ਸ਼੍ਰੀਮਦ੍ਭਗਵਦ੍ਗੀਤਾ ੧.੪੭ — ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾਰ੍ਜੁਨਃ ਸਂਖ੍ਯੇ
श्रीमद्भगवद्गीता १.४७ — एवमुक्त्वार्जुनः संख्ये in Punjabi (Gurmukhi) · ਪੰਜਾਬੀ
ਆਪਣੀ ਭਾਸ਼ਾ/ਲਿਪੀ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹੋ
✦ ਅਰਥ
ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਅੰਤਮ ਸ਼ਲੋਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਜਯ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਸ਼ੋਕ ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਤਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਣਾਂ ਸਹਿਤ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਵਿਆਕੁਲ ਮਨ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਬੈਠਕ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸ਼ਲੋਕ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਦ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੋਤੇ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਮਹਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਉਤਪਤੀ ਅਤੇ ਕਥਾ
Bhagavad Gita Chapter 1, Verse 47 · Sage Veda Vyasa (Mahabharata, Bhishma Parva) · Ancient (text compiled c. 5th–2nd century BCE)
ਆਪਣੇ ਸਵਜਨਾਂ ਅਤੇ ਗੁਰੂਜਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਨ ਦੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵਿਅਕਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਰਜੁਨ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਨਾਲ ਹਤੋਤਸਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਇਸ ਸਮਾਪਨ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸੰਜਯ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਬਾਣ ਛੁੱਟ ਗਏ ਅਤੇ ਉਹ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਮਨ ਨਾਲ ਰਥ ਦੀ ਬੈਠਕ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਗਏ -- ਉਹ ਪਲ ਜੋ ਅੱਗੇ ਦੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮਾਰਗ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
✦ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੇ ਅਨੁਸਾਰ
ਟੀਕਾਕਾਰ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਪਲ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਸਹਾਇਤਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਿਆ, ਉਹੀ ਭਗਵਦਗੀਤਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਜਨਮ-ਪਲ ਬਣ ਗਿਆ -- ਇਹ ਚੇਤਾ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਤਦ ਭਗਵਾਨ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਨ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਮੰਤਰ
ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੰਗਤੀ ਜਾਂ ▶ ਬਟਨ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਸੁਣੋ
ਸਞ੍ਜਯ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾऽਰ੍ਜੁਨਃ ਸਂਖ੍ਯੇ ਰਥੋਪਸ੍ਥ ਉਪਾਵਿਸ਼ਤ੍। ਵਿਸ੍ਰਿਜ੍ਯ ਸਸ਼ਰਂ ਚਾਪਂ ਸ਼ੋਕਸਂਵਿਗ੍ਨਮਾਨਸਃ॥
sañjaya uvācha evam uktvārjunaḥ saṅkhye rathopastha upāviśhat visṛijya sa-śharaṁ chāpaṁ śhoka-saṁvigna-mānasaḥ
ਅਰਥ:ਸੰਜਯ ਨੇ ਕਿਹਾ -- ਰਣਭੂਮੀ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਉਦਵਿਗਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਰਜੁਨ ਬਾਣ ਸਹਿਤ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਰਥ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ।
ਸ਼ਬਦ-ਸ਼ਬਦ ਅਰਥ
ਉਚਾਰਨ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਉੱਤੇ ਕਲਿੱਕ ਕਰੋ
श्रीमद्भगवद्गीता १.४७ — एवमुक्त्वार्जुनः संख्ये ਪਾਠ ਦੇ ਲਾਭ
ਅਰਜੁਨ ਵਿਸ਼ਾਦ ਯੋਗ, ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਸ਼ੋਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਅੰਕਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਸਾਧਕ ਨੂੰ ਚੇਤਾ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮਰਪਣ ਪ੍ਰਾਯਃ ਉੱਥੇ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡਾ ਆਪਣਾ ਬਲ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਉਮੈ ਦੇ 'ਸ਼ਸਤ੍ਰ' ਤਿਆਗਣਾ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ
ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੀਪਤੀਮਾਨ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਚਿੰਤਨਸ਼ੀਲ ਵਿਰਾਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਭਗਤ ਨੂੰ ਅਸਹਾਇਤਾ ਦੇ ਪਲਾਂ ਨੂੰ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਦੁਆਰ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ
ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਾਠ ਪੂਰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ
श्रीमद्भगवद्गीता १.४७ — एवमुक्त्वार्जुनः संख्ये ਪਾਠ ਵਿਧੀ
ਇਸ ਸ਼ਲੋਕ ਦਾ ਪਾਠ ਗੀਤਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰੋ। ਜਪ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਹਾਨ ਧਨੁਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਲ ਮੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਹਿਰਦਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਸਤਬਧਤਾ ਵਿੱਚ ਰੁਕੋ, ਇਹ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਆਤਮਾ, ਜਦੋਂ ਆਪ ਕੁਝ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ, ਸੁਭਾਵਿਕ ਰੂਪ ਨਾਲ ਦਿਵਯ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧੋ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ -- ਅਤੇ ਸਾਧਕ ਨੂੰ -- ਸ਼ੋਕ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਉਣ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।
ਅਕਸਰ ਪੁੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਸਵਾਲ
ਇਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹੋ
ॐ
ਪੂਰਾ श्रीमद्भगवद्गीता १.४७ — एवमुक्त्वार्जुनः संख्ये ਸ਼ਲੋਕ-ਦਰ-ਸ਼ਲੋਕ ਅਰਥ ਸਹਿਤ ਪੜ੍ਹੋ, ਜਾਂ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ ਵੇਖੋ