naanak rahadhaa kiau kar mooRaa paavai ||4||2||9||

यह अंधा, नीच जाति का परदेसी (जीव) क्षण में आता और पल में चला जाता है। उसी की संगति में नानक रहता है; यह मूढ़ भला प्रभु को कैसे पाए?॥४॥२॥९॥

ੴ ਸਤਿ ਨਾਮੁ ਕਰਤਾ ਪੁਰਖੁ ਨਿਰਭਉ ਨਿਰਵੈਰੁ ਅਕਾਲ ਮੂਰਤਿ ਅਜੂਨੀ ਸੈਭੰ ਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥

ikOankaar sat naam karataa purakh nirabhau niravair akaal moorat ajoonee saibha(n) gur prasaadh ||

एक ओंकार। सत् नाम। करता पुरुष। निर्भय। निर्वैर। अकाल मूर्ति। अजन्मा। स्वयंभू। गुरु की कृपा से प्राप्त:

ਰਾਗੁ ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੧ ਚਉਪਦੇ ਘਰੁ ੧ ॥

raag bilaaval mahalaa pehilaa chaupadhe ghar pehilaa ||

रागु बिलावलु, महला १, चउपदे, घर १:

ਤੂ ਸੁਲਤਾਨੁ ਕਹਾ ਹਉ ਮੀਆ ਤੇਰੀ ਕਵਨ ਵਡਾਈ ॥ ਜੋ ਤੂ ਦੇਹਿ ਸੁ ਕਹਾ ਸੁਆਮੀ ਮੈ ਮੂਰਖ ਕਹਣੁ ਨ ਜਾਈ ॥੧॥

too sulataan kahaa hau meeaa teree kavan vaddaiee || jo too dheh su kahaa suaamee mai moorakh kahan na jaiee ||1||

आप सुल्तान हैं; मैं आपको मियाँ कहूँ तो इससे आपकी क्या बड़ाई? जो आप दें वही मैं कहूँ, हे स्वामी; मैं मूर्ख स्वयं कुछ कहना नहीं जानता॥१॥

ਤੇਰੇ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਦੇਹਿ ਬੁਝਾਈ ॥ ਜੈਸੇ ਸਚ ਮਹਿ ਰਹਉ ਰਜਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਜੋ ਕਿਛੁ ਹੋਆ ਸਭੁ ਕਿਛੁ ਤੁਝ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਭ ਅਸਨਾਈ ॥ ਤੇਰਾ ਅੰਤੁ ਨ ਜਾਣਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬ ਮੈ ਅੰਧੁਲੇ ਕਿਆ ਚਤੁਰਾਈ ॥੨॥

tere gun gaavaa dheh bujhaiee || jaise sach meh rahau rajaiee ||1|| rahaau || jo kichh hoaa sabh kichh tujh te teree sabh asanaiee || teraa a(n)t na jaanaa mere saahib mai a(n)dhule kiaa chaturaiee ||2||

मुझे ऐसी समझ दीजिए कि मैं आपके गुण गाऊँ। जैसे मैं सत्य में, आपकी रज़ा में रहूँ॥१॥रहाउ॥ जो कुछ हुआ, सब आपसे ही हुआ; सब आपकी ही रचना है। आपका अन्त मैं नहीं जानता, हे मेरे स्वामी; मुझ अंधे में क्या चतुराई?॥२॥

ਕਿਆ ਹਉ ਕਥੀ ਕਥੇ ਕਥਿ ਦੇਖਾ ਮੈ ਅਕਥੁ ਨ ਕਥਨਾ ਜਾਈ ॥ ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਆਖਾ ਤਿਲੁ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ॥੩॥

kiaa hau kathee kathe kath dhekhaa mai akath na kathanaa jaiee || jo tudh bhaavai soiee aakhaa til teree vaddiaaiee ||3||

मैं क्या कहूँ? कह-कह कर देख लिया, पर वह अकथ है, कहा नहीं जाता। जो आपको भाए वही मैं कहूँ; यह तो आपकी बड़ाई का तिल मात्र है॥३॥

ਏਤੇ ਕੂਕਰ ਹਉ ਬੇਗਾਨਾ ਭਉਕਾ ਇਸੁ ਤਨ ਤਾਈ ॥ ਭਗਤਿ ਹੀਣੁ ਨਾਨਕੁ ਜੇ ਹੋਇਗਾ ਤਾ ਖਸਮੈ ਨਾਉ ਨ ਜਾਈ ॥੪॥੧॥

ete kookar hau begaanaa bhaukaa is tan taiee || bhagat heen naanak je hoigaa taa khasamai naau na jaiee ||4||1||

इतने कुत्तों के बीच मैं बेगाना, इस तन (के पेट) के लिए भौंकता हूँ। यदि नानक भक्ति-हीन भी हो जाए, तो भी स्वामी का नाम उससे नहीं जाता॥४॥१॥

ਬਿਲਾਵਲੁ ਮਹਲਾ ੧ ॥

bilaaval mahalaa pehilaa ||

बिलावलु, महला १:

ਮਨੁ ਮੰਦਰੁ ਤਨੁ ਵੇਸ ਕਲੰਦਰੁ ਘਟ ਹੀ ਤੀਰਥਿ ਨਾਵਾ ॥ ਏਕੁ ਸਬਦੁ ਮੇਰੈ ਪ੍ਰਾਨਿ ਬਸਤੁ ਹੈ ਬਾਹੁੜਿ ਜਨਮਿ ਨ ਆਵਾ ॥੧॥

man ma(n)dhar tan ves kala(n)dhar ghaT hee teerath naavaa || ek sabadh merai praan basat hai baahuR janam na aavaa ||1||

मन मंदिर है, तन साधु का वेश; हृदय-तीर्थ में ही मैं स्नान करता हूँ। एक शबद मेरे प्राणों में बसता है, इससे मैं फिर जन्म में नहीं आता॥१॥

ਮਨੁ ਬੇਧਿਆ ਦਇਆਲ ਸੇਤੀ ਮੇਰੀ ਮਾਈ ॥ ਕਉਣੁ ਜਾਣੈ ਪੀਰ ਪਰਾਈ ॥ ਹਮ ਨਾਹੀ ਚਿੰਤ ਪਰਾਈ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਅਗਮ ਅਗੋਚਰ ਅਲਖ ਅਪਾਰਾ ਚਿੰਤਾ ਕਰਹੁ ਹਮਾਰੀ ॥ ਜਲਿ ਥਲਿ ਮਹੀਅਲਿ ਭਰਿਪੁਰਿ ਲੀਣਾ ਘਟਿ ਘਟਿ ਜੋਤਿ ਤੁਮੑਾਰੀ ॥੨॥

man bedhiaa dhiaal setee meree maiee || kaun jaanai peer paraiee || ham naahee chi(n)t paraiee ||1|| rahaau || agam agochar alakh apaaraa chi(n)taa karahu hamaaree || jal thal maheeal bharipur leenaa ghaT ghaT jot tum(h)aaree ||2||

मेरा मन दयालु प्रभु से बिंध गया है, हे मेरी माँ! दूसरे की पीड़ा कौन जाने? मुझे किसी और की चिंता नहीं॥१॥रहाउ॥ हे अगम्य, अगोचर, अलख, अपार! आप मेरी चिंता करें। आप जल, थल और आकाश में पूर्णतः व्याप्त हैं; घट-घट में आपकी ही ज्योति है॥२॥

ਸਿਖ ਮਤਿ ਸਭ ਬੁਧਿ ਤੁਮੑਾਰੀ ਮੰਦਿਰ ਛਾਵਾ ਤੇਰੇ ॥ ਤੁਝ ਬਿਨੁ ਅਵਰੁ ਨ ਜਾਣਾ ਮੇਰੇ ਸਾਹਿਬਾ ਗੁਣ ਗਾਵਾ ਨਿਤ ਤੇਰੇ ॥੩॥

sikh mat sabh budh tum(h)aaree ma(n)dhir chhaavaa tere || tujh bin avar na jaanaa mere saahibaa gun gaavaa nit tere ||3||

सब शिक्षा, मति और बुद्धि आपकी ही है; मंदिर और छत्र-छाया भी आपकी हैं। आपके बिना मैं किसी और को नहीं जानता, हे मेरे स्वामी; मैं नित्य आपके गुण गाता हूँ॥३॥

ਜੀਅ ਜੰਤ ਸਭਿ ਸਰਣਿ ਤੁਮੑਾਰੀ ਸਰਬ ਚਿੰਤ ਤੁਧੁ ਪਾਸੇ ॥ ਜੋ ਤੁਧੁ ਭਾਵੈ ਸੋਈ ਚੰਗਾ ਇਕ ਨਾਨਕ ਕੀ ਅਰਦਾਸੇ ॥੪॥੨॥

jeea ja(n)t sabh saran tum(h)aaree sarab chi(n)t tudh paase || jo tudh bhaavai soiee cha(n)gaa ik naanak kee aradhaase ||4||2||

सब जीव-जंतु आपकी शरण में हैं; सबकी चिंता आप ही पर है। जो आपको भाए वही भला है — नानक की यही एक अरदास है॥४॥२॥